آن روز که کارلوس کی‌روش در مواجهه با پافشاری بی‌حد و حصر افکار عمومی و رسانه‌ها برای بازگرداندن مهدی رحمتی با اصراری دامنه‌دار از خود بی‌میلی نشان می‌داد، باور این بود؛ مرد پرتغالی برخلاف منافع ملی ما حرکت می‌کند! در آن ایام هرگز نیت درونی کی‌روش از بستن درهای تیم‌ملی به روی مهدی رحمتی برملا نشد و خود نیز چندان به آن اشاره‌ای نکرد، حتی در لفافه. برای فهمیدن کی‌روش اما فقط باید زمان می‌گذشت. کی‌روش را برخلاف تصورات برخی از اهالی فوتبال عاشق و شیفته موفقیت تیم‌ملی می‌بینیم. او با عبور از نام‌های بزرگ و بها دادن به بازیکنانی نظیر پورعلی‌گنجی، علیرضا حقیقی و... تیم دیگری برای ما ساخت. آن تصمیم‌ها نیز در همین راستا اتخاذ شده بود. کی‌روش نمی‌خواست لباس تیم‌ملی را به بازیکن یا بازیکنانی بسپارد که در سخت‌ترین روزها پشت تیم‌ملی را خالی می‌کنند. کی‌روش برای فهماندن خطای بزرگی که از سوی جدایی‌طلب‌های تیم‌ملی رخ داد آنقدر مصمم بود که تمام نیرو و انگیزه خود را برای فراموش شدن این قبیل بازیکنان به کار گرفت. ورود رحمان احمدی آماده آن روزها به ترکیب تیم‌ملی در 3 بازی پایانی انتخابی جام‌جهانی برزیل و سپس علیرضا حقیقی در همین راستا انجام شد. کی‌روش در مواجهه با خداحافظی بحث‌برانگیز هادی عقیلی نیز کوشش کرد عالی‌ترین گزینه‌ها را به‌جایش بگمارد که در این راه نیز کامیاب بود. تصمیم‌های کی‌روش به ما آموخت که وقتی بازیکنی به خودش اجازه می‌دهد تیم‌ملی کشورش را در بحرانی‌ترین روزها تنها بگذارد دیگر نباید راهی برای بازگشتش متصور بود. حال ما چرا باید برخلاف این آیین و موازین حرکت کنیم؟ چرا باید اصرار کنیم بازیکن یا بازیکنانی به تیم‌ملی بازگردند که در سخت‌ترین شرایط یار و یاور تیم‌ملی کشورشان نبودند. یکی نامه خداحافظی می‌نویسد، بیانیه صادر می‌کند و آن یکی ساعاتی مانده به بازی تیم‌ملی با قطر علیه تیم‌ملی کشورش مصاحبه می‌کند. چطور می‌شود حامی این افکار شد؟ چگونه می‌شود دست به دفاع از بازیکنانی زد که در سخت‌ترین روزها تیم‌ملی را تنها گذاشته‌اند؟ با کدام تضمین که دوباره در روزهای سخت رفتارشان علیه تیم‌ملی را تکرار نکنند؟ آیا این نادیده گرفتن بازیکنانی نیست که تمام‌قد در خدمت تیم‌ملی کشورشان بوده‌اند و لحظه‌ای از تمرین پا پس نکشیده‌اند و در همه حال خود را موظف به خدمت در تیم‌ملی دانستند؟! برخلاف تمایل‌مان نه راهی برای بازگشت بوده و نه از این پس هست. تا زمانی که کارلوس کی‌روش سرمربی تیم‌ملی است بازیکنانی که در میانه‌های راه دست رد کوبیده‌اند به سینه تیم‌ملی جایی در تیم‌ملی نخواهند داشت. رویه تا زمانی که کی‌روش سکان را در اختیار دارد همین است؛ بازیکنانی که رفته‌اند دیگر بازنمی‌گردند و شانسی برای پوشیدن پیراهن مقدس نخواهند داشت.کی‌روش تیم‌ملی را متعلق به مردانی می‌داند که پیوسته
در خدمت بوده‌اند.