پرسپولیس این روزها حال و روز چندان خوبی ندارد؛ چندان که نه، اصلا حال و روز خوبی ندارد. هیچ چیز در این باشگاه سر جایش نیست و کسی هم نیست پاسخگو باشد. از رأس هرم گرفته که وزارت ورزش است تا سطوح پایین‌تر نشان داده‌اند که «تماشاگران» خوبی هستند. تماشا می‌کنند و شاید هم لذت می‌برند از وضعیت ناخوشایند پرسپولیس. مهم هم نیست که این باشگاه چند میلیون هوادار دارد، مهم هم نیست که تصمیماتی بگیری که یک باشگاه را به قهقرا ببرد؛ به ته دره، اهمیت هم ندارد که وقتی این کار را انجام دادی پاسخگو نباشی. امروز پرسپولیس نه مدیرعامل دارد نه کسی که بگوید تکلیف این تیم در فاصله 2 ماه مانده به آغاز لیگ قهرمانان آسیا چه می‌شود. امروز همه آنهایی که پیش از شروع لیگ، خبرنگاران و دوربین‌های تلویزیونی را جمع می‌کردند تا با ژستی پیروز نام اعضای هیأت‌مدیره پرسپولیس را اعلام کنند، سکوت کرده‌اند و وعده آینده را می‌دهند. مدیر روابط عمومی وزارت ورزش وعده داد که امروز (یعنی همان روز دوشنبه) خبرهای خوبی از باشگاه پرسپولیس به گوش هواداران این تیم می‌رسد. او همچنین خواسته بود هواداران پرسپولیس نگران نباشند. با این اظهارنظر همه تصور کردند شاید منظور، انتخاب مدیرعاملی جدید به جای حمیدرضا سیاسی باشد اما چند ساعت بعد تنها یک خبر نتیجه خروجی جلسه هیأت‌مدیره بود، آن هم خبری که چند روز پیش از آن خبرگزاری تسنیم آن را منتشر کرده بود؛ یعنی دادن همه اختیارات و حق امضا به طاهری، نایب‌رئیس هیأت‌مدیره و انتخاب او به عنوان مسؤول امور اجرایی باشگاه. در کنار این موضوع حسین کلانی گفت که سیاسی مدیرعامل می‌ماند. اینکه منظور وزارت ورزش از خبر خوش چه بوده را کسی نمی‌داند. خبر خوش یعنی انتخاب نشدن مدیرعامل جدید؟ یعنی همچنان در انتظار آزادی سیاسی از زندان بودن؟ یعنی ادامه بلاتکلیفی‌ها؟ شاید ایراد از ما است که معنی خبر خوش را نمی‌دانیم و شاید هم موضوعی که روز دوشنبه گذشته برای پرسپولیس اتفاق افتاد از نظر ساکنان ساختمان خیابان سئول خبر خوبی محسوب می‌شود. با این حال آنچه بدیهی است اینکه پرسپولیس حال و روز خوبی ندارد و هیچ‌کس هم پاسخگو نیست و در این میان برخی هم تلاش می‌کنند با نزدیک شدن به وزارت ورزش و تعریف از مسؤولان این وزارتخانه راهی به سوی پرسپولیس پیدا کنند.