اوباما و مرکل به هم نزدیک می‌شوند
آلمان قدرت اول ناتو؟
آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان در نشست شصتمین سالگرد تاسیس ناتو در فرانسه و آلمان عملا توانست به بسیاری از اهداف ریز و درشت خود و دستگاه دیپلماسی آلمان دست پیدا کند که بهبود نسبی رابطه با پاریس و واشنگتن در راس همه پیروزی‌های مرکل دراین اجلاس قرار می‌گیرد، اما دراین میان موضع نرم باراک اوباما نیز کار را تا حدود زیادی برای مرکل راحت کرده بود. در شب دوم نشست، همسران سران حاضر در اجلاس در هتل برنر شهر بادن بادن آلمان میهمان همسر آنگلا مرکل بودند. در این ضیافت شام، تمام همسران رهبران ناتو از جمله خانم «هایرونیساگل» بانوی محجبه عبدالله گل، رئیس‌جمهور ترکیه نیز حضور داشت و تنها چهره‌ای که غایب بود و با غیبت خود شایعات زیادی را دامن زده بود کسی نبود جز میشله اوباما، همسر رئیس‌جمهور ایالات متحده که به دلیل مسائل امنیتی و محافظت ویژه‌ای که از او به عمل می‌آمد در این میهمانی شام حاضر نشد. این مساله برای بسیاری بد تعبیر شد اما او روز جمعه در اتومبیل مخصوصی که برای وی از آمریکا ارسال شده بود به دیدار همسر آنگلا مرکل رفت تا بر تمام شایعات خط بطلان بکشد. اوباما در این نشست نیز تلاش کرد وجهه‌ای متفاوت از دموکراسی آمریکایی، خلاف تصورات موجود از سال‌های پر جنجال بوش ارائه دهد. علاوه بر همه اینها، شاید جنجال‌برانگیز‌ترین بخش اجلاس، دعوایی بود که بر سر دبیرکلی ناتو به راه افتاد. چند روز قبل از آغاز اجلاس، ترک‌ها رسما نشانه‌هایی از مخالفت با ریاست آندرس فوگ راسموسن، نخست وزیر دانمارک بر این سازمان بروز داده بودند. دلیل اصلی مخالفت ترک‌ها نیز پناه دادن به مخالفان کرد فراری از ترکیه در دانمارک در دولت راسموسن و حمایت
بحث برانگیز وی از چاپ تصاویر موهن به پیامبر
اسلام(ص) در چند روزنامه دانمارکی بود که مدت‌ها جهان اسلام و کشورهایی چون ترکیه را با خیزش‌های گسترده‌ای مواجه کرد. مرکل به سهم خود در این غائله به هیچ وجه نمی‌توانست استدلال ترک‌ها را قبول کند چراکه خود او نیز به نوعی از حامیان جریان جنجال‌ساز این تصاویر محسوب می‌شد و آزادی بیان را مستمسکی برای حمایت از ناشران این تصاویر قرار داده بود؛ همان بهانه‌ای که راسموسن برای خود تراشید و خود را در این دعوا محق می‌دانست، اما در این جدال نفسگیر، اوباما با هماهنگی کامل با مرکل حمایت خود را از نامزد دانمارکی با صراحت اعلام کرد و هر دو در نشست‌های خبری خود تلاش کردند در یک راستا و جهت به انتقادها از راسموسن پاسخ دهند. البته روند اجلاس، خلاف برنامه از پیش تعیین شده پیش رفت و در حالی‌که پیش‌بینی می‌شد بحث درباره افغانستان با سعه صدر کامل و طبق سرفصل‌های از پیش تعیین شده انجام شود، سران ناتو به دلیل اختلافات پیش آمده بیشتر وقت خود را صرف مساله افزایش نیروها در این کشور بحران‌زده کردند. علاوه بر این، عبور نمادین سران 28 کشور عضو ناتو از پلی بر فراز رودخانه راین از آلمان به فرانسه برای تاکید دوباره بر اهمیت این دو کشور در ساختار ناتو و بازگشت دوباره فرانسه به این سازمان پس از یک دهه غیبت از نکته‌های مهم دیگر نشست شصتمین سالگرد ناتو بود. اما اوباما با وعده‌ای شیرین به این اجلاس آمده بود. اوباما آمده بود که بیشتر بشنود. سخنان تعارف‌آمیز اوباما در اجلاس البته بیشتر خطاب به مرکل بود و او با این مواضع اوج ارادت خود را به قدرت اول اروپا اعلام کرد و به اعتقاد بسیاری، باری سنگین را از روی دوش آلمان‌ها برداشت. شاید این سخنان اوباما نوعی سرفرود آوردن در برابر قدرت آلمان و در مرحله بعد فرانسه تلقی شود؛ دو کشوری که با اتخاذ مواضع محکم در اجلاس گروه «بیست» چند روز پیش از نشست ناتو به سختی در برابر خواسته‌ای وسیع آمریکا ایستادند و با اصرار خود بر لزوم انتشار فهرست کشورهای بهشت مالیاتی اهمیت جایگاه خود را در سامان دادن به اوضاع بحرانی فعلی در بازار افسارگسیخته اقتصاد جهانی به رخ آمریکا کشیدند. آنچه مشخص است اینکه مرکل و سارکوزی بانیان اصلی و سازمان دهندگان نشست ناتو محسوب می‌شوند و طبق شنیده‌ها آنها قبل از آغاز اجلاس به همراه اوباما و در میان خود به صورت تلفنی به توافقات اصلی پیرامون موضوعات مهم اجلاس از جمله ریاست راسموسن دانمارکی و سرفصل‌های موضوع افغانستان رسیده بودند.
کما اینکه گفته می‌شود مرکل قبل از سفر اوباما به اروپا طی یک تماس تلفنی با او لزوم اتخاذ موضع واحد در قبال افغانستان و مسائل مربوط به آن را تشریح کرده است، بنابراین وقتی همه شرایط پیش از اجلاس تنظیم شده بود، در عمل بهبود رابطه مرکل، سارکوزی و اوباما خیلی دور از انتظار نبود. آنچه در این بین برای مرکل اهمیت داشت این بود که اوباما خواسته‌های جدیدی درباره افغانستان پیش روی آلمان نگذارد. روی هم رفته، اوباما در شصتمین سالگرد ناتو با تعریف و تمجید‌های فراوان خود از مرکل نشان داد که آلمان همانطور که بسیاری از آن سخن می‌گویند فی‌الحال قدرت اول ناتو محسوب می‌شود و آمریکا در موضوع افغانستان برای تثبیت خود بشدت نیازمند همکاری آلمان در نحوه استقرار نیروها برای مبارزه با طالبان و عناصر القاعده است. اگر هم عده‌ای هنوز نسبت به جایگاه آلمان تردیدی به خود راه می‌دادند با دیدن لبخند‌های اوباما به مرکل عملا به دوستان تازه آتلانتیکی ایمان آوردند.
مترجم: اردشیر ستوده
منبع: دی ولت آلمان قدرت اول ناتو؟
اوباما و مرکل به هم نزدیک می‌شوند
آلمان قدرت اول ناتو؟
آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان در نشست شصتمین سالگرد تاسیس ناتو در فرانسه و آلمان عملا توانست به بسیاری از اهداف ریز و درشت خود و دستگاه دیپلماسی آلمان دست پیدا کند که بهبود نسبی رابطه با پاریس و واشنگتن در راس همه پیروزی‌های مرکل دراین اجلاس قرار می‌گیرد، اما دراین میان موضع نرم باراک اوباما نیز کار را تا حدود زیادی برای مرکل راحت کرده بود. در شب دوم نشست، همسران سران حاضر در اجلاس در هتل برنر شهر بادن بادن آلمان میهمان همسر آنگلا مرکل بودند. در این ضیافت شام، تمام همسران رهبران ناتو از جمله خانم «هایرونیساگل» بانوی محجبه عبدالله گل، رئیس‌جمهور ترکیه نیز حضور داشت و تنها چهره‌ای که غایب بود و با غیبت خود شایعات زیادی را دامن زده بود کسی نبود جز میشله اوباما، همسر رئیس‌جمهور ایالات متحده که به دلیل مسائل امنیتی و محافظت ویژه‌ای که از او به عمل می‌آمد در این میهمانی شام حاضر نشد. این مساله برای بسیاری بد تعبیر شد اما او روز جمعه در اتومبیل مخصوصی که برای وی از آمریکا ارسال شده بود به دیدار همسر آنگلا مرکل رفت تا بر تمام شایعات خط بطلان بکشد. اوباما در این نشست نیز تلاش کرد وجهه‌ای متفاوت از دموکراسی آمریکایی، خلاف تصورات موجود از سال‌های پر جنجال بوش ارائه دهد. علاوه بر همه اینها، شاید جنجال‌برانگیز‌ترین بخش اجلاس، دعوایی بود که بر سر دبیرکلی ناتو به راه افتاد. چند روز قبل از آغاز اجلاس، ترک‌ها رسما نشانه‌هایی از مخالفت با ریاست آندرس فوگ راسموسن، نخست وزیر دانمارک بر این سازمان بروز داده بودند. دلیل اصلی مخالفت ترک‌ها نیز پناه دادن به مخالفان کرد فراری از ترکیه در دانمارک در دولت راسموسن و حمایت
بحث برانگیز وی از چاپ تصاویر موهن به پیامبر
اسلام(ص) در چند روزنامه دانمارکی بود که مدت‌ها جهان اسلام و کشورهایی چون ترکیه را با خیزش‌های گسترده‌ای مواجه کرد. مرکل به سهم خود در این غائله به هیچ وجه نمی‌توانست استدلال ترک‌ها را قبول کند چراکه خود او نیز به نوعی از حامیان جریان جنجال‌ساز این تصاویر محسوب می‌شد و آزادی بیان را مستمسکی برای حمایت از ناشران این تصاویر قرار داده بود؛ همان بهانه‌ای که راسموسن برای خود تراشید و خود را در این دعوا محق می‌دانست، اما در این جدال نفسگیر، اوباما با هماهنگی کامل با مرکل حمایت خود را از نامزد دانمارکی با صراحت اعلام کرد و هر دو در نشست‌های خبری خود تلاش کردند در یک راستا و جهت به انتقادها از راسموسن پاسخ دهند. البته روند اجلاس، خلاف برنامه از پیش تعیین شده پیش رفت و در حالی‌که پیش‌بینی می‌شد بحث درباره افغانستان با سعه صدر کامل و طبق سرفصل‌های از پیش تعیین شده انجام شود، سران ناتو به دلیل اختلافات پیش آمده بیشتر وقت خود را صرف مساله افزایش نیروها در این کشور بحران‌زده کردند. علاوه بر این، عبور نمادین سران 28 کشور عضو ناتو از پلی بر فراز رودخانه راین از آلمان به فرانسه برای تاکید دوباره بر اهمیت این دو کشور در ساختار ناتو و بازگشت دوباره فرانسه به این سازمان پس از یک دهه غیبت از نکته‌های مهم دیگر نشست شصتمین سالگرد ناتو بود. اما اوباما با وعده‌ای شیرین به این اجلاس آمده بود. اوباما آمده بود که بیشتر بشنود. سخنان تعارف‌آمیز اوباما در اجلاس البته بیشتر خطاب به مرکل بود و او با این مواضع اوج ارادت خود را به قدرت اول اروپا اعلام کرد و به اعتقاد بسیاری، باری سنگین را از روی دوش آلمان‌ها برداشت. شاید این سخنان اوباما نوعی سرفرود آوردن در برابر قدرت آلمان و در مرحله بعد فرانسه تلقی شود؛ دو کشوری که با اتخاذ مواضع محکم در اجلاس گروه «بیست» چند روز پیش از نشست ناتو به سختی در برابر خواسته‌ای وسیع آمریکا ایستادند و با اصرار خود بر لزوم انتشار فهرست کشورهای بهشت مالیاتی اهمیت جایگاه خود را در سامان دادن به اوضاع بحرانی فعلی در بازار افسارگسیخته اقتصاد جهانی به رخ آمریکا کشیدند. آنچه مشخص است اینکه مرکل و سارکوزی بانیان اصلی و سازمان دهندگان نشست ناتو محسوب می‌شوند و طبق شنیده‌ها آنها قبل از آغاز اجلاس به همراه اوباما و در میان خود به صورت تلفنی به توافقات اصلی پیرامون موضوعات مهم اجلاس از جمله ریاست راسموسن دانمارکی و سرفصل‌های موضوع افغانستان رسیده بودند.
کما اینکه گفته می‌شود مرکل قبل از سفر اوباما به اروپا طی یک تماس تلفنی با او لزوم اتخاذ موضع واحد در قبال افغانستان و مسائل مربوط به آن را تشریح کرده است، بنابراین وقتی همه شرایط پیش از اجلاس تنظیم شده بود، در عمل بهبود رابطه مرکل، سارکوزی و اوباما خیلی دور از انتظار نبود. آنچه در این بین برای مرکل اهمیت داشت این بود که اوباما خواسته‌های جدیدی درباره افغانستان پیش روی آلمان نگذارد. روی هم رفته، اوباما در شصتمین سالگرد ناتو با تعریف و تمجید‌های فراوان خود از مرکل نشان داد که آلمان همانطور که بسیاری از آن سخن می‌گویند فی‌الحال قدرت اول ناتو محسوب می‌شود و آمریکا در موضوع افغانستان برای تثبیت خود بشدت نیازمند همکاری آلمان در نحوه استقرار نیروها برای مبارزه با طالبان و عناصر القاعده است. اگر هم عده‌ای هنوز نسبت به جایگاه آلمان تردیدی به خود راه می‌دادند با دیدن لبخند‌های اوباما به مرکل عملا به دوستان تازه آتلانتیکی ایمان آوردند.
مترجم: اردشیر ستوده
منبع: دی ولت ارسال نظر
پربیننده