باربد بهراد: روزی که پیام صادقیان، نگین انگشتری پرسپولیس شد، هنوز جام‌جهانی آغاز نشده بود. همه از خرید جدید دایی می‌گفتند و ستاره‌ای که قرار بود عصای دست کی‌روش در جام‌جهانی و مهم‌تر از آن جام‌ملت‌های آسیا شود اما پیش‌بینی‌ها یک به یک غلط از آب در آمد. نه اینکه کی‌روش قدر ستاره تازه متولد شده فوتبال ایران را ندارد، نه اینکه پیام قربانی سلیقه یک پرتغالی شده باشد، او خودش در حق خودش ظلم کرد. سال قبل در چنین روزهایی چه کسی حدس می‌زد پورعلی‌گنجی و وریا غفوری بازیکن ثابت تیم ملی شوند و پیام صادقیان حتی جایگاه ثابت خودش را در ترکیب پرسپولیس از دست بدهد؟ اینها همه نشانه‌هایی است از خودویرانی بازیکنانی که فوتبال ما به سختی آنها را کشف می‌کند اما آنها تبحر خاصی در ویران کردن همه‌چیز در طرفه00العینی دارند. در دنیای امروز اکثریت بر این باورند که مهم نیست ضریب هوشی انسان‌ها چقدر باشد، بلکه مهم این است که چقدر توان استمرار و تلاش و اراده دارند چون یک انسان با ضریب هوشی 200 ممکن است یک بار یک موضوع را بشنود و آن را یاد بگیرد اما انسانی با ضریب هوشی پایین‌تر همان موضوع را 3 بار می‌خواند اما او هم یاد می‌گیرد از نظر آن خواص مهم این است که استمرار یک انسان برای آموختن چقدر باشد.
شاید امروز وقتی پیام صادقیان به صفحه تلویزیون چشم می‌دوزد و سردار آزمون و البته غفوری و پورعلی‌گنجی را چند هزارکیلومتر دورتر با پیراهن تیم ملی ایران می‌بیند و رقص با توپ زیبای آنها را با ابروهای بالا رفته رصد می‌کند، بیشتر افسوس بخورد که چرا در میان گزینش‌های ساده اما دقیق کی‌روش جایی ندارد. پسر با استعداد اما آماتور دیار پرسپولیس خودش خوب می‌داند که اگر می‌توانست اندکی حرفه‌ای‌تر زندگی کند، از همه این جوان‌هایی که امروز جواب اعتماد کی‌روش را می‌دهند بهتر بود اما او خیلی زود، بسیار سریع‌تر از آنچه که باید به شهرت رسید و بسیار سریع سقف آرزوهایش را یافت و در نتیجه در باتلاق آرزوهای کوتاه خود ماند.
کی‌روش یک حرفه‌ای است. او تحت هیچ شرایطی آماتور بودن را تاب نمی‌آورد و بازیکنی لازم دارد که مصاحبه بی‌ربط انجام ندهد، اینستاگرام و فیسبوک‌باز نباشد، داور را نزند، زود سیر نشود، ادعای بی‌ربط نداشته باشد و تنها و تنها به فکر موفقیت در فوتبال باشد و اصلا مسیر دیگری را نپیماید و سقف آرزوهای بلندی داشته باشد. مرد تاثیرگذار قرمزها اما هیچ کدام از این فاکتور‌ها را نداشت. او مسیر را به گونه‌ای می‌پیمود که خودش آن را طراحی می‌کرد، یعنی با ذهن یک جوان بیست و دو یا سه ساله و همین موضوع کارش را به بن‌بست رساند و موجب شد جوان‌هایی چون سردار و پورعلی‌گنجی و غفوری که از مشورت بزرگ‌ترها بیشتر استفاده می‌کردند و سقف آرزوهای بالاتری داشتند، از او جلو بزنند. پیام اما هنوز هم درحال پیچاندن مربیان خودش برای تمرین نکردن و بازی بازی کردن است!
او در امارات یک روز مرخصی بی‌ربط استراحتی گرفت و روز بعد وقتی درخشان دستور مسابقه داد و پیام را به دلیل یک استراحت بی‌موقع بازی نداد و دستور ادامه بدنسازی را به او داد، پیام باز هم قهر کرد و دوباره حاشیه درست کرد. او در همان امارات به صورت تعلیق درآمد و دوباره چند نفر وساطت کردند تا این پسر با استعداد در پرسپولیس بماند، غافل از اینکه با هر اتفاق مشابه او -پیام صادقیان- از فوتبال برتر دنیا دورتر می‌شود و مربیان دیگری هم که این موارد را می‌شنوند قید داشتن چنین پسر توانایی را می‌زنند و هرگز نمی‌خواهند او را داشته باشند و ترجیح می‌دهند بازیکنی ضعیف‌تر داشته باشند اما او را کاملا در اختیار خود بگیرند نه بازیکنی که 2 ماه به خاطر برخورد با داور، 2 ماه به خاطر مصدومیت و یک ماه به خاطر اینستاگرام و حواشی بازیکن صددرصدی را نداشته باشند! پیام به هر حال روزهای سختی دارد البته شاید تعریف ما از سختی با تعریف او از سختی متفاوت باشد، هر چه هست اما او اگر این مسیر غلط را اصلاح نکند، خیلی زودتر از آنچه فکرش را می‌کند فوتبالش به انتها می‌رسد.
مربیانی که معلم نیستند
آنچه شرحش رفت بیشتر اشتباهات یک بازیکن خاص بود اما بدون تردید مقصران دیگری نیز وجود دارند. شاید اگر علی دایی و حمید درخشان بیش از آنکه مربی باشند معلم بودند اینک صادقیان ستاره بی‌بدیل تیم ملی در میانه میدان بود. او امروز از پای تلویزیون بازی‌ها را می‌نگرد و مسعود شجاعی با فوتبالی به غایت افت کرده و سرگیجه‌آور در حال جولان دادن در ترکیب ثابت تیم ملی ایران است. اگر دایی و درخشان همانند محمود یاوری که خیلی سریع عذر صادقیان را در ذوب‌آهن خواست تا به او نهیب بزند تیم مهم‌تر از شخص است، حالا پیام مجبور نبود این بهای سنگین را بپردازد. دایی با او کنار آمد درخشان چشم بر هر بی‌نظمی بست و ثمره‌اش این شد که امروز می‌بینیم. هنوز فرصت برای صادقیان و بازیکنان مشابه او وجود دارد. او از نظر فنی یکی از معدود بازیکنانی است که به راحتی می‌تواند سال‌ها بازیکن تیم ملی باشد اما به شرطی که درس بگیرد. شاید مربیان بعدی پیام، مردانی از جنس معلمی باشند و او با سختی دیدن سرانجام به آن چیزی برسد که لیاقتش را دارد. بیرون کردن و به گوشه راندن نخبه‌ها برای هیچ مملکتی و تیمی و مربی‌ای فضیلت نیست، اینکه شرایط را برای بازگرداندن آنها مهیا کنیم شرط موفقیت است و بس.