همایون اسعدیان:
«چند مترمکعب عشق»، نمونه عالی سینمای تلخ امیدوار کننده است
«چند مترمکعب عشق» پایان تلخی داشت، دو شخصیت اصلی قصه در پایان فیلم در میان انبوه آهن‌ها می‌مردند اما حداقل من یکی حالم خوب بود، چرا این اتفاق می‌افتد؟ چون محمودی یک نگاه شریف و انسانی به قضیه دارد. به گزارش تسنیم، «چند مترمکعب عشق» فیلم تحسین‌شده برادران محمودی این روزها روی پرده سینماهای ایران است. فیلمی که در زمان جشنواره تحسین بسیاری از بزرگان سینما را به همراه داشت و امروز نیز در اکران با وضعیت تقریبا قابل‌قبولی برای یک فیلم‌اولی بدون چهره مواجه شده است. همایون اسعدیان، کارگردان سینما و تلویزیون ایران در گفت‌وگو با تسنیم، درباره این فیلم صحبت می‌کند: من هنگام تماشای فیلم و وقت بیرون آمدن از سینما حالم خوب بود، فیلم پایان تلخی داشت، دو شخصیت اصلی قصه در پایان فیلم در میان انبوه آهن‌ها می‌مردند اما حداقل من یکی حالم خوب بود و فکر می‌کردم مشغول تماشای یک فیلم عاشقانه هستم. چرا این اتفاق می‌افتد؟ چون آقای محمودی یک نگاه شریف و انسانی به قضیه دارد. نگاهی که در آن حتی آن مرگ تلخ هم منجر به ناامیدی نمی‌شود، چیزی شبیه رومئو و ژولیت... . من فیلم را که می‌بینم ناامید نمی‌شوم از عشق. در دل فقر، فلاکت، سیاهی و بدبختی، سازنده عشق را پیدا می‌کند و بیرون می‌کشد و به ما نشان می‌دهد. از این جهت فیلم برای من بشدت دوست‌داشتنی است، چون هیچ وقت نمی‌خواهد در بین این بیغوله‌های زندگی افغان‌ها، فقط نشان دهد که آنها بدبختند، بیچاره‌اند، مشکلات دارند... همه اینها هست اما نکته مهم و گفته‌نشده تمام این مدت این است که فیلم نشان می‌دهد با همه این تفاصیل، آنها دارند زندگی می‌کنند، عاشق همدیگر می‌شوند و برای زندگی‌شان تلاش می‌کنند. به این ترتیب نگاه انسانی فیلم، برای من بشدت قابل‌توجه است. به زیبایی در دل فقر، انسانیت را پیدا می‌کند و در دل جاهایی که ظاهر کار نشان می‌دهد، مناسبات انسانی عمیق در حال از بین رفتن است، زیباترین رابطه‌ها را نشان می‌دهد. همین نگاه است که فیلم را از یک نگاه متعلق به صفحه حوادث روزنامه‌ای دور کرده است. به راحتی می‌شد رفت در آنجا و یک فیلم کاملا تلخ و سیاه را ساخت و بعد هم استدلال کرد که این واقعیت است و حتی بدتر از این هم وجود دارد. اما محمودی این کار را نکرده است چون نقش خودش را در سینما بلد است. حضور محمودی در این فیلم کاملا محسوس است و این تفاوت اساسی سینما با صفحه حوادث روزنامه‌هاست. اینکه من دست یک مولف با یک نگاه انسانی را پشت کار می‌بینیم و عشق و امید به آینده یکی از محورهای اساسی این فیلم است. این فیلم در برخی مواقع من را یاد فیلم «نیاز» انداخت. آنجا هم فقر و بدبختی و مشکل و مساله است اما آنجا هم یک نگاه انسانی وجود دارد که فیلم را نجات می‌دهد. ما می‌توانیم سراغ همه این جور سوژه‌ها برویم اما مساله اینجاست که نقش ما به‌عنوان یک سینماگر کجاست؟ فیلم از جهت کارگردانی هم کار سختی داشت اما نتیجه واقعا رضایتبخش است. فقط کافی است به سکانس فرار بچه از ختنه نگاه کنید تا متوجه شوید چه کارگردانی دقیق، حساب شده و جالبی دارد و برای یک فیلم‌اولی بسیار قابل توجه است.
میکائیل در قشم
سریال «میکائیل» به کارگردانی سیروس مقدم همچنان در قشم در حال ضبط است و تصویربرداری آن به مرز ۸۰ درصد رسیده. به گزارش ایسنا، سریال پلیسی «میکائیل» به تهیه‌کنندگی الهام غفوری، کاری از شبکه یک سیماست که این روزها گروه سازنده، مشغول گرفتن سکانس‌های اکشن این مجموعه هستند. حدود یک ماه است که گروه سازنده «میکائیل» به همراه بازیگران اصلی این مجموعه به قشم سفر کرده‌اند و تا اواسط بهمن ماه کارشان در قشم به پایان می‌رسد. «جزیره هنگام» و «جنگل حرا» از جمله لوکیشن‌هایی است که گروه سازنده «میکائیل» اکنون مشغول ضبط سکانس‌های پلیسی این سریال در آنجا هستند. سریال «میکائیل» که در حال حاضر مراحل پایانی تصویربرداری‌اش را می‌گذارند، یکی از گزینه‌های نوروزی امسال شبکه اول است اما این خبر هنوز به قطعیت نرسیده است. این مجموعه پلیسی با مشارکت نیروی انتظامی در حال ساخت است. در خلاصه داستان این سریال پلیسی آمده است: رسول دوست عزیز و رفیق میکائیل، به اشتباه قربانی توطئه اشرار می‌شود. میکائیل که پلیس سختکوش و پرتلاشی است، برای استقرار نظم و آرامش بیشتر، عزم خود را جزم می‌کند و با تکیه بر حمایت‌های مردم، دل به دریا می‌زند.