دختر افغانی به اسم باران برای اینکه بتواند در ساختمانی کارگری کند، خودش را به شکل و شمایل پسرها درمی‌آورد و کارگر جوان ایرانی، بعد از برملا شدن این راز، عاشقش می‌شود. داستان بر مبنای زمینه‌ای عاشقانه پیش می‌رود و زاویه نگاه کارگردان، مسیری از وصالی دور و غریب دارد. سختی‌های دختر افغان در مواجهه با تنگناهای زندگی و نهایتا کوچ اجباری به‌خوبی از نگاه مجیدی گذر کرده و جوایز بسیاری را برای این فیلم به دنبال داشته است.
اشرف خان صاحب سینمای کابل است که پس از سقوط دولت کمونیستی نجیب‌الله و تسلط مجاهدین بر کابل می‌خواهد سینمایش را بازسازی کند اما از پس جنگ‌های داخلی، شرایطی سخت پیش می‌آید. وحید موسائیان در این فیلم مبنای خود را بر مدار فرهنگ نهاده و میان توحش طالبان و هویت واقعی افاغنه مرزی پررنگ قائل شده است تا سینماپارادیزویی را به تصویر درآورد که حتی در دل جنگ می‌تواند نمایی از اصالت هنر نزد مردمانی هنرمند باشد.
برخلاف فیلم باران، در تعبیری وارونه به عشق دختری ایرانی (ماهی با بازی باران کوثری) به یک پسر افغانی (با بازی مهرداد صدیقیان) می‌رسیم. پسری که با ترک پدر و مادرش به تهران می‌رود و پس از کش و قوس‌های فراوان بالاخره با حیران ازدواج می‌کند. فیلم، نگاهی به حضور فرد در جامعه دارد و به پاکی و زلال عشق در طبیعتی بکر می‌پردازد اما ایرادهایی در روایت، باز هم اثر را از نمونه‌ای ارزنده در این راستا خارج می‌کند.
گل‌محمد (حسین یاری) برای تهیه شیربهای دختر مورد علاقه‌اش به پاکستان می‌رود و هر کاری می‌کند تا به دلداده‌اش برسد اما پس از مراجعه به افغانستان، با وضعیتی تازه از تغییر طالبان مواجه می‌شود و در نهایت، وصالی شیرین با دور شدن از باروت و جنگ رخ می‌دهد. در این فیلم، ضعف‌های روایی در فیلمنامه نتوانسته است به پیمایش مسیری عاشقانه از سوی فیلمساز منتهی شود و تحولی خوش‌بینانه، رنگ عاریه‌ای به خود می‌یابد.