حسین جوادی: فوتبال پدیده عجیبی است؛ تا دیروز گمان می‌کردیم قطر اصلی‌ترین رقیب است و صعودش حتمی ولی قطر، امارات و بحرین چیزی شبیه یک توهم بودند و بس. کلا شکست دادن تیم‌های عربی حاشیه خلیج‌فارس شیرینی‌اش برای‌مان به اندازه فتح جام است، حالا برای اینکه بفهمیم ریشه آن در کجا نهفته است باید به کارشکنی‌های اعراب علیه ایرانی‌ها در 30 سال اخیر نگاه کنیم. شیرینی پیروزی بر امارات و صدرنشین شدن در گروه سوم آنقدر هیجان‌انگیز است که ترجیح می‌دهیم کمتر به نقاط ضعف تیم و تاکتیک‌های دفاعی کارلوس کی‌روش بپردازیم. تیمی که مقابل اماراتی‌ها به میدان رفت با اینکه تنها با گل دیرهنگام قوچان‌نژاد پیروز شد ولی آنقدر ترکیب جوانی را در خود می‌دید که مایه خوشحالی بود. این درست است که بازیکنانی نظیر امیری و سروش رفیعی و علیرضا جهانبخش و سردار آزمون صددرصد آمادگی در طول 90 دقیقه بازی را نداشتند ولی شجاعت کارلوس برای به بازی گرفتن آنها ستودنی است. حالا اینکه چرا تیم او بیش از حد محافظه‌کارانه بازی می‌کند سوالی است که باید از خود او پرسید و شاید هم مرد پرتغالی ترجیح می‌دهد مقابل تیم‌های عربی اینگونه فوتبال بازی کند! البته این استدلال خیلی درست نیست چون در هر سه بازی جام‌جهانی نیز به همین شکل بازی کردیم. منتقدان اعتقاد دارند فوتبال کی‌روش یک فوتبال تدافعی است و موافقان می‌گویند او با بضاعتی که دارد (یعنی بازیکنانی که در اختیار دارد) فوتبال دقیق و هوشمندانه‌ای را به نمایش می‌گذارد. حالا مرز میان این دو چه چیزی است که تیم‌ملی را به نتیجه‌گرا بودن متهم می‌کنند در این برهه خیلی اهمیت ندارد. چیزهایی که می‌توان برای آنالیز بازی شاگردان او به کار برد شکاف‌هایی است که در خطوط دفاعی به وضوح دیده می‌شود. همینطور محک نخوردن جدی و بازی نکردن مقابل تیم‌های صاحبنام و سرعتی که دست او را رو خواهد کرد. البته شاید هم گزاف نباشد اگر بگوییم کی‌روش آنقدر زیرک و آنقدر خوش‌شانس است که حتی تیم‌هایی نظیر کره نیز مقابل او آچمز می‌شوند. نمونه بارز آن همین مساله که کارلوس به گربه سیاه کره‌ای‌ها تبدیل شده و پیروز شدن بر ایران تابویی شده است که می‌خواهند به هر طریقی که شده آن را بشکنند. حالا خیلی قرار نیست بحث را به سمت کره‌جنوبی و مرحله یک‌چهارم بکشانیم چون هنوز مشخص نیست باید با چه تیمی بازی کنیم. البته خود کی‌روش بیان کرده بود اگر با ژاپن روبه‌رو شویم به مراتب بهتر است چون آنها به معنی واقعی فوتبال بازی می‌کنند و او می‌داند چگونه از پس خنثی کردن سامورایی‌ها بر آید. شاید هم کارلوس می‌داند بازی با تیم‌های عربی نظیر عراق و اردن و آن رفتارهای ضدفوتبال و حاشیه بازی‌هایشان آنقدر خسته‌کننده است که تیم را به استهلاک می‌کشاند. از همه اینها گذشته هنوز هم سرمست پیروزی و صدرنشینی در گروهی هستیم که تیم‌های حاشیه خلیج‌فارس با همه عداوت‌های همیشگی‌شان مقابل ما زانو زدند. کشورهایی که غرق در توهم خود در تمام زمینه‌های سیاسی، اقتصادی و ورزشی، ادعاهای گزافی علیه ما داشتند ولی تیم‌ملی فوتبال ثابت کرد پرچم ایران با شعار خلیج همیشه فارس بالاست.