3 سطر‌مانده به صبح

سروده‌های پس از مرگ، سیدعلی کاشفی خوانساری، نشر حوا، قیمت: 1100تومان الهام صالح: تا صبح چقدر راه است؟ ثانیه‌ها؟ دقیقه‌ها؟ ساعت‌ها؟ شاید! اما مسافت مانده تا صبح را طوری دیگر هم می‌توان وجب کرد. با وجب؟ نه! این هم از معیارهای مرسوم اندازه‌گیری است. می‌توان از شب تا صبح را با سطر اندازه گرفت، با صفحه. بله! می‌توان! اگر شعر باشد، اگر شاعر بخواهد! همانگونه که سیدعلی کاشفی خوانساری در شعر خود می‌گوید: «هجده تا و سه سطر/ چند صفحه مانده تا صبح؟» شعرا زنده‌اند، آنها در زنده بودن شعر می‌گویند. هیچ شاعری پس از مرگ خویش شعری نمی‌گوید، غزلی نمی‌سراید، اما می‌توان پس از مرگ هم شعر سرود. می‌توان! اگر شعر باشد، اگر شاعر بخواهد. «سروده‌های پس از مرگ این چنین سروده می‌شود تا خود گواهی باشد بر این نکته که پس از مرگ هم می‌توان سرود» سروده‌های پس از مرگ «نیم نگاهی دارد به واقعیت‌های اجتماعی که گریزناپذیرند و نیم نگاهی دیگر به فضای ذهنی شاعر. این دو فضا در این مجموعه شعر جریان دارند. و شاعر، او تنها شاعر موجود در کتاب نیست، حافظ هم هست و ردپایی پررنگ هم دارد: «‌همه فال‌هایت چند؟ می‌دانی کدامشان نوشته برمی‌گردد؟» اما این تنها اشاره به اشعار حافظ شیراز نیست. کاشفی خوانساری در شعری دیگر چنین می‌سراید: «فاتحه‌ای و کتاب را بازمی کنم/ حافظ! چرا نمی‌گویی پشیمان می‌شود؟ کاش چند غزل تازه می‌گفتی!» این شعرها همان قدر که به فضای کهن نزدیک‌اند با فضای مدرن هم قرابت دارند: « این مسیج هم از تو نیست/ می‌دانم، چشم‌هایم را می‌بندم و اوپن را می‌زنم/ به اشتباه ‌ای کاش، یک سند، یک رسیود/ یکی را هم سند تو آل نمی‌کنی؟/ یا آنکه از کانتکزت، دیلیت شده ام؟» و در شعری دیگر: «یک‌ای دی جدید/ ساین آپ می‌شوم/ به خودم میل می‌زنم: توام/ پشیمانم، مرا ببخش/ تو بهتر بودی». «سروده‌های پس از مرگ» سروده‌هایی است از یک شاعر زنده که با زبان شعر می‌گوید:«عاشقم پس هستم».