«شما هیچ پیروزی‌ای را با بچه‌ها به دست نمی‌آورید.» این جمله معروف آلن هانسن است. اما در ایتالیا، تیم‌های معتبر و صدرنشین سری A از این فرضیه کاملا دور هستند. «ماکدا» نمونه بارزی بود که قبل از رسیدن به سن 18 سالگی از لاتزیو ربوده شد و چیزی که در اینجا مشخص شده، این است که میانگین سنی در یکی از بزرگان اروپا و لیگ معتبری مانند کالچو به عدد 28 می‌رسد، اما آلساندر پاتو با 19 سال سن و عقد قرارداد با میلان سنت‌شکنی کرده و نشان می‌دهد با این روش، باید آنها را مورد انتقاد قرار داد، آن هم فقط به خاطر‌اینکه هیچ روشی برای پرورش استعداد‌های جوان ندارند. مشکلی که در اینجا وجود دارد، این است که دیگر باشگاه‌های اروپایی برای شكار ستاره‌های جوان ایتالیایی خیلی راحت دست به اقدام می‌زنند، ایتالیایی‌ها، سیستمی دارند که برای بستن قرارداد با یک بازیکن جوان و ثبت کردن این موضوع روی کاغذ آنقدر صبر می‌کنند تا بازیکن به سن 18سالگی برسد. به طور مثال لاتزیو نمونه بارز این مساله است، آنها فدریکوماکدا، مهاجم جوان‌شان را در 17 سالگی به «من‌یو» واگذار کردند.این انتقال قبل از اینکه او بتواند به سن قانونی برای عقد قرارداد حرفه‌ای‌اش برسد انجام شد، یا کمی قبل‌تر، باشگاه رم در ازای 200 هزار پوند دیوید پتروچی، بازیکن 16 ساله‌اش را به اولدترافورد فرستاد. این مساله، پدیده جدیدی نیست که اتفاق می‌افتد، در سال 2005 «من‌یو» جوزپه روسی را از پارما خرید و جالب اینجاست که این سیاست برای استفاده از این بازیکن جوان در لیگ برتر برنامه‌ریزی نشده بود، به دلیل اینکه دو فصل بعد سران «من‌یو» او را به مبلغ 6/6 میلیون پوند به ویارئال فروختند. در اینجا باید حرفهای کلودیولوتیتو، رئیس باشگاه لاتزیو را مرور کنیم: «ما هر راهی را که می‌توانست منچستریونایتد را از خرید ماکدا منصرف کند، امتحان کردیم، ولی نشد! و این مذاکرات به شما اجازه نمی‌دهند تا مقاومت کنید، اما به نظر می‌رسد، فلسفه باشگاه‌های ایتالیایی مانع از پرورش استعداد‌های جوان می‌شود، فکر می‌کنید چند تا از تیم‌های معتبر به استعداد‌های جوان‌شان اجازه می‌دهند تا شانس حضور در تیم‌های اصلی را داشته باشند؟
جواب این سوال تنها دو کلمه است؛ «خیلی کم». ایتالیایی‌ها برای این کار خیلی آهسته قدم بر‌می‌دارند، به ندرت می‌توان بازیکنان جوانی را پیدا کرد که تا قبل از 23 سالگی در تیم ملی بازی کرده باشند.
پیرلوئیجی کاسیراگی، مربی تیم زیر 21 ساله‌های ایتالیا از این روند انتقاد می‌کند: من معتقدم اگر فابرگاس، لیونل مسی و کریس رونالدو در سری A حضور داشتند، به مراتب می‌توانستند بهتر ظاهر شوند و بر همین اساس مجبور نبودند تا در سن 17 سالگی به باشگاه‌های بزرگ‌تر بپیوندند. در همین رابطه ژوزه مورینیو هفته گذشته از طرحی خبر داد که به وسیله آن می‌خواهد با یک خانه‌تکانی در تابستان بازیکنان پا به سن گذاشته را از اینتر کنار بگذارد، بله موفقیت در همین روش نهفته است و تلاش مورینیو را باید فلسفه جدیدی در سری A خطاب کنیم. او اعتقاد دارد اینتر بازیکنان بزرگی در اختیار دارد، اما این باشگاه بیشتر بازیکنانش بالای 33 و 34 سال سن دارند و این چیزی نیست که او می‌خواهد. مورينيو می‌گوید: «می‌خواهم بازیکنان جوان را پرورش دهم تا آینده روشنی در انتظار اینتر باشد». اینتر قبل از این به فکر سازندگی برای آینده افتاده است، به طوری که دیوید سانتون جانشینی است برای خاویر زانتی که به مرز 35 سالگی رسیده، مدافعی که می‌تواند در سمت چپ یا راست خط دفاع بازی کند. مورینیو در این‌باره می‌گوید: «ما می‌توانیم بازیکنانی نظیر زانتی و ... را برای اینتر پرورش دهیم و نتیجه این کار در چند سال آینده نمایان می‌شود». این مساله در مورد یوونتوس نیز صدق می‌کند، آنها باید جانشین‌های الکس دلپیرو و پاول ندود را مشخص کنند. پاول ندود قبل از این اعلام کرده بود که می‌خواهد در پایان فصل کفش‌هایش را بیاویزد، در حقیقت بیانکونری به دنبال جایگزین مناسبی برای هافبک 36 ساله‌اش است. شاید با رفتن او راهی برای حضور جوان‌ترها باز شود، ولی در حال حاضر او هنوز بازنشسته نشده است! بازیکنانی نظیر داوید سیلوا از والنسیا، یا دیه‌گو از وردربرمن گزینه‌های مناسبی هستند که می‌توانند برای این پست انتخاب شوند. البته خلأ ندود در یوونتوس به وضوح مشاهده خواهد شد، ولی فکر می‌کنید چه کسی می‌تواند جانشین دلپیرو شود! اسطوره شماره 10 تورین تقریبا بی‌جایگزین است، اما باز هم سران باشگاه در این‌باره روی سباستین جووینکو سرمایه‌گذاری کرده‌اند، شاید او بتواند در تیم اصلی جایگزینی برای دلپیرو به حساب آید.
اما در میلان این داستان چطور دنبال می‌شود؟ اعتقاد دارید که فیلیپو اینزاگی مانع بزرگی برای حضور استعداد‌های جوان است؟ میلان باشگاهی است که احتیاج دارد تا برای آینده‌ای بهتر سرمایه‌گذاری کند، اما این امر در حال حاضر از سوی سران باشگاه رعایت نمی‌شود، به دلیل اینکه کافی است نگاهی به دار و دسته روسونری در سن سیرو بیندازید، پائولو مالدینی به مرز 40 سالگی رسیده و اینزاگی در 35 سالگی هنوز به فکر ثبت رکوردی جدید است، واقعا به نظر می‌رسد او دیوانه است! همین چند هفته پیش بود که او سیصدمین گلش برای باشگاه را جشن گرفت، در حقیقت تا چه زمانی بازیکنان جوانی نظیر مارکوبورلیو یا آلبرتو پالوشی باید قربانی این فلسفه شوند. اما نکته‌ای که در اینجا نهفته، این است که نرآتزوری با میانگین سنی 30 سال بازیکنانش توانست قهرمان جام جهانی 2006 شود و بر همین اساس آنها بر فلسفه‌شان پافشاری می‌کنند، اما این موضوع دلیلی نیست که بتوان آن را توجیح کرد، به دلیل اینکه همین امر سبب می‌شود تا استعداد‌های جوان آنها به دیگر باشگاه‌های اروپایی کوچ کنند.
ادعای مورینیو درباره جوانان
ژوزه مورينيو مربي محبوبي براي خبرنگاران و دوربين‌هاي تلويزيوني است. او در هر گفت وگويش جملاتي براي «تيترشدن» و جنجال سازي دارد. سرمربي پرتغالي چلسي در تازه‌ترين صحبت‌هايش بازيكنان جوان را همانند «هندوانه سربسته» خوانده است. او اين اظهارنظر را پس از آن عنوان كرد كه رسانه‌هاي ايتاليايي از «داويده سانتون» مدافع جوان و 18 ساله اينتر به عنوان بزرگ‌ترين استعداد فوتبال اين تيم ياد كردند و از او به خاطر بازي‌هاي خوبش تمجيد زيادي داشتند. مورينيو با هشدار نسبت به هيجان بيش از اندازه در تعريف و تمجيد از مدافع اينتر گفت: «خواهيم ديد. اين كار همواره خطرناك خواهد بود. نمي‌دانم كه در ايتاليا هم اين حرف را مي زنند يا نه ولي در پرتغال مي‌گويند هندوانه مي‌تواند بسيار زيبا باشد البته مزه‌اش زماني مشخص مي‌شود كه شكسته و چشيده شود». مورينيو در گفت‌وگو با پايگاه اينترنتي اينتر اين موضوع را عنوان كرد. آقاي خاص ادامه داد: «سانتون پس از باخت برابر آتالانتا فرصت بازي كردن را يافت، چرا كه قصد داشتم به تيم نشان دهم هر بازيكن به طور خودكار بازي نمي‌كند. از آن روز بود كه زندگي سانتون دچار دگرگوني شد».
منبع: Soccernet
آیا همه سر و صداهای پیرامون نام «فدریکو ماکدا» به‌خاطر این نیست که نوستاره ایتالیایی اولدترافورد فقط 17 سال دارد؟
آخرین پسربچه منچستریونایتد که یک‌شبه به چنان شهرتی دست یافت که به جرات می‌توان گفت هیچ‌یک از ستارگان فعلی اولدترافورد- که اتفاقا اکثرا در سنین پایین مطرح شده‌اند – به گرد پای او هم نمی‌رسند و همه این سر و صداها تنها با یک چرخش ساده در واپسین ثانیه‌های دیدار هفته گذشته من‌یو- استون‌ویلا و متعاقب آن ضربه پای راست در حالت نامتعادل و پشت به دروازه ویلا به پا شد ناگهان ستاره ماکدا در آسمان رسانه‌ها درخشیدن گرفت چون او آخرین گل را زده بود و در عین حال برای این هنرنمایی خیلی گمنام بود. اما آیا زننده آن گل شگفت‌انگیز، خود بازیکنی شگفت‌انگیز است یا دست‌کم چنین آینده‌ای روی پیشانی‌اش حک شده؟
ماكدا در 22 آگوست 1991 در رم، پایتخت سرزمین چکمه‌ای چشم به دنیا گشود. شهری که هنوز مردم آن در کوچه و خیابان، خاطراتشان از فینال جام‌جهانی 1990 را زنده می‌کنند. ماکدای کوچک از همان سنین کودکی عشق طرف آبی شهر رم، لاتزیو، را در دل می‌پروراند اما وقتی به عنوان یک جوان آینده‌دار با بی‌مهری آسمانی‌های شهر مواجه شد خیلی زود این عشق را به فراموشی سپرد. ماجرا از این قرار بود که دلیو روسی، سرمربی وقت لاتزیو اواسط تابستان 2007، ماکدای 16 ساله را به همراه تیم بزرگسالان لاتزیو به کمپ تابستانی فرستاد اما باشگاه از عقد قرارداد حرفهای با این پدیده بومی طفره می‌رفت تا اینکه ناگهان در پاییز همان سال پیشنهادی 80 هزار یورویی از منچستر یونایتد به دفتر باشگاه لاتزیو رسید.
رقمی نجومی برای بازیکنی که هنوز تجربه بازی در سطح بزرگسالان را نداشت، هرچند که همان موقع در اولدترافورد ستاره‌هایی بودند که دستمزد هفتگی‌شان از این هم فراتر می‌رفت. این پیشنهاد بسیار به موقع بود چون خانواده ماکدا هم بدشان نمی‌آمد تغییر آب و هوا بدهند و یکی از مفاد قرارداد امکان نقل مکان خانواده را به خانه‌ای در لانکشایر، جایی نزدیک اولدترافورد مهیا می‌کرد، پس در نخستین روز سپتامبر پسرک ایتالیایی رسما به جمع شیاطین بریتانیا پیوست.
باشگاه لاتزیو از اینکه نمی‌توانست تا 18 سالگی با ماکدا قراردادهای حرفهای ببندد و از این انتقال انتفاعی میلیونی ببرد، بشدت عصبانی شد. غرامت حق تمرین هم که لاتزیو از من‌یو دریافت کرد آنقدر ناچیز بود که بیشتر به تحقیر باشگاه رمی شباهت داشت. ماکدای جوان بلافاصله به تیم زیر 18 سال منچستر یونایتد راه یافت و بعدا با قرار گرفتن اسمش در ترکیب اصلی رزروهای تیم اصلی فرگوسن ثابت کرد پول توجیبی‌اش به هدر نرفته. تحت هدایت اولگنار سولشایر، ماکدا استعداد ذاتی‌اش را به رخ کشید و خیلی زود مورد تمجید سرالکس فرگوسن در سایت رسمی باشگاه قرار گرفت: «این پسر جوان با نام ماکدا پیشرفت قابل توجهی در تیم‌های جوانان و رزرو باشگاه داشته و حالا پسر بزرگی شده که از نظر فیزیکی هم رشد کرده. او به اندازه کافی جذاب بازی می‌کند و ما واقعا از او راضی هستیم». اما فرگی آن موقع فکرش را هم نمی‌کرد که «کیکو» در نخستین بازی‌اش با پیراهن سرخ، چقدر او و هواداران من‌یو را شگفت‌زده خواهد کرد. هرچند فرگوسن در نیمه راه همین فصل هم جایزه ویژه‌ای برای نوپدیده ایتالیایی داشت. ماه ژانویه گذشته نام یک مهاجم جدید را با شماره 41 به فهرست اسامی منچستر یونایتد در لیگ قهرمانان افزود؛ «فدریکو ماکدا، 17 ساله».
بعد در حالی که منچستر در دو هفته متوالی در لیگ برتر مغلوب شده بود، فرگوسن ماکدا را در 61امین دقیقه بازی با استون‌ویلا به زمین فرستاد تا او از سومین شکست جلوگیری کند ولی او کاری بیش از آن کرد و گل سه‌امتیازی وقت‌های تلف شده را به شکلی به یاد ماندنی به ثمر رساند. هواداران متعصب یونایتد همین‌قدر می‌دانستند که این پسرک لاتین دو سه روز پیش از آنکه جلوی ویلا بایستد، همراه تیم ذخیره‌ها مقابل ذخیره‌های نیوکاسل هت‌تریک کرده است ولی بازهم باور نمی‌کردند با چنین پدیده‌ای طرف باشند. از تصاویر تلویزیونی پیدا بود که هواداران اولدترافورد پس از گل دیرهنگام ماکدا مدام به برگه حاوی اطلاعات بازی و اسامی بازیکنان دو تیم نگاه می‌کردند تا بلکه بتوانند نام و فامیل او را درست تلفظ کنند و این از طنز زمانه بود که مردم کشوری برای ادای تلفظ ایتالیایی نام این پسر مشکل پیدا کرده بودند. فابیو کاپلو، سرمربی ایتالیایی‌شان یک سالی بود برای یادگیری زبان و لهجه اصیل انگلیسی به خود زحمت می‌داد. او پس از چرخش استثنایی و ضربه بی‌مثالش به سمت بخشی از جمعیت اولدترافورد دوید که بعدا معلوم شد خانواده‌اش در میان آنها بودند. کوچ آمیگوها
«شما هیچ پیروزی‌ای را با بچه‌ها به دست نمی‌آورید.» این جمله معروف آلن هانسن است. اما در ایتالیا، تیم‌های معتبر و صدرنشین سری A از این فرضیه کاملا دور هستند. «ماکدا» نمونه بارزی بود که قبل از رسیدن به سن 18 سالگی از لاتزیو ربوده شد و چیزی که در اینجا مشخص شده، این است که میانگین سنی در یکی از بزرگان اروپا و لیگ معتبری مانند کالچو به عدد 28 می‌رسد، اما آلساندر پاتو با 19 سال سن و عقد قرارداد با میلان سنت‌شکنی کرده و نشان می‌دهد با این روش، باید آنها را مورد انتقاد قرار داد، آن هم فقط به خاطر‌اینکه هیچ روشی برای پرورش استعداد‌های جوان ندارند. مشکلی که در اینجا وجود دارد، این است که دیگر باشگاه‌های اروپایی برای شكار ستاره‌های جوان ایتالیایی خیلی راحت دست به اقدام می‌زنند، ایتالیایی‌ها، سیستمی دارند که برای بستن قرارداد با یک بازیکن جوان و ثبت کردن این موضوع روی کاغذ آنقدر صبر می‌کنند تا بازیکن به سن 18سالگی برسد. به طور مثال لاتزیو نمونه بارز این مساله است، آنها فدریکوماکدا، مهاجم جوان‌شان را در 17 سالگی به «من‌یو» واگذار کردند.این انتقال قبل از اینکه او بتواند به سن قانونی برای عقد قرارداد حرفه‌ای‌اش برسد انجام شد، یا کمی قبل‌تر، باشگاه رم در ازای 200 هزار پوند دیوید پتروچی، بازیکن 16 ساله‌اش را به اولدترافورد فرستاد. این مساله، پدیده جدیدی نیست که اتفاق می‌افتد، در سال 2005 «من‌یو» جوزپه روسی را از پارما خرید و جالب اینجاست که این سیاست برای استفاده از این بازیکن جوان در لیگ برتر برنامه‌ریزی نشده بود، به دلیل اینکه دو فصل بعد سران «من‌یو» او را به مبلغ 6/6 میلیون پوند به ویارئال فروختند. در اینجا باید حرفهای کلودیولوتیتو، رئیس باشگاه لاتزیو را مرور کنیم: «ما هر راهی را که می‌توانست منچستریونایتد را از خرید ماکدا منصرف کند، امتحان کردیم، ولی نشد! و این مذاکرات به شما اجازه نمی‌دهند تا مقاومت کنید، اما به نظر می‌رسد، فلسفه باشگاه‌های ایتالیایی مانع از پرورش استعداد‌های جوان می‌شود، فکر می‌کنید چند تا از تیم‌های معتبر به استعداد‌های جوان‌شان اجازه می‌دهند تا شانس حضور در تیم‌های اصلی را داشته باشند؟
جواب این سوال تنها دو کلمه است؛ «خیلی کم». ایتالیایی‌ها برای این کار خیلی آهسته قدم بر‌می‌دارند، به ندرت می‌توان بازیکنان جوانی را پیدا کرد که تا قبل از 23 سالگی در تیم ملی بازی کرده باشند.
پیرلوئیجی کاسیراگی، مربی تیم زیر 21 ساله‌های ایتالیا از این روند انتقاد می‌کند: من معتقدم اگر فابرگاس، لیونل مسی و کریس رونالدو در سری A حضور داشتند، به مراتب می‌توانستند بهتر ظاهر شوند و بر همین اساس مجبور نبودند تا در سن 17 سالگی به باشگاه‌های بزرگ‌تر بپیوندند. در همین رابطه ژوزه مورینیو هفته گذشته از طرحی خبر داد که به وسیله آن می‌خواهد با یک خانه‌تکانی در تابستان بازیکنان پا به سن گذاشته را از اینتر کنار بگذارد، بله موفقیت در همین روش نهفته است و تلاش مورینیو را باید فلسفه جدیدی در سری A خطاب کنیم. او اعتقاد دارد اینتر بازیکنان بزرگی در اختیار دارد، اما این باشگاه بیشتر بازیکنانش بالای 33 و 34 سال سن دارند و این چیزی نیست که او می‌خواهد. مورينيو می‌گوید: «می‌خواهم بازیکنان جوان را پرورش دهم تا آینده روشنی در انتظار اینتر باشد». اینتر قبل از این به فکر سازندگی برای آینده افتاده است، به طوری که دیوید سانتون جانشینی است برای خاویر زانتی که به مرز 35 سالگی رسیده، مدافعی که می‌تواند در سمت چپ یا راست خط دفاع بازی کند. مورینیو در این‌باره می‌گوید: «ما می‌توانیم بازیکنانی نظیر زانتی و ... را برای اینتر پرورش دهیم و نتیجه این کار در چند سال آینده نمایان می‌شود». این مساله در مورد یوونتوس نیز صدق می‌کند، آنها باید جانشین‌های الکس دلپیرو و پاول ندود را مشخص کنند. پاول ندود قبل از این اعلام کرده بود که می‌خواهد در پایان فصل کفش‌هایش را بیاویزد، در حقیقت بیانکونری به دنبال جایگزین مناسبی برای هافبک 36 ساله‌اش است. شاید با رفتن او راهی برای حضور جوان‌ترها باز شود، ولی در حال حاضر او هنوز بازنشسته نشده است! بازیکنانی نظیر داوید سیلوا از والنسیا، یا دیه‌گو از وردربرمن گزینه‌های مناسبی هستند که می‌توانند برای این پست انتخاب شوند. البته خلأ ندود در یوونتوس به وضوح مشاهده خواهد شد، ولی فکر می‌کنید چه کسی می‌تواند جانشین دلپیرو شود! اسطوره شماره 10 تورین تقریبا بی‌جایگزین است، اما باز هم سران باشگاه در این‌باره روی سباستین جووینکو سرمایه‌گذاری کرده‌اند، شاید او بتواند در تیم اصلی جایگزینی برای دلپیرو به حساب آید.
اما در میلان این داستان چطور دنبال می‌شود؟ اعتقاد دارید که فیلیپو اینزاگی مانع بزرگی برای حضور استعداد‌های جوان است؟ میلان باشگاهی است که احتیاج دارد تا برای آینده‌ای بهتر سرمایه‌گذاری کند، اما این امر در حال حاضر از سوی سران باشگاه رعایت نمی‌شود، به دلیل اینکه کافی است نگاهی به دار و دسته روسونری در سن سیرو بیندازید، پائولو مالدینی به مرز 40 سالگی رسیده و اینزاگی در 35 سالگی هنوز به فکر ثبت رکوردی جدید است، واقعا به نظر می‌رسد او دیوانه است! همین چند هفته پیش بود که او سیصدمین گلش برای باشگاه را جشن گرفت، در حقیقت تا چه زمانی بازیکنان جوانی نظیر مارکوبورلیو یا آلبرتو پالوشی باید قربانی این فلسفه شوند. اما نکته‌ای که در اینجا نهفته، این است که نرآتزوری با میانگین سنی 30 سال بازیکنانش توانست قهرمان جام جهانی 2006 شود و بر همین اساس آنها بر فلسفه‌شان پافشاری می‌کنند، اما این موضوع دلیلی نیست که بتوان آن را توجیح کرد، به دلیل اینکه همین امر سبب می‌شود تا استعداد‌های جوان آنها به دیگر باشگاه‌های اروپایی کوچ کنند.
ادعای مورینیو درباره جوانان
ژوزه مورينيو مربي محبوبي براي خبرنگاران و دوربين‌هاي تلويزيوني است. او در هر گفت وگويش جملاتي براي «تيترشدن» و جنجال سازي دارد. سرمربي پرتغالي چلسي در تازه‌ترين صحبت‌هايش بازيكنان جوان را همانند «هندوانه سربسته» خوانده است. او اين اظهارنظر را پس از آن عنوان كرد كه رسانه‌هاي ايتاليايي از «داويده سانتون» مدافع جوان و 18 ساله اينتر به عنوان بزرگ‌ترين استعداد فوتبال اين تيم ياد كردند و از او به خاطر بازي‌هاي خوبش تمجيد زيادي داشتند. مورينيو با هشدار نسبت به هيجان بيش از اندازه در تعريف و تمجيد از مدافع اينتر گفت: «خواهيم ديد. اين كار همواره خطرناك خواهد بود. نمي‌دانم كه در ايتاليا هم اين حرف را مي زنند يا نه ولي در پرتغال مي‌گويند هندوانه مي‌تواند بسيار زيبا باشد البته مزه‌اش زماني مشخص مي‌شود كه شكسته و چشيده شود». مورينيو در گفت‌وگو با پايگاه اينترنتي اينتر اين موضوع را عنوان كرد. آقاي خاص ادامه داد: «سانتون پس از باخت برابر آتالانتا فرصت بازي كردن را يافت، چرا كه قصد داشتم به تيم نشان دهم هر بازيكن به طور خودكار بازي نمي‌كند. از آن روز بود كه زندگي سانتون دچار دگرگوني شد».
منبع: Soccernet
آیا همه سر و صداهای پیرامون نام «فدریکو ماکدا» به‌خاطر این نیست که نوستاره ایتالیایی اولدترافورد فقط 17 سال دارد؟
آخرین پسربچه منچستریونایتد که یک‌شبه به چنان شهرتی دست یافت که به جرات می‌توان گفت هیچ‌یک از ستارگان فعلی اولدترافورد- که اتفاقا اکثرا در سنین پایین مطرح شده‌اند – به گرد پای او هم نمی‌رسند و همه این سر و صداها تنها با یک چرخش ساده در واپسین ثانیه‌های دیدار هفته گذشته من‌یو- استون‌ویلا و متعاقب آن ضربه پای راست در حالت نامتعادل و پشت به دروازه ویلا به پا شد ناگهان ستاره ماکدا در آسمان رسانه‌ها درخشیدن گرفت چون او آخرین گل را زده بود و در عین حال برای این هنرنمایی خیلی گمنام بود. اما آیا زننده آن گل شگفت‌انگیز، خود بازیکنی شگفت‌انگیز است یا دست‌کم چنین آینده‌ای روی پیشانی‌اش حک شده؟
ماكدا در 22 آگوست 1991 در رم، پایتخت سرزمین چکمه‌ای چشم به دنیا گشود. شهری که هنوز مردم آن در کوچه و خیابان، خاطراتشان از فینال جام‌جهانی 1990 را زنده می‌کنند. ماکدای کوچک از همان سنین کودکی عشق طرف آبی شهر رم، لاتزیو، را در دل می‌پروراند اما وقتی به عنوان یک جوان آینده‌دار با بی‌مهری آسمانی‌های شهر مواجه شد خیلی زود این عشق را به فراموشی سپرد. ماجرا از این قرار بود که دلیو روسی، سرمربی وقت لاتزیو اواسط تابستان 2007، ماکدای 16 ساله را به همراه تیم بزرگسالان لاتزیو به کمپ تابستانی فرستاد اما باشگاه از عقد قرارداد حرفهای با این پدیده بومی طفره می‌رفت تا اینکه ناگهان در پاییز همان سال پیشنهادی 80 هزار یورویی از منچستر یونایتد به دفتر باشگاه لاتزیو رسید.
رقمی نجومی برای بازیکنی که هنوز تجربه بازی در سطح بزرگسالان را نداشت، هرچند که همان موقع در اولدترافورد ستاره‌هایی بودند که دستمزد هفتگی‌شان از این هم فراتر می‌رفت. این پیشنهاد بسیار به موقع بود چون خانواده ماکدا هم بدشان نمی‌آمد تغییر آب و هوا بدهند و یکی از مفاد قرارداد امکان نقل مکان خانواده را به خانه‌ای در لانکشایر، جایی نزدیک اولدترافورد مهیا می‌کرد، پس در نخستین روز سپتامبر پسرک ایتالیایی رسما به جمع شیاطین بریتانیا پیوست.
باشگاه لاتزیو از اینکه نمی‌توانست تا 18 سالگی با ماکدا قراردادهای حرفهای ببندد و از این انتقال انتفاعی میلیونی ببرد، بشدت عصبانی شد. غرامت حق تمرین هم که لاتزیو از من‌یو دریافت کرد آنقدر ناچیز بود که بیشتر به تحقیر باشگاه رمی شباهت داشت. ماکدای جوان بلافاصله به تیم زیر 18 سال منچستر یونایتد راه یافت و بعدا با قرار گرفتن اسمش در ترکیب اصلی رزروهای تیم اصلی فرگوسن ثابت کرد پول توجیبی‌اش به هدر نرفته. تحت هدایت اولگنار سولشایر، ماکدا استعداد ذاتی‌اش را به رخ کشید و خیلی زود مورد تمجید سرالکس فرگوسن در سایت رسمی باشگاه قرار گرفت: «این پسر جوان با نام ماکدا پیشرفت قابل توجهی در تیم‌های جوانان و رزرو باشگاه داشته و حالا پسر بزرگی شده که از نظر فیزیکی هم رشد کرده. او به اندازه کافی جذاب بازی می‌کند و ما واقعا از او راضی هستیم». اما فرگی آن موقع فکرش را هم نمی‌کرد که «کیکو» در نخستین بازی‌اش با پیراهن سرخ، چقدر او و هواداران من‌یو را شگفت‌زده خواهد کرد. هرچند فرگوسن در نیمه راه همین فصل هم جایزه ویژه‌ای برای نوپدیده ایتالیایی داشت. ماه ژانویه گذشته نام یک مهاجم جدید را با شماره 41 به فهرست اسامی منچستر یونایتد در لیگ قهرمانان افزود؛ «فدریکو ماکدا، 17 ساله».
بعد در حالی که منچستر در دو هفته متوالی در لیگ برتر مغلوب شده بود، فرگوسن ماکدا را در 61امین دقیقه بازی با استون‌ویلا به زمین فرستاد تا او از سومین شکست جلوگیری کند ولی او کاری بیش از آن کرد و گل سه‌امتیازی وقت‌های تلف شده را به شکلی به یاد ماندنی به ثمر رساند. هواداران متعصب یونایتد همین‌قدر می‌دانستند که این پسرک لاتین دو سه روز پیش از آنکه جلوی ویلا بایستد، همراه تیم ذخیره‌ها مقابل ذخیره‌های نیوکاسل هت‌تریک کرده است ولی بازهم باور نمی‌کردند با چنین پدیده‌ای طرف باشند. از تصاویر تلویزیونی پیدا بود که هواداران اولدترافورد پس از گل دیرهنگام ماکدا مدام به برگه حاوی اطلاعات بازی و اسامی بازیکنان دو تیم نگاه می‌کردند تا بلکه بتوانند نام و فامیل او را درست تلفظ کنند و این از طنز زمانه بود که مردم کشوری برای ادای تلفظ ایتالیایی نام این پسر مشکل پیدا کرده بودند. فابیو کاپلو، سرمربی ایتالیایی‌شان یک سالی بود برای یادگیری زبان و لهجه اصیل انگلیسی به خود زحمت می‌داد. او پس از چرخش استثنایی و ضربه بی‌مثالش به سمت بخشی از جمعیت اولدترافورد دوید که بعدا معلوم شد خانواده‌اش در میان آنها بودند. ارسال نظر
پربیننده