مسعود میر: شاید به نظرتان خنده‌دار باشد اما باید پذیرفت همه ما این تجربه را داریم که بعضی لحظات کلافگی و خستگی‌مان در خانه را جلوی یخچال پا به پا شده‌ایم؛ تا شاید بتوانیم با برق یک خوراکی دلچسب حال و هوایمان را عوض کنیم. مصداق این کار را می‌توان در زندگی شهروندان پایتخت‌نشینی جست‌وجو کرد که یکی از مهم‌ترین تفریحاتشان هجوم به پاتوق‌های خاصی است که نه محصول فرهنگی به حراج گذاشته‌اند و نه قرار است لبخند هیجان را به شهروندان هدیه دهند. این پاتوق‌ها تنها یک برگ برنده دارند و آن‌هم راضی کردن شکم مردم کلافه از تکرارهای زندگی شهری است. با این اصل باید تهران را یکی از مهم‌ترین پایتخت‌های شکمی دنیا به حساب آورد. البته می‌توان به مدد کتب مختلف تاریخ تهران به این موضوع پی برد که پیش از گسترش 50 سال اخیر پایتخت و البته رشد صعودی جمعیت شهرنشین هم تهرانی‌ها ید طولایی در ادغام تفریح با اطعمه و اشربه داشته‌اند. پاتوق شدن باغ‌های تهران برای میوه‌خوری و صعود به دامنه‌ها برای کباب و هله - هوله نه رسم این روزها که قدمتی به سن پایتخت شدن تهران دارد. پرواضح است که کش آمدن همه‌طرفه شهر و بسط مدرنیته بر تن خسته این شهر حال و هوای تفریح‌ها ولو شکمی را هم عوض کرده است و دیگر همه انتخاب‌ها به گیلاس و شاتوت فرحزاد، کوبیده شاه‌عبدالعظیم، دیزی دربند و هله - هوله‌های درکه ختم نمی‌شود. این روزها بعضی پاتوق‌ها به‌خاطر حال و هوای نوستالژی طهران قدیم‌شان برای مردم جذابند اما نباید رونق شیک‌ترین نمایندگی‌های معروف‌ترین فست‌فود‌های دنیا و لوکس‌ترین فروشگاه‌های بستنی و هله- هوله‌های امروزی را نادیده گرفت. حالا تهرانی‌ها دربه در پاتوق‌های جدیدی هستند که بتوانند هم ذوق کودکانه میل به خوردنشان را ارضا کنند و هم لذت تفریحی بی‌دردسر را از سر بگذرانند. اینگونه است که کوچک‌ترین خلاقیت در دکوراسیون یا نوع کالای ارائه شده توسط همین کلوب‌های شکمی با استقبال بی‌نظیر جماعت کلافه‌ای روبه‌رو می‌شود که کوچک‌ترین تنوعی را تمنا می‌کنند. هرچند نمی‌توان ادعا کرد که در تفرجگاه‌های شهری دنیا خوردنی‌ها نقش کمرنگی دارند اما باید پذیرفت که تنها تهران خودمان است که خوردنی‌هایش به تفرجگاه‌هایش می‌چربد، پس بفرمایید خوردنی با ته مزه‌ای تفریح... . تفرج در جاده شکم
مسعود میر: شاید به نظرتان خنده‌دار باشد اما باید پذیرفت همه ما این تجربه را داریم که بعضی لحظات کلافگی و خستگی‌مان در خانه را جلوی یخچال پا به پا شده‌ایم؛ تا شاید بتوانیم با برق یک خوراکی دلچسب حال و هوایمان را عوض کنیم. مصداق این کار را می‌توان در زندگی شهروندان پایتخت‌نشینی جست‌وجو کرد که یکی از مهم‌ترین تفریحاتشان هجوم به پاتوق‌های خاصی است که نه محصول فرهنگی به حراج گذاشته‌اند و نه قرار است لبخند هیجان را به شهروندان هدیه دهند. این پاتوق‌ها تنها یک برگ برنده دارند و آن‌هم راضی کردن شکم مردم کلافه از تکرارهای زندگی شهری است. با این اصل باید تهران را یکی از مهم‌ترین پایتخت‌های شکمی دنیا به حساب آورد. البته می‌توان به مدد کتب مختلف تاریخ تهران به این موضوع پی برد که پیش از گسترش 50 سال اخیر پایتخت و البته رشد صعودی جمعیت شهرنشین هم تهرانی‌ها ید طولایی در ادغام تفریح با اطعمه و اشربه داشته‌اند. پاتوق شدن باغ‌های تهران برای میوه‌خوری و صعود به دامنه‌ها برای کباب و هله - هوله نه رسم این روزها که قدمتی به سن پایتخت شدن تهران دارد. پرواضح است که کش آمدن همه‌طرفه شهر و بسط مدرنیته بر تن خسته این شهر حال و هوای تفریح‌ها ولو شکمی را هم عوض کرده است و دیگر همه انتخاب‌ها به گیلاس و شاتوت فرحزاد، کوبیده شاه‌عبدالعظیم، دیزی دربند و هله - هوله‌های درکه ختم نمی‌شود. این روزها بعضی پاتوق‌ها به‌خاطر حال و هوای نوستالژی طهران قدیم‌شان برای مردم جذابند اما نباید رونق شیک‌ترین نمایندگی‌های معروف‌ترین فست‌فود‌های دنیا و لوکس‌ترین فروشگاه‌های بستنی و هله- هوله‌های امروزی را نادیده گرفت. حالا تهرانی‌ها دربه در پاتوق‌های جدیدی هستند که بتوانند هم ذوق کودکانه میل به خوردنشان را ارضا کنند و هم لذت تفریحی بی‌دردسر را از سر بگذرانند. اینگونه است که کوچک‌ترین خلاقیت در دکوراسیون یا نوع کالای ارائه شده توسط همین کلوب‌های شکمی با استقبال بی‌نظیر جماعت کلافه‌ای روبه‌رو می‌شود که کوچک‌ترین تنوعی را تمنا می‌کنند. هرچند نمی‌توان ادعا کرد که در تفرجگاه‌های شهری دنیا خوردنی‌ها نقش کمرنگی دارند اما باید پذیرفت که تنها تهران خودمان است که خوردنی‌هایش به تفرجگاه‌هایش می‌چربد، پس بفرمایید خوردنی با ته مزه‌ای تفریح... . ارسال نظر
پربیننده