رسانه‌های آمریکایی خطاب به دولت اوباما:
حق ایران برای غنی‌سازی را بپذیرید
گروه سیاسی: کمتر از یک هفته پس از ابراز تمایل هیلاری کلینتون برای «حضور کامل» آمریکا در نشست 1+5 و سپس سنت شکنی وی با بیان اینکه «پیشرفت‌ها و دستاوردهای هسته‌ای ایران مانعی در راه گفت‌وگوی واشنگتن با تهران به وجود نمی‌آورد»، ظاهرا رسانه‌های آمریکایی نیز با تبعیت از سیاستمداران و سیاست‌ورزان دولت متبوع خود رویکردهای مشابه و هماهنگی را در پیش گرفته‌اند و هر یک به نوبه خود با گوشزد کردن اشتباهات دولت جورج بوش، راهکاری را برای به ثمر نشستن مذاکرات میان دو طرف و احیا و تقویت مناسبات سیاسی دو کشور ارائه کرده‌اند.
در همین راستا راجر کوهن، تحلیلگر و ستون‌نویس روزنامه نیویورک‌تایمز در مقاله‌ای با اشاره به سخنان مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مبنی بر اینکه تلفیقی از «جهالت و غرور» دولت بوش عامل از بین رفتن فرصت‌های بی‌شمار تعامل دیپلماتیک با موضوع هسته‌ای ایران بوده، به نقل از محمد البرادعی می‌نویسد: سیاست آمریکا شامل دو قرائت عمده در قبال ایران بود؛ ایران نباید دانش هسته‌ای داشته باشد و اینکه جمهوری اسلامی نباید یک سانتریفیوژ هم راه‌اندازی کند زیرا آنها بر این باور بودند که ایران، کره‌شمالی نیست و می‌توان آن را مهار کرد در حالی که این اظهارات کاملا اشتباه بود. به اعتقاد البرادعی، آمریکا به جای پیگیری سیاست سازنده‌ای که در همکاری ایران و آمریکا در افغانستان ایجاد شد و یا کشف راه‌های چانه‌زنی با ایران، سیاست خصمانه‌ای در پیش گرفت و ایران را جزو محور شرارت توصیف کرد و خواستار تغییر نظام سیاسی در ایران شد. راجر کوهن در ادامه مطلب خود، به بررسی پیشرفت‌های هسته‌ای ایران تا مرحله کنونی و پیشنهاد دولت باراک اوباما برای ورود به گفت‌وگوهای 1+5 پرداخته و می‌نویسد: اکنون سیاست واقع‌گرایانه آمریکا سودمند و اساسی است، از این رو باید به دیدگاه البرادعی که گفت: «به اعتقاد من، ایران تصمیمی برای پیگیری تسلیحات هسته‌ای اتخاذ نکرده، بلکه آنها مصمم هستند به فناوری هسته‌ای دست یابند» توجه کرد چراکه وی می‌گوید، ایرانی‌ها بر این باورند که فناوری هسته‌ای می‌تواند برای آنها قدرت، اعتبار و سیاست تضمین‌شده به همراه آورد. این روزنامه در ادامه با استناد به موارد فوق، این گونه نتیجه گیری می‌کند که «دیگر برای توقف برنامه هسته‌ای ایران و ممانعت از ورود آن به جمع دارندگان فناوری هسته‌ای مانند برزیل و ژاپن دیر شده است چراکه این کشور در هشت سال گذشته کار خود را انجام داده و اکنون آن چیزی که می‌تواند تغییر یابد چارچوب عملکرد ایران است» و سپس به آمریکا پیشنهاد می‌کند تا امنیت ایران را تضمین کرده و از نقش محوری این کشور در منطقه حمایت کند. علاوه بر این به نوشته نیویورک‌تایمز، واشنگتن باید از ورود ایران، به سازمان تجارت جهانی حمایت کند، دارایی‌های توقیف شده را پس داده، تمامی تحریم‌ها را لغو، درباره راه‌حل دو دولت اسرائیلی و فلسطینی با ایران به توافق برسد و مهم‌تر اینکه حق ایران را برای غنی‌سازی محدود با چندصد سانتریفیوژ برای اهداف تحقیقاتی بپذیرد. البته این تنها نیویورک‌تایمز نبوده که پذیرش غنی‌سازی در ایران را به دولت جدید آمریکا پیشنهاد کرده است، در این میان روزنامه بوستون گلوب نیز در گزارشی، کليدي‌ترين نکته در برقراری دوباره روابط تهران و واشنگتن را موافقت آمریکا با حق ایران در غني‌سازي اورانيوم عنوان کرده، به شرط آنکه مطمئن شود تهران به دنبال ساخت سلاح هاي هسته‌اي نيست. به زعم نویسنده این گزارش؛ اگر اوباما اين حق را بپذيرد و موضوع هسته‌اي ايران حل شود، بسياري ديگر از مسائل مرتبط با امنيت ملي نيز حل خواهند شد و اين همان هدف درستي است که آمريکا بايد دنبال کند. از سوی دیگر، ماهنامه فارن پالیسی نیز در مقاله‌ای تحت عنوان «چگونه با ایران مذاکره کنیم؟» به قلم پیتر جونز که مدت هفت سال سمت مشاور امنیت ملی نخست وزیر کانادا در بخش روابط بین‌الملل و سیاست خارجی را برعهده داشته، به تحلیل ارتباط میان تهران و واشنگتن پس از گذشت 30 سال از انقلاب اسلامی پرداخته است. پیتر جونز در این مطلب با استناد به تجربه‌ای که ماحصل سفرهای متعدد وی به ایران بوده، چند محور را برای به‌ثمر رسیدن گفت‌وگوهای میان دو کشور پیشنهاد می‌کند. در این مقاله با اشاره به اینکه ایرانی‌ها به صورت سنتی بر این باورند كه رفتار دولت‌های غربی با آنها فاقد «عدالت» و «احترام» است، تاکید می‌کند که مذاکره با تهران باید محكم و با صبر و حوصله ولی همراه با ادب باشد. به علاوه مذاکره‌کنندگان غربی باید بدانند شیوه معمول آمریکایی‌ها یعنی رک‌گویی و مستقیم بودن باعث عصبانیت و خستگی ایرانی‌ها می‌شود و از طرفی آنها احساس می‌کنند در صورت انجام سریع مذاکرات نمی‌توانند درباره تمام نگرانی‌های خود گفت‌وگو کنند و به زمان بیشتری برای بازگو کردن تمام این مسائل نیاز دارند و این بدان معناست که مذاکرات باید در یک فرآیند طولانی مدت صورت بگیرد. وي در ادامه این مطلب، با تاکید بر اینکه غربی‌ها باید از حق غنی سازی و چرخه سوخت هسته‌ای ایران حمایت کنند، به مذاکره‌کنندگان آمریکایی توصیه می‌کند که در نظر داشته باشند در نظام سیاسی فعلی ایران، داشتن نوعی از چرخه سوخت یک الزام است. به علاوه به اعتقاد نویسنده این مقاله، اوضاع عراق، افغانستان و قاچاق مواد مخدر مسائلی هستند که زمینه‌های مشترکی برای گفت‌وگو درباره آنها وجود دارد و تمام این مسائل باید روی میز مذاکره قرارگیرند. فارن پالیسی در پایان با اشاره به نزدیک شدن زمان انتخابات ریاست جمهوری در ایران و اینکه تا پیش از برگزاری این انتخابات هیچ تحول بزرگی در روابط دو کشور رخ نخواهد داد، یادآوری می‌کند که غرب باید از هرگونه دخالت در این انتخابات خودداری کند. گزارش روز
رسانه‌های آمریکایی خطاب به دولت اوباما:
حق ایران برای غنی‌سازی را بپذیرید
گروه سیاسی: کمتر از یک هفته پس از ابراز تمایل هیلاری کلینتون برای «حضور کامل» آمریکا در نشست 1+5 و سپس سنت شکنی وی با بیان اینکه «پیشرفت‌ها و دستاوردهای هسته‌ای ایران مانعی در راه گفت‌وگوی واشنگتن با تهران به وجود نمی‌آورد»، ظاهرا رسانه‌های آمریکایی نیز با تبعیت از سیاستمداران و سیاست‌ورزان دولت متبوع خود رویکردهای مشابه و هماهنگی را در پیش گرفته‌اند و هر یک به نوبه خود با گوشزد کردن اشتباهات دولت جورج بوش، راهکاری را برای به ثمر نشستن مذاکرات میان دو طرف و احیا و تقویت مناسبات سیاسی دو کشور ارائه کرده‌اند.
در همین راستا راجر کوهن، تحلیلگر و ستون‌نویس روزنامه نیویورک‌تایمز در مقاله‌ای با اشاره به سخنان مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی مبنی بر اینکه تلفیقی از «جهالت و غرور» دولت بوش عامل از بین رفتن فرصت‌های بی‌شمار تعامل دیپلماتیک با موضوع هسته‌ای ایران بوده، به نقل از محمد البرادعی می‌نویسد: سیاست آمریکا شامل دو قرائت عمده در قبال ایران بود؛ ایران نباید دانش هسته‌ای داشته باشد و اینکه جمهوری اسلامی نباید یک سانتریفیوژ هم راه‌اندازی کند زیرا آنها بر این باور بودند که ایران، کره‌شمالی نیست و می‌توان آن را مهار کرد در حالی که این اظهارات کاملا اشتباه بود. به اعتقاد البرادعی، آمریکا به جای پیگیری سیاست سازنده‌ای که در همکاری ایران و آمریکا در افغانستان ایجاد شد و یا کشف راه‌های چانه‌زنی با ایران، سیاست خصمانه‌ای در پیش گرفت و ایران را جزو محور شرارت توصیف کرد و خواستار تغییر نظام سیاسی در ایران شد. راجر کوهن در ادامه مطلب خود، به بررسی پیشرفت‌های هسته‌ای ایران تا مرحله کنونی و پیشنهاد دولت باراک اوباما برای ورود به گفت‌وگوهای 1+5 پرداخته و می‌نویسد: اکنون سیاست واقع‌گرایانه آمریکا سودمند و اساسی است، از این رو باید به دیدگاه البرادعی که گفت: «به اعتقاد من، ایران تصمیمی برای پیگیری تسلیحات هسته‌ای اتخاذ نکرده، بلکه آنها مصمم هستند به فناوری هسته‌ای دست یابند» توجه کرد چراکه وی می‌گوید، ایرانی‌ها بر این باورند که فناوری هسته‌ای می‌تواند برای آنها قدرت، اعتبار و سیاست تضمین‌شده به همراه آورد. این روزنامه در ادامه با استناد به موارد فوق، این گونه نتیجه گیری می‌کند که «دیگر برای توقف برنامه هسته‌ای ایران و ممانعت از ورود آن به جمع دارندگان فناوری هسته‌ای مانند برزیل و ژاپن دیر شده است چراکه این کشور در هشت سال گذشته کار خود را انجام داده و اکنون آن چیزی که می‌تواند تغییر یابد چارچوب عملکرد ایران است» و سپس به آمریکا پیشنهاد می‌کند تا امنیت ایران را تضمین کرده و از نقش محوری این کشور در منطقه حمایت کند. علاوه بر این به نوشته نیویورک‌تایمز، واشنگتن باید از ورود ایران، به سازمان تجارت جهانی حمایت کند، دارایی‌های توقیف شده را پس داده، تمامی تحریم‌ها را لغو، درباره راه‌حل دو دولت اسرائیلی و فلسطینی با ایران به توافق برسد و مهم‌تر اینکه حق ایران را برای غنی‌سازی محدود با چندصد سانتریفیوژ برای اهداف تحقیقاتی بپذیرد. البته این تنها نیویورک‌تایمز نبوده که پذیرش غنی‌سازی در ایران را به دولت جدید آمریکا پیشنهاد کرده است، در این میان روزنامه بوستون گلوب نیز در گزارشی، کليدي‌ترين نکته در برقراری دوباره روابط تهران و واشنگتن را موافقت آمریکا با حق ایران در غني‌سازي اورانيوم عنوان کرده، به شرط آنکه مطمئن شود تهران به دنبال ساخت سلاح هاي هسته‌اي نيست. به زعم نویسنده این گزارش؛ اگر اوباما اين حق را بپذيرد و موضوع هسته‌اي ايران حل شود، بسياري ديگر از مسائل مرتبط با امنيت ملي نيز حل خواهند شد و اين همان هدف درستي است که آمريکا بايد دنبال کند. از سوی دیگر، ماهنامه فارن پالیسی نیز در مقاله‌ای تحت عنوان «چگونه با ایران مذاکره کنیم؟» به قلم پیتر جونز که مدت هفت سال سمت مشاور امنیت ملی نخست وزیر کانادا در بخش روابط بین‌الملل و سیاست خارجی را برعهده داشته، به تحلیل ارتباط میان تهران و واشنگتن پس از گذشت 30 سال از انقلاب اسلامی پرداخته است. پیتر جونز در این مطلب با استناد به تجربه‌ای که ماحصل سفرهای متعدد وی به ایران بوده، چند محور را برای به‌ثمر رسیدن گفت‌وگوهای میان دو کشور پیشنهاد می‌کند. در این مقاله با اشاره به اینکه ایرانی‌ها به صورت سنتی بر این باورند كه رفتار دولت‌های غربی با آنها فاقد «عدالت» و «احترام» است، تاکید می‌کند که مذاکره با تهران باید محكم و با صبر و حوصله ولی همراه با ادب باشد. به علاوه مذاکره‌کنندگان غربی باید بدانند شیوه معمول آمریکایی‌ها یعنی رک‌گویی و مستقیم بودن باعث عصبانیت و خستگی ایرانی‌ها می‌شود و از طرفی آنها احساس می‌کنند در صورت انجام سریع مذاکرات نمی‌توانند درباره تمام نگرانی‌های خود گفت‌وگو کنند و به زمان بیشتری برای بازگو کردن تمام این مسائل نیاز دارند و این بدان معناست که مذاکرات باید در یک فرآیند طولانی مدت صورت بگیرد. وي در ادامه این مطلب، با تاکید بر اینکه غربی‌ها باید از حق غنی سازی و چرخه سوخت هسته‌ای ایران حمایت کنند، به مذاکره‌کنندگان آمریکایی توصیه می‌کند که در نظر داشته باشند در نظام سیاسی فعلی ایران، داشتن نوعی از چرخه سوخت یک الزام است. به علاوه به اعتقاد نویسنده این مقاله، اوضاع عراق، افغانستان و قاچاق مواد مخدر مسائلی هستند که زمینه‌های مشترکی برای گفت‌وگو درباره آنها وجود دارد و تمام این مسائل باید روی میز مذاکره قرارگیرند. فارن پالیسی در پایان با اشاره به نزدیک شدن زمان انتخابات ریاست جمهوری در ایران و اینکه تا پیش از برگزاری این انتخابات هیچ تحول بزرگی در روابط دو کشور رخ نخواهد داد، یادآوری می‌کند که غرب باید از هرگونه دخالت در این انتخابات خودداری کند. ارسال نظر
پربیننده