رحلت مرجع و عالم بزرگ آیت‌الله «سیداحمد خوانساری» (1363 ش)
آیت‌الله العظمی سیداحمد موسوی خوانساری در سال 1269ش (1309 ق) در خوانسار به دنیا آمد. وی در کودکی پدر را از دست داد و از آن پس تحت سرپرستی برادر بزرگش قرار گرفت. ایشان پس از طی مقدمات در زادگاه خود، راهی اصفهان و نجف‌اشرف شد و از محضر استادان نامداری همچون آخوند خراسانی، سیدمحمدکاظم یزدی، میرزای نایینی و آقاضیاء عراقی استفاده کرد. ایشان همچنین در اراک نیز از آیت‌الله حائری‌یزدی کسب فیض کرد. آیت‌الله خوانساری از آن پس به تدریس همت گماشت و مدتی بعد درس خارج فقه و اصول خود را دایر ساخت. وی در سال 1329ش، به درخواست مردم تهران به آن شهر عزیمت کرد و در مسجد حاج سید عزیزالله بازار تهران، به اقامه نماز جماعت مشغول شد. آیت‌الله خوانساری از عالمانی است که همزمان با خروش مقدس امام خمینی علیه رژیم طاغوت، همواره از آن حضرت پشتیبانی میکرد و از هر اقدامی برای پیشبرد اهداف انقلاب کوتاهی نمیکرد. حضور ایشان در پایتخت علاوه بر روحیه دادن به انقلابیون، باعث برخورد محتاطانهتر رژیم با مردم می‌شد. در محضر درس این فقیه نستوه، عالمان نامداری چون حضرات آیات شهید مرتضی مطهری، امام موسی صدر، سیدرضا صدر و جلال طاهرشمس پرورش یافتند. آیت‌الله خوانساری در طول عمر با برکت خود، آثار فراوان عمرانی و علمی از خود برجای گذاشت. آیت‌الله خوانساری سرانجام در 29 دی1363 (ربیعالثانی 1405ق) در 94 سالگی رحلت کرد و در حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.
حمله سپاهیان شاه‌عباس برای آزادی جزیره هرمز از دست بیگانگان(1031ق)
جزیره (تنگه) هرمز از دهها سال قبل تحت تصرف پرتغالیها قرار داشت و آنان خواستار ادامه تصرف بحرین نیز بودند اما چون اسپانیا که تحت تسلط پرتغال بود به قول خود در اتحاد جنگی با ایران بر ضدعثمانی وفا نکرده بود، به دستور شاه، یکی از فرماندهان لشکر صفوی با نمایندگان شرکت هند شرقی انگلیس برای گرفتن کشتیهای جنگی از ایشان وارد مذاکره شد. سرانجام قرار بر این شد ایرانیها از خشکی و انگلیسیها از دریا به جزیره قشم و هرمز حمله کنند و به تسلط پرتغالیها بر خلیج فارس خاتمه دهند. قوای متحد ایرانی و انگلیسی در 27 ربیع‌الاول سال 1031 ق به محاصره قلعه هرمز پرداختند و آن قلعه را در دهم جمادی‌الثانی همان سال، فتح کردند. پایگاههای پرتغالیها، پس از 130 سال یعنی از زمان شاه اسماعیل صفوی، با فتح قشم و هرمز از دست رفت و آنان به ناچار در سال 1034 ق با شاه عباس، صلح کرده و از جمیع متصرفات خود، چشم پوشیدند. شاه‌عباس برای اینکه دوستی آنها را به کلی از دست نداده باشد، فقط به آنها اجازه داد در بحرین به صید مروارید بپردازند و در بندر لنگه برای خود قلعه و تجارتخانه بنا کنند.
رحلت آیت‌الله العظمی «سیدمحسن حکیم» زعیم حوزه علمیه نجف اشرف(1390 ق)
آیت‌الله سیدمحسن حکیم در سال 1306 قمری در کشور عراق دیده به جهان گشود. او در تحصیل مدارج عالی علمی از محضر بزرگانی همچون آیات عظام آخوند خراسانی، میرزای نایینی و آقا ضیاء عراقی کسب فیض کرد. آیت‌الله حکیم نسبت به مسائل سیاسی و اجتماعی مسلمانان توجه ویژهای اعمال میکرد و با زمامداران نالایق عراق سر ستیز داشت. ایشان علاوه بر مبارزه با استعمارگران غربی و حضور فعالانه در قیام اسلامی مردم عراق در سال 1920 میلادی، از انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی(ره) در طول سالهای اولیه دهه 1340 شمسی پشتیبانی میکرد. آیت‌الله حکیم با روی کار آمدن حزب بعث در عراق، به مخالفت با آنان پرداخت. سالهای پایانی عمر آن عالم سترگ به بیماری و تبعید گذشت و منزل وی در نجف مورد هجوم عوامل چماقدار حزب بعث قرار گرفت و انواع بیحرمتیها را به ایشان کردند. این مرجع صبور و رهبر آگاه پس از تحمل رنج و مصیبت بسیار، ناشی از ظلم و ستم حکام بعث، پس از دورهای بیماری، در 84 سالگی به لقای معبود شتافت و در تشییعی باشکوه، در کنار کتابخانهاش در نجف‌اشرف به خاک سپرده شد.