مهدی طاهرخانی: ترجیع‌بند همه منتقدان کی‌روش این است؛ تیم‌ملی فوتبال ایران زیبا و هجومی بازی نمی‌کند. در پاسخ باید یک سوال را مطرح کرد؛ وقتی ملاک قضاوت فوتبال ما تنها نتیجه است و بس چرا باید مربیان خارجی گزینه دیگری روی میز به ما ارائه دهند؟ بهانه انتقاد از کی‌روش نوع تاکتیکی است که سرمربی پرتغالی برای تیم‌ملی فوتبال ایران انتخاب کرده است. نه امروز که از همان 3 سال قبل که کی‌روش وارد فوتبال ایران شد، تفکرات او روی دفاع مستحکم استوار بود. در این بین بازیکنانی بودند که سرمربی تیم‌ملی به آنها اعتقاد ویژه داشت از این رو آنها با وجود عملکرد ضعیف در رده باشگاهی یا حتی یک سال بازی نکردن، باز به تیم‌ملی دعوت شدند و نکته جالب اینکه در جام‌جهانی هم ثابت بازی کردند. علیرضا حقیقی، مهرداد پولادی و مسعود شجاعی از این دست مردان هستند. آنچه کی‌روش برای ایران در نظر گرفته؛ تیمی است که سخت گل می‌خورد. برای رسیدن به این خواسته او دفاعی‌ترین بازیکنان هر پست را گزینش کرده است. به‌عنوان مثال در پست دفاع راست ترجیح می‌دهد پژمان منتظری یا وریا غفوری بازیکن ثابت تیم‌ملی باشند اما خسرو حیدری که همه تخصص‌اش ارسال سانتر و فوتبال هجومی است کم‌کم از ترکیب دور می‌ماند. مهرداد پولادی هم دقیقا با داشتن چنین خصیصه‌ای مبدل به مهم‌ترین بازیکن کی‌روش شد. تیم‌ملی فوتبال ایران هجومی بازی نمی‌کند، حتی در مصاف با تیم‌ملی قطر که می‌دانست محتاج تقویت تفاضل گلش است تا در حالت تساوی با امارات، ما صدرنشین باشیم اما ترجیح داد به همان یک گل قناعت کند و بازی را ببندد. همین تدافعی بودن، همین بازی‌های کم گل بهانه‌ای شده تا منتقدان سرمربی تیم‌ملی او را همانند برانکو ایوانکوویچ یک مرد صرفا نتیجه‌گرا بدانند. این تشابه از این منظر درست است که برانکو و کی‌روش هر دو راز ماندگاری در فوتبال خارجی‌ستیز ایران را در نتیجه‌گرا بودن یافتند. واقعیتی تلخ که امثال مصطفی دنیزلی، تومیسلاو ایویچ و حتی مانوئل ژوزه را از فوتبال ایران بی‌رحمانه راند. کی‌روش این را متوجه شده است. تئوریسین فوتبال دفاعی که مهندسی تدافعی‌اش در منچستر یونایتد، مهم‌ترین یادگارش در فوتبال حرفه‌ای است، در فوتبال ایران آگاهانه سراغ هنر ذاتی‌اش رفته است. مهم‌ترین کشفیات او در فوتبال پرتغال که نسل طلایی این کشور را بنا کردند بازیکنانی مثل فیگو و روی کاستا بودند، آخرین نمونه آن هم کریس رونالدو که زیر نظر کی‌روش در منچستر پا گرفت و سرانجام بهترین بازیکن جهان شد. اما در فوتبال ایران کشفیات او مردانی از جنس دفاع هستند. اگرچه به سردار آزمون 20 ساله اعتماد کرده و او را همانند نیستلروی رویایی می‌داند اما احیای علیرضا حقیقی که در فوتبال ایران به بن‌بست محض رسیده بود یا مهرداد پولادی که استقلال و تراکتورسازی او را در دوره جوان‌تر بودنش نخواستند مهم‌ترین دستاوردهای دفاعی کی‌روش در فوتبال ایران بودند و هستند. برانکو و کی‌روش راز ماندگاری در فوتبال ایران را نتیجه‌گرا بودن یافتند و از این رو هر کدام توانستند نزدیک به 4 سال در لرزان‌ترین صندلی مربیگری فوتبال ما دوام بیاورند. وقتی تماشاگر ایرانی، رسانه‌ها و کارشناس‌های غیر مغرض که چشم‌بسته و صرفا به‌خاطر خارجی‌ستیزی با کی‌روش مخالف نیستند، تنها نتیجه پایانی را ملاک سنجش مربی قرار می‌دهند کی‌روش یا هر مربی دیگری حق دارند همه زیبایی و فوتبال هجومی را قربانی دفاع یکپارچه تیمی کنند. او با فوتبال بسته به جام‌جهانی رفت، به‌خاطر سطح بالای رقبای ما در برزیل یک فوتبال کاملا تدافعی را در جام‌جهانی ارائه داد و حالا برای شکستن یک طلسم 40 ساله می‌خواهد با دفاع و فوتبال کمتر هجومی تیم‌ملی فوتبال ایران را دست‌کم به فینال جام ملت‌های آسیا برساند. اگر برانکو متهم به محافظه‌کاری بیش از اندازه بود و به این علت او را شماتت می‌کردند، او بازیکنانی را در اختیار داشت که در فاز هجومی جملگی آنها از مفاخر تاریخ فوتبال ما بودند. از علی دایی گرفته تا وحیدهاشمیان، علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا و کریم باقری و... اما حالا به تیم‌ملی نگاه کنید و ببینید در حال حاضر چند بازیکن در آن سطح وجود دارند؟ بازیکنی که بتواند همانند کریمی یک‌تنه موجب پر شدن ورزشگاه شود. بازیکنانی مثل مهدوی‌کیا و هاشمیان روی هم رفته نزدیک 20 سال در بوندس‌لیگا دوام آوردند. مهم‌ترین ستاره‌های کی‌روش را با ستاره‌های برانکو مقایسه کنید تا متوجه شوید چرا سرمربی پرتغالی تیم‌ملی فوتبال ایران مجبور است به این نوع از فوتبال رو بیاورد. برانکو هرگاه اراده می‌کرد ابزار ارائه یک فوتبال صددرصد تهاجمی دست‌کم مقابل تیم‌های آسیایی را داشت اما آنچه امروز کی‌روش در دست دارد این اختیار را به صورت کامل به او نمی‌دهد. مادامی که تیم‌ملی نتیجه می‌گیرد باید از تاکتیک اتخاذ شده او حمایت کنیم چرا که ما همان قضاتی هستیم که رای به ناکارآمدی نلو وینگادا تنها در 3 بازی رسمی دادیم و به جرم عدم نتیجه‌گیری در رثای اخراجش هورا کشیدیم. کی‌روش به گفته خودش در مراسم اعدام وینگادا که کمیته فنی در محل فدراسیون فوتبال برگزار کرد حضور داشت. از او خرده نگیرید، او دقیقا همانی را به ما ارائه می‌دهد که ما غیر از آن چیزی نمی‌خواهیم؛ نتیجه‌گیری همه چیز ماست. زیبایی تنها بهانه است برای انتقاد از افرادی که از منظر ما به هر دلیلی زیبا نیستند.