سیده‌آزاده امامی: خبر تذکر دولت «تدبیر» به روزنامه را که بابت تیتر «خبر مرگش»! دریافت کردم، بیاختیار به تابستان سال 66 پرتاب شدم؛ وسط حیاط خانه پدربزرگ، جایی که همه خانواده جمع بودیم تا پدربزرگ و مادربزرگ را به همراه 7 عضو دیگر خانواده راهی خانه خدا کنیم.
خیلی کودک بودم اما در سایه‌روشن خاطرات کودکی آن روز را خوب به یاد دارم، پدربزرگ را که ما نوهها را یکییکی میبوسید و دمِ رفتن به ما پول و شکلات میداد و ما با ذوق و شوق سفارش سوغات... .
چند روزی از رفتن‌شان گذشته بود و بزرگ‌ترها در تدارک بازگشت مسافران بودند و پذیرایی از میهمانانی که حتماً برای زیارت زائران خانه خدا به خانه میآمدند. پیام امام را به یاد ندارم- بعدها که بزرگ‌تر شدم خواندم- اما یادم هست وقتی خبر به خاک و خون کشیدن حجاج بیتالله در مراسم برائت از مشرکان را دادند، همه خانواده نگران بودند و به هم دلداری میدادند، تا اینکه آن روز...!
طبق معمول من و برادرم مشغول بازیهای کودکی بودیم و مادر سرگرم کارهای خانه، رادیو روشن بود و گوینده خبر اسامی شهدای جمعه خونین مکه را میخواند، تا رسید به «شهید حاج
سید‌محمدتقی امامی» و «شهید حاج‌سید‌محمدباقر امامی»... (ناگهان نام پدربزرگ را شنیدم و عموی مادرم را...)
فقط یادم هست که مادر شیونکنان چادرش را به سر کشید و دست من و برادرم را گرفت و با عجله از خانه بیرون زدیم. خدا میداند فاصله خانه خودمان تا خانه پدربزرگ را با چه حالی طی کردیم... .
چند روز بعد حجاج آمدند، خانه پدربزرگ هم شلوغ و پر رفت و آمد بود، منتها به جای شربت و شیرینی با خرما و حلوا از میهمانان پذیرایی میکردیم...
از 9 مسافری که به حج رفته بودند، 7 نفر بازگشته بودند، «دو برادر» را جا گذاشته بودند...
چند روز بعد شهدا را هم آوردند اما عمو در میان آنها نبود، خیلی از همراهان گفته بودند عمو را دیدهاند که زنده دستگیر شده است. عمو «روحانی» بود و «سیادت» و «روحانیت» سبب فوران بغضهای تاریخی سلفیهای ملعون شده بود؛ شرطهها اول آن عزیز را حسابی شکنجه کرده بودند، بعد به شهادت رسانده بودند. شاید 2 ماهی از خاکسپاری پدربزرگ میگذشت که بعد از پیگیریهای بسیار پسرعمو شخصاً به عربستان رفت و پیکر پدر شهیدش را به وطن بازگرداند.
خیلی کودک بودم ولی در همان سایه‌روشن خاطرات کودکی به یاد میآورم وقتی با پدر به «بهشت معصومه» قم رفتیم و بزرگ‌ترها گوشهای از کفن عموی شهید را کنار زدند، روی صورت مثل ماهش به وضوح دایرههای کوچک کبودی بود که بزرگ‌ترها میگفتند جای آتش سیگار است و کبودی روی بازوهایش را به خاطر دارم که بزرگ‌ترها میگفتند جای باتوم است و رد پوتین شرطههای ملعون سعودی روی سینه عمو که هنوز در خاطرم ثبت است...
اگرچه خیلی کودک بودم...
حجاج حج خونین 66 اگرچه به جای وضوی طواف، غسل شهادت کردند و به جای طواف حرم به طواف صاحبحرم رفتند و پیشگویی پیامبرانه پیر خویش را محقق ساختند که در ابتدای پیام برائت از مشرکان با استناد به آیه شریفه «و من یخرج من بیته مهاجراً الی‌الله و رسوله ثم یدرکه الموت فقد وقع اجره علی‌الله» آنان را به چنین سعادتی بشارت داده بود اما این سعادت چیزی از جنایت پردهداران پردهدر نمیکاهد، چونان که سعادت اصحاب عاشورایی امام عشق در سال 61 هجری بر قساوت و شقاوت لشکریان یزید سایه نمیافکند.
آنروز حرامیان حرمتشکن در حریم حرم خون به پا کردند و حرمت حرم را شکستند و امروز دست آلوده آل‌سعود از آستین تروریستهای تکفیری بیرون زده و وهابیت خنجر به دست در سایر بلاد به جان مسلمین افتاده و مردان را مثله میکند و ناموس مسلمین را به غارت به جهاد بیحیای نکاح میبرد!
این فقط یک قلم از جنایت سلف به درک واصل شده این مردک سعودی است که آن روز خانوادههای بسیاری چون ما را داغدار کرد و فقط یک قلم از سیاهه بلندبالای جنایات خود ملعونش که شرح کامل آن مثنوی 70 من کاغذ خواهد شد و نقداً همین داستان «قیمت نفت» کافی است به عنوان هدیه «برادر عزیز» جناب هاشمی به دولت نزدیک به ایشان!
طلب مرگ برای چنین حیوانات خبیثی، عین طلب صلح و آرامش است نوع بشر را، چونان که سعدی علیهالرحمه قرنها پیش در گلستان حکایتهایش از آن میگوید.
اما شگفتا از آن «تدبیر»! که در سایه «دولت»ش از چنین خیر مسلمی برآشوبند و شاکی شوند و درعوض بر «شارلی»گری جماعتی همراه خویش چشم فروبندند و آنقدر به مسامحه بگذرانند که صدای همگان دربیاید و بعد برای خالی نبودن عریضه وعده سر خرمن بدهند که انشاءالله در نظر خواهیم داشت!
شگفتا از آن «تدبیر»! که بهزعمش طلب مرگ یکی از دشمنترین دشمنان این نظام در تضاد با مصالح «امنیت ملی» است اما از جسارت به مسلمترین ضامنان امنیت این آب و خاک، جسارت به «سلمان»ها و «ابوذر»ها ککش هم نمیگزد!
شگفتا به این «تدبیر»...!
شگفتا...!