حسین بابازاده‌مقدم: استوار کردن بنیادهای فهم بر لغزش‌های مکرر و احیانا واجب فکر و اسباب فهم بشر طرحی است که مافیای فکرسازی جهان آن را از 3 قرن پیش به اجرا گذاشت.
اتاق‌های واقعی فکر بر خلاف آنچه به شکل‌های تزئینی امروز در کشورهای اسلامی برگزار می‌شود، تقریبا 5 قرن پیش در اروپا و مرکب از نخبگان یهودی و نژاد‌گرا به این جمع‌بندی رسیدند که برای ایجاد تحول در زندگی بشر نیازمند حضور پررنگ در بزنگاه‌های فکری هستند.
البته پیش از این درباره بزنگاه‌های اقتصادی و حاکمیتی نیز به جمع‌بندی‌های کلی رسیده بودند اما طبیعتا نگرش به سیاست در اندیشه فرقه‌ای یهود ناشی از این مهم است که آنها منابع قدرت خود را فکری و اقتصادی می‌بینند. سیر جولان انگلیس در کشورهای اسلامی و خصوصا ایران و تا حد قابل ملاحظه‌ای هند همین معنا را تایید می‌کند که اندیشه و سازمان‌های جاسوسی به‌عنوان بازوانی برای کسب حداکثر منافع استعماری عمل کرده و به‌صورتی یکپارچه تامین ثروت برای انگلیس را تضمین کرده‌اند. این نوع نگرش انگلیسی در واقع همان نگرش یهودی و توسعه‌طلبانه است که ریشه در آرای پیوریتن‌‌های توسعه‌طلب دارد.
حوالی سال 1000 شمسی ایران صفوی در رقابت قطعی با انگلیس و بسیار جلوتر از آنچه فرانسه داشت، توسط شرق‌شناسان مورد تحلیل قرار می‌گرفت. یکی از کسانی که جامعه ایران با غرب آن روز را مورد مطالعه و تطبیق قرار داده است، شاردن است. او در گزارشش تاکید کرده ایران قابل قیاس با انگلیس و غیرقابل مقایسه با فرانسه است و همه مردم از چیزهای خوب و امکانات کافی بهره‌مندند.
اما در غرب به رهبری پیوریتن‌ها یک نظام فکری مافیایی مبتنی بر کسب حداکثر منافع برای گام برداشتن به سوی آقایی دهکده جهانی شکل گرفت و این انگیزه‌های قویا منفعت‌طلبانه را یهودی‌های متعصب و نژادپرست که بعدها به صهیونیست معروف شدند ترتیب دادند.
بی‌دلیل نیست که بسیاری از سازمان‌های برآمده بعدی از نظر فکری و ساختاری مبتنی بر کسب حداکثر منافع بودند و اساسا این فکر استعمارگر متمرکز بر بیرون را همین گروه‌ها به جامعه غرب القا کردند. آن شخصیت‌های تاریخی خبیث و بی‌وطن و جاسوس‌های رذل و شیطان‌صفت که کارهای بسیار عجیبی در طول تاریخ کرده‌اند و منافع ملت‌ها را به قربانگاه انگلیس و سپس قربانگاه آمریکا بردند و کسانی مثل «شاپور ریپورتر»ها دقیقا بر آمده از همین نظام مافیای فکری و توسعه‌طلب بودند.
مرحوم آیت‌الله کاشانی که یکی از مهم‌ترین و بی‌بدیل‌ترین شخصیت‌های تاریخی در مبارزه با انگلیسی‌ها به شمار می‌آید و نزدیک به یک دهه سیاست انگلیسی در ایران را با بحران قطعی روبه‌رو کرد بسیار خوب به این سرشت مادی‌گرایانه و سودجویانه استعمار با توسل به ایجاد سد در برابر حقیقت محض یعنی قرآن کریم اشاره می‌کند.
ایشان یادآور می‌شود که قرآن را انگلیسی‌ها از ما گرفته‌اند. طبیعی است وقتی قرآن و کلام آسمانی از ملتی یا جماعتی گرفته شود مجال تازه‌ای برای تاخت و تاز حقیقت‌های کاذب که خود نیز حتی در مقام ادعا بر حقیقتشان تاکید ندارند، مجال ظهور یافته و مرزهای فهم بشر را درمی‌نوردد.
سازمان کودتای غرب علیه حقیقت جریانی به هم وابسته و متشکل از چند ایسم به مقصد قلب ماهیت حقیقتی با عنوان حقیقت است.
وقتی با توسل به ادعاها، فلسفه‌بافی‌ها و احیانا دست یازیدن به بهانه‌های گوناگون کسی ادعا کند که اساسا چیزی با عنوان حقیقت وجود ندارد یا مابه‌ازای فهم بشر و نفوس خلایق حقایقی متعدد حضور دارند عملا دیگر مساله‌ای و موضوعی با این نام قابل شناسایی نیست. غربی‌ها برای ماتریالیزه کردن فهم بشر و چپاول و غارت منابع انسانی به نفع تیره‌های نژادی مشخص، حقیقت را نابود و خانه‌نشین کردند و در عوض روایت‌هایی آلوده از واقعیت را جایگزین آن کردند. واقع‌گرایی بدلی برای حقیقت‌گرایی است، چرا که حقیقت‌گرایی رو به سوی الله دارد و واقع‌گرایی رو به سوی نفسانیت پلیدی که حتی در بیان غربی‌اش به‌مراتب پلیدتر از ماهیت اولیه خود نیز به شمار می‌آید.
بسیاری از مناقشه‌های امروز از سیاست تا اقتصاد و اجتماع و روابط بین‌المللی تحت سیطره همین فهم مادی و منفعت‌طلبانه است که حضور خدا و حقیقت و انسان حقیقی را از جامعه بشری به بیرون رانده است، به‌قول آن آتئیست معروف برای من مهم نیست که خدا وجود دارد یا نه بلکه این اهمیت دارد که اگر وجود داشت آن را از زندگی تو بیرون کنم.
همین جریان تاریخی است که با سودای چپاول مادی و با توسل به همین شیوه واقع‌گرایی ویرانی‌های جنون‌بار و وحشیانه را در سرزمین‌های اسلامی به همراه داشت و بعد عده‌ای را میراث‌خوار همین فهم مادی کرد، برخی از این عده حتی از موهبات ظاهری همین فهم ماتریالیزه بهره‌مند نشدند و تنها تا پایان عمر تحت عنوان روشنفکر سنگ بیهوده بی‌معنایی عالم و جهان را به سینه زدند. عقل خودبنیاد همان عقل مرکب از حقیقتی ماستمالیزه شده با تمسک به آموزه‌های شک‌گرایانه افراطی و همینطور پلورالیسم یا نسبی‌گرایی بی‌محاباست که البته خود این نسبی‌گرایی در مبارزه با نهاد حقیقت مطلق‌گرا، جزم‌اندیش و آلوده سرکوب و سرکشی است.
ما امروز نیاز داریم این فهم ماتریالیزه را به گوشه‌های انزوای ذهن و زندگی بشر برده و فرصتی را برای پیرایش حقیقت فراهم کنیم، این نه یک خواست آرمانگرایانه بلکه حداقلی‌ترین نیاز زندگی بشر برای آینده‌ای بهتر است.
تندروهایی از اعضای جریان پروتستانتیزم که خود را با عنوان تقواپیشگان یا پرهیزکاران متمایز کردند، گرایش‌های عمیقا یهودی و عبرانی داشتند و حتی نام فرزندان خود را از عهد عتیق انتخاب کرده و آیین‌های مذهبی را به زبان عبری به جای می‌آوردند.