آشتی دوباره شعر با مردم
آنگاه که بحث شعر اجتماعی پیش کشیده می‌شود، نخستین وجهی که به ذهن متبادر می‌شود، شعری است که به بیان و تصویرگری در حوزه مسائل و خصوصا مشکلات اجتماعی می‌پردازد. مثلا شعری در بیان جلوه‌های فقر یا تزلزل ارکان خانواده و یا رواج دروغ و تظاهر در بین اقشار جامعه و در نگاهی خوش‌بینانه‌تر شعری که می‌کوشد با به تصویر کشیدن خوبی‌ها و زیبایی‌هایی که در روابط اجتماعی می‌تواند وجود داشته باشد به ترویج و توجه دادن ذهن جامعه نسبت به آنها اقدام کند. درست است که این می‌تواند یکی از مباحث محوری در حوزه شعر اجتماعی باشد. اما پرداختن به این وجوه، متاسفانه در بسیاری از مواقع، ما را از وجهی اساسی‌تر در این حوزه غافل کرده است و آن رابطه‌ای است که شعر،جدای از اینکه اجتماعی باشد یا نباشد، باید با آحاد جامعه برقرار کند. شعر در تاریخ فرهنگی این سرزمین، هنری بی‌رقیب در گستردگی شمول و ارتباط با آحاد جامعه از هر قشر و طبقه‌ای بوده است و بیشترین سهم را شعر در فرهنگ‌سازی و ثبت و ضبط میراث فرهنگی ما داشته است. شعر، هنر ملی ما ایرانیان است و به تعبیر رهبر معظم انقلاب در دیداری که رمضان گذشته با شاعران داشتند، ثروت ملی ماست و در طول تاریخ بیشترین ارتباط آحاد جامعه ایرانی با مقوله فرهنگ و هنر از طریق شعر برقرار شده است. شعر در طول حیاتی که اکنون هزاره دوم خود را طی می‌کند، همواره توانسته است با تغییر و تحولات فرمی و محتوایی متناسب با روزگار خویش زبان زنده و گویای این مردم و با نگاهی گسترده‌تر انسان به مفهوم عام آن باشد. امروز نیز ماهیت جریان اصیل شعر فارسی، موجب شده است که کماکان شعر از همان جایگاه تاریخی خود نزد ایرانیان برخوردار باشد، اما باید توجه داشت که در روزگار معاصر به دلیل پیدا شدن رسانه‌های متعدد و متنوع دیگر، شعر برای حفظ جایگاه تاریخی خود در فرهنگ‌سازی و تاثیرگذاری بر ذهن و زبان جامعه نیازمند به دست آوردن ظرفیت‌های تازه‌ای در برقراری ارتباط با مخاطب عام است. امروزه هنرهای دیگر چون سینما و موسیقی توانسته‌اند ظرفیت‌های مناسبی برای ارتباط با مخاطب عام پیدا کنند مثلا مجلات بسیاری در این حوزه‌ها منتشر می‌شوند که علاوه بر پاسخگویی به انتظار مخاطبان خاص و حرفه‌ای، توانسته‌اند با مخاطبان عام بسیاری نیز ارتباط برقرار کنند اما در حوزه ادبیات و خصوصا شعر اگر هم نشریه‌ای وجود دارد که خیلی معدود است، ارتباطش بیشتر با مخاطبان خاص و در بیشتر مواقع، مخاطب آن خود شاعران و بیشتر دانشجویان و دانشگاهیان اهل ادبیات هستند. بحث روی این ضرورت که چگونه می‌توان رابطه تاریخی مردم با شعر را دوباره شفاف و فراگیر کرد، به نظر می‌رسد در کنار دیگر مباحث در حوزه شعر اجتماعی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. اکنون که رسانه‌های دیگر از قبیل مطبوعات و رادیو و تلویزیون، واسطه ارتباط مردم با شعر شده‌اند، لازم است تا کارهای کارشناسی دقیق و خلاقانه‌ای در رابطه با ظرفیت هم شعر این روزگار و هم این رسانه‌ها، در شفاف و صمیمی کردن شعر با مردم انجام شود. راستی جایگاه شعر در رسانه‌ها آنجا که عموم مردم مخاطب هستند، کجاست؟
«تنهايي» به شبكه نمايش خانگي آمد
فيلم «تنهايي» به نويسندگي و كارگرداني حجت قاسم‌زاده اصل از سوي مؤسسه رسانه‌هاي تصويري معاونت امورسينمايي وارد شبكه نمايش خانگي كشور شد. داستان اين فيلم درام كه در سال 1386 توليد شده، درباره خبر وخامت حال مردي است كه يك سال در كما به سر مي‌برد، اين مساله باعث مي‌شود فرزندان ناسازگارش از نقاط مختلف دور هم جمع شوند و... یادداشت
آشتی دوباره شعر با مردم
آنگاه که بحث شعر اجتماعی پیش کشیده می‌شود، نخستین وجهی که به ذهن متبادر می‌شود، شعری است که به بیان و تصویرگری در حوزه مسائل و خصوصا مشکلات اجتماعی می‌پردازد. مثلا شعری در بیان جلوه‌های فقر یا تزلزل ارکان خانواده و یا رواج دروغ و تظاهر در بین اقشار جامعه و در نگاهی خوش‌بینانه‌تر شعری که می‌کوشد با به تصویر کشیدن خوبی‌ها و زیبایی‌هایی که در روابط اجتماعی می‌تواند وجود داشته باشد به ترویج و توجه دادن ذهن جامعه نسبت به آنها اقدام کند. درست است که این می‌تواند یکی از مباحث محوری در حوزه شعر اجتماعی باشد. اما پرداختن به این وجوه، متاسفانه در بسیاری از مواقع، ما را از وجهی اساسی‌تر در این حوزه غافل کرده است و آن رابطه‌ای است که شعر،جدای از اینکه اجتماعی باشد یا نباشد، باید با آحاد جامعه برقرار کند. شعر در تاریخ فرهنگی این سرزمین، هنری بی‌رقیب در گستردگی شمول و ارتباط با آحاد جامعه از هر قشر و طبقه‌ای بوده است و بیشترین سهم را شعر در فرهنگ‌سازی و ثبت و ضبط میراث فرهنگی ما داشته است. شعر، هنر ملی ما ایرانیان است و به تعبیر رهبر معظم انقلاب در دیداری که رمضان گذشته با شاعران داشتند، ثروت ملی ماست و در طول تاریخ بیشترین ارتباط آحاد جامعه ایرانی با مقوله فرهنگ و هنر از طریق شعر برقرار شده است. شعر در طول حیاتی که اکنون هزاره دوم خود را طی می‌کند، همواره توانسته است با تغییر و تحولات فرمی و محتوایی متناسب با روزگار خویش زبان زنده و گویای این مردم و با نگاهی گسترده‌تر انسان به مفهوم عام آن باشد. امروز نیز ماهیت جریان اصیل شعر فارسی، موجب شده است که کماکان شعر از همان جایگاه تاریخی خود نزد ایرانیان برخوردار باشد، اما باید توجه داشت که در روزگار معاصر به دلیل پیدا شدن رسانه‌های متعدد و متنوع دیگر، شعر برای حفظ جایگاه تاریخی خود در فرهنگ‌سازی و تاثیرگذاری بر ذهن و زبان جامعه نیازمند به دست آوردن ظرفیت‌های تازه‌ای در برقراری ارتباط با مخاطب عام است. امروزه هنرهای دیگر چون سینما و موسیقی توانسته‌اند ظرفیت‌های مناسبی برای ارتباط با مخاطب عام پیدا کنند مثلا مجلات بسیاری در این حوزه‌ها منتشر می‌شوند که علاوه بر پاسخگویی به انتظار مخاطبان خاص و حرفه‌ای، توانسته‌اند با مخاطبان عام بسیاری نیز ارتباط برقرار کنند اما در حوزه ادبیات و خصوصا شعر اگر هم نشریه‌ای وجود دارد که خیلی معدود است، ارتباطش بیشتر با مخاطبان خاص و در بیشتر مواقع، مخاطب آن خود شاعران و بیشتر دانشجویان و دانشگاهیان اهل ادبیات هستند. بحث روی این ضرورت که چگونه می‌توان رابطه تاریخی مردم با شعر را دوباره شفاف و فراگیر کرد، به نظر می‌رسد در کنار دیگر مباحث در حوزه شعر اجتماعی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. اکنون که رسانه‌های دیگر از قبیل مطبوعات و رادیو و تلویزیون، واسطه ارتباط مردم با شعر شده‌اند، لازم است تا کارهای کارشناسی دقیق و خلاقانه‌ای در رابطه با ظرفیت هم شعر این روزگار و هم این رسانه‌ها، در شفاف و صمیمی کردن شعر با مردم انجام شود. راستی جایگاه شعر در رسانه‌ها آنجا که عموم مردم مخاطب هستند، کجاست؟
«تنهايي» به شبكه نمايش خانگي آمد
فيلم «تنهايي» به نويسندگي و كارگرداني حجت قاسم‌زاده اصل از سوي مؤسسه رسانه‌هاي تصويري معاونت امورسينمايي وارد شبكه نمايش خانگي كشور شد. داستان اين فيلم درام كه در سال 1386 توليد شده، درباره خبر وخامت حال مردي است كه يك سال در كما به سر مي‌برد، اين مساله باعث مي‌شود فرزندان ناسازگارش از نقاط مختلف دور هم جمع شوند و... ارسال نظر
پربیننده