صلح امام حسن(ع) با معاویه.. بن ابی سفیان (41 ق)
پس از شهادت امام‌علی(ع) شیعیان کوفه با امام‌حسن مجتبی(ع) پسر ارشد آن حضرت بیعت کرده و ایشان را به خلافت برگزیدند. امام، لشکری 12 هزار نفری به رهبری قیس بن سعد به جنگ معاویه فرستاد و خود روانه مدائن شد. هنوز بین سپاه امام و معاویه جنگی روی نداده بود که شایعه کشته شدن قیس بن سعد، شیرازه سپاه حضرت را از هم گسیخت. در این میان، جمعی حتی سراپرده امام را نیز غارت کرده و یکی از آنان خنجری بر ران حضرت وارد کرد. با این وضع، مسلّم شد که با چنین مردمی به جنگ معاویه و لشکر منظم او رفتن صلاح نیست. بدین ترتیب امام‌حسن با معاویه وارد مکاتبه و مذاکره شد و قرار بر این شد که امام از خلافت کنارهگیری کند به شرط اینکه معاویه پس از خود، فرزندانش را به خلافت معین نکند، از امام‌علی(ع) به زشتی یاد ننماید و... امام‌حسن(ع) بهرغم میل باطنی، این صلح را پذیرفت و پس از 5/5 ماه از خلافت کناره گرفت و با اهل‌بیت خود عازم مدینه شد.
انقراض سلسله اشکانیان بعد از 470 سال حکومت بر ایران (226م)
سلسله اشکانیان در سال 250 قبل از میلاد توسط اَرَشک یکی از رؤسای قبایل پارت در حدود خراسان و گرگان تأسیس شد و 29 پادشاه این سلسله، به مدت 470 سال بر ایران حکم راندند. به دنبال گسترش قلمروی اشکانیان و مجاورت با روم، حکومت اشکانیان از یک حکومت محلی در نواحی شرقی فلات ایران به یک امپراتوری بزرگ جهانی مبدل شد و از این پس با امپراتوری روم درگیری پیدا کرد. اشکانیان و رومیان بارها بر سر تصرف سرزمینهای بیشتر با یکدیگر جنگیدند اما رومیان مهاجم هرگز توفیق چندانی نیافتند. آخرین پادشاه اشکانی به نام اردوان پنجم با اینکه قوای روم را درهم شکست و حتی آنها را مجبور به پرداخت غرامت کرد اما در برابر رقیب داخلی خود، اردشیر بابکان تاب مقاومت نیاورد و در جنگی که میان این دو روی داد، کشته شد و بدین ترتیب سلسله شاهنشاهی اشکانی نیز فروپاشید. قلمروی حکومت اشکانیان در دوره عظمت آن از مشرق تا هندوکش و حدود پنجاب، از شمال تا رود جیحون و دریای خزر، از جنوب تا دریای عمان و از غرب تا رود فرات بود. پس از انقراض اشکانیان، سلسله پادشاهی ساسانیان بر سر کار آمد و دور تازهای از جور و ظلم آغاز شد.
زادروز شارل دو مونتسکیو (1689م)
شارل‌لویی دو سکوندا (به فرانسوی: Charles-Louis de Secondat) یا بارون دو مونتسکیو (به فرانسوی: Baron de Montesquieu)، یکی از متفکران سیاسی فرانسه در عصر روشنگری است. او در سال ۱۶۸۹ در بوردو از شهرهای فرانسه زاده شد. خانواده او همه از اشراف بودند. در رشته حقوق به دانش‌آموزی پرداخت و در سال ۱۷۰۸ به پیشه دادستانی سرگرم شد و وکیل دادگستری گردید. در سال ۱۷۱۳ پس از مرگ پدرش به‌عنوان رایزن حقوقی مجلس برگزیده شد. به پژوهش‌های دانشی، تاریخی و حقوقی توجه ویژه داشت و چون از وضع آن زمان کشور خرسند نبود کتابی با عنوان نامه‌های ایرانی بدون نام بردن پدیدآورنده منتشر کرد و چون مورد توجه واقع شد به عضویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد (سال ۱۷۲۷). رفته‌رفته دست از تکاپوی دادستانی کشید و به تدوین اثر نام‌آور خویش، روان آیین‌ها (روح‌القوانین) پرداخت. این کتاب با پذیرش همگانی شگرفی روبه‌رو شد و بعدها نیز از بن‌مایه‌های یاد شده در آن برای گرداندن کشورها و دولت‌ها بهره بسیاری گرفته شد. مونتسکیو بر این باور بود که انقلاب و شورش و خونریزی کاری از پیش نمی‌برد و آنچه یک جامعه بدان نیازمند است قانون است. میانه‌روی در سیاست از ویژگی‌های برجسته مونتسکیو بود و چون روحانیان «روح‌القوانین» او را بی‌ارزش دانستند نوشتاری بر دفاع از کتاب خویش نوشت. مونتسکیو در سال ۱۷۵۵ پس از مسافرت‌های زیاد به کشورهای گوناگون جهان در پاریس درگذشت.