47 سال از واقعه تلخ 17 دی‌ماه می‌گذرد و هنوز یاد مردی به نام غلامرضا تختی بر سر زبان‌هاست؛ جهان‌پهلوانی که خیلی‌ها در آن زمان سعی کردند تا مرگش را به گونه‌ای دیگر جلوه دهند ولی هرگز نتوانستند از یاد این مرد در میان اذهان عمومی بکاهند. 47 سال قبل آن شب واقعه در هتل آتلانتیک، همان هتلی که تختی در آنجا از دنیا رفت، چه گذشت؟ کسی نمی‌داند؛ شواهد و اظهارنظرها هر کدام چیزی را می‌گفتند و کسی نمی‌دانست جهان‌پهلوان خودکشی کرده یا او را کشته‌اند. هنوز برای کسانی که آن واقعه را دهان به دهان می‌شنوند و مستندات این مرگ را بررسی می‌کنند، باور این مساله برایشان سخت است بویژه برای نسل امروز که می‌خواهند بدانند تنها پهلوان کشورشان (جهان‌پهلوان تختی) چگونه شد که اینگونه به مرگ لبخند زد؛ باوری سخت و جانکاه است. از تختی بسیار نوشته‌اند و بی‌گمان بعدها هم فراوان خواهند نوشت. در 17 دی‌ماه سال 46 وقتی جنازه او را در هتل آتلانتیک یافتند رژیم حاکم فضای ویژه‌ای را برای افشای حقایق مرگ تختی ایجاد کرده بود و اجازه انتشار مطالب واقعی را نمی‌داد. ناصر محمدی یکی از هم‌دوره‌ای‌های تختی می‌گوید: «...هراسان به ابن‌بابویه رفتم. مشغول شستن او بودند، فریاد زدم چرا او را کشتید؟ او به کسی بدی نکرده بود. از حالت طبیعی خارج شده بودم و مرتب فریاد می‌زدم. ساواکی‌ها همه جا پر بودند. جسد تختی را روی سنگ غسالخانه با سینه شکافته دیدم و مرده‌شور به نام حاج‌میرزا مراد اهل دولت‌آباد مشغول شستن او بود. سرش را که بلند کرد از پشت سرش خونابه روی سنگ دیدم، بعدها همین مرده‌شور را هم که به همه می‌گفت تختی را کشته‌اند چون پشت سرش شکسته بود، برای اینکه صدایش را خفه کنند سربه نیست کردند.» کلیددار هتل آتلانتیک می‌گوید: «شب مرگ مرحوم تختی اتفاقی از جلوی اتاق شماره 23 هتل رد شدم که متوجه سر و صدایی از اتاق 23 شدم ولی چندان جدی نگرفتم و رد شدم».