مأموریت اسامه.. بن زید از سوی پیامبر برای تجهیز سپاه جهت نبرد با رومیان (11ق)
پیامبر اکرم(ص) پس از بازگشت از حجه..الوداع، در آخرین روزهای عمر شریف خود جهت نبرد با رومیان که از شمال غربی شبه‌جزیره عربستان درصدد لشکرکشی به سرزمینهای مسلمانان بودند، سپاهی منظم از مهاجران و انصار مدینه ترتیب داد و به همگان فرمان داد در آن شرکت جسته و با رومیان متجاوز به جهاد برخیزند. پیامبر(ص)، فرماندهی این سپاه بزرگ و پرمخاطره را به جوانی نورس به نام اُسامه فرزند زیدبن حارثه که پدرش پیش از این در جنگ تبوک بهدست رومیان کشته شده بود، سپرد. اسامه در آن زمان بیش از 18-17 سال نداشت. مسلمانان واجد شرایط رزم از انصار و مهاجر، به فرماندهی اسامه در خارج از شهر مدینه اردو زدند. برخی که از ماجرای غدیرخم و نصب امیرمؤمنان(ع) به امامت و رهبری مسلمانان از سوی رسول خدا(ص) دل خوشی نداشته و خروج این سپاه بزرگ از مدینه را مطابق اهداف و امیال خود نمیدیدند، بر آن حضرت خرده گرفتند که چرا وی، جوانی کم‌سن و سال و کم‌تجربه را بر آنان مقام امیری داده است در صورتی که بزرگان و متنفذان فراوانی در میان یاران و صحابه وی وجود دارند که پیشینه رزم و جهاد آنان در راه خدا بر همگان روشن است و در این راه دارای تجربیات فراوانی هستند. سرانجام در حالی که توطئههای بسیاری در مسیر حرکت سپاه اسلام روی داد، این سپاه به سوی روم به حرکت درآمد ولی هنوز از مدینه چندان فاصله نگرفته بود که از رحلت رسول خدا(ص) باخبر شد. همین امر موجب اندوه سپاهیان اسلام و دستمایه برخی فرصتطلبان و بازگشت آنان به مدینه شد. به همین جهت این سپاه بزرگ موقتا از هم پاشید و شیرازه آن با پراکنده شدن مسلمانان سوگوار درهم ریخت. تا اینکه با خلافت ابوبکر بن أبی‌قحافه، سپاه اسلام به رهبری اسامه به سوی مرزهای روم عازم شد.
پایان جنگ هند و پاکستان بر سر استقلال بنگلادش (1971م)
شبه‌قاره هند از آغاز دهه 1970، صحنه جنگها و تشنجات سیاسی شدیدی بود. پاکستان از بدو استقلال به علت تقسیم آن به دو بخش شرقی و غربی که در دو سوی شبه قاره هند قرار داشتند وضع نامتعادلی داشت. پاکستان شرقی با جمعیت بیشتر و منابع طبیعی کمتر، بیش از پاکستان غربی از فقر و مشکلات اقتصادی رنج میبرد و این احساس که رهبران پاکستان که بیشتر از سکنه پاکستان غربی بودند، چندان توجهی به اوضاع پاکستان شرقی ندارند به احساس نارضایتی در میان مردم پاکستان شرقی دامن میزد. از این رو مقدمات استقلال قسمت شرقی پاکستان فراهم شد، اما این امر با مخالفت پاکستان غربی روبه‌رو شد. با این حال، رهبران پاکستان شرقی اعلام استقلال کردند و کشور جدیدالاستقلال خود را بنگلادش به معنی ملت بنگال، خواندند. اما دولت پاکستان، استقلال پاکستان شرقی را به رسمیت نشناخت و در ماه مارس 1971، با دخالت نظامی و اعمال قوه قهریه درصدد جلوگیری از تحقق یافتن استقلال این کشور برآمد. دخالت نظامی پاکستان، به مهاجرت میلیونها نفر از اهالی پاکستان شرقی به هند انجامید و دولت هند برای متوقف ساختن سیل مهاجران، از پاکستان خواست نیروهای نظامی خود را از بنگلادش بیرون ببرد و استقلال این کشور را به رسمیت بشناسد. پاکستان زیر بار نرفت و هند و پاکستان در روز 3 دسامبر سال 1971 وارد جنگ شدند. دومین جنگ هند و پاکستان نیز مانند جنگ اول این دو کشور که در سال 1965 بر سر کشمیر روی داد، به شکست نیروهای پاکستان از ارتش هند، که قویتر و مجهزتر بود، انجامید. نیروهای پاکستان در بخش شرقی پس از ده روز جنگ، دست از مقاومت برداشتند و در نهایت پس از آنکه جنگ در 20 دسامبر 1971به پایان رسید، دولت پاکستان نیز به ناچار استقلال بنگلادش را به رسمیت شناخت.