سامان بدر: 55 سال از آخرین باری که کره‌جنوبی موفق شد در مسابقات 4 تیمی گروهی در جام‌ملت‌های آسیا در خانه به مقام قهرمانی برسد می‌گذرد. در قیاس با ایران زمان آخرین قهرمانی آنها در جام‌ملت‌های آسیا 16 سال بیشتر است (کره آخرین بار در سال 1960 قهرمان شده بود)و البته در بازی‌های آسیایی، دیگر تورنمنت مهم این قاره نیز آخرین قهرمانی خودشان را در سال 1986 جشن گرفتند، در حالی که ایران بعد از آن 3بار دیگر مدال طلای مسابقات را گرفت. شاید اگر کمی ریزتر به کره‌جنوبی در مسابقات آسیایی بنگریم، متوجه می‌شویم که دغدغه اصلی آنها برای حضور در این مسابقات کسب مقام قهرمانی نبود و شاید این پتانسیل را در خود مشاهده نمی‌کردند؛ بلکه بیشتر پایه‌سازی برای حضور در جام‌جهانی و درخشش در آن بازی‌ها از اهمیت بیشتری برخوردار بود. با این همه این ناکامی که روی هم انباشته شود نتیجه خوبی برای مردم به دست نمی‌آورد. گویی یکی همچون بلاگوتمن در کره هم وجود داشته که دست به نفرین این تیم زده باشد. خرافات هم که در این کشور احترام زیادی را به خود جلب کرده، پس نمی‌توان آن را از نظر دور داشت. آنها در 1980 در فینال با نتیجه 3 بر صفر به کویتی باختند که در دور مقدماتی با همین نتیجه شکست‌شان داده بودند. در 1988 هم در خانه در ضربات پنالتی به عربستان باختند. در بازی‌های آسیایی 2002 یادمان نرفته که چه برد نوستالژیکی مقابل آنها در ضربات پنالتی کسب کردیم. باورش سخت است که طی این سال‌ها با همه امکانات و استعدادها و محبوبیتی که برای فوتبال این کشور به وجود آمده آنها قهرمان نشدند. نگاهی به حضورهای مختلف در جام که بیندازیم می‌فهمیم آنها اکثرا شایسته هم نبودند. در 96 یک تیم پیر و ضعیف، در سال 2000 تیمی خوش‌شانس که تا نیمه‌نهایی هم به زحمت خودشان را رساندند، در 2004 بیشتر اسیر قدرت ایران شدند و در 2007 آنها در 4بازی آخر خودشان تنها یک گل زدند و 3بار کارشان در مرحله حذفی به پنالتی کشیده شد. در 2011 تیم بهتری داشتند و کمی بدشانسی آوردند اما استرالیا برای شکست دادن آنها کار آسان‌تری داشت تا ژاپنی که قهرمان شد. سال 2015 به نظر می‌رسد با کره متفاوتی در جام‌ملت‌های آسیا روبه‌رو هستیم. آنها همه بازیکنان مشهور خودشان را از سراسر دنیا فراخوانده‌اند تا در این جام نقش یک بازنده را ایفا نکنند. اشتلیکه آلمانی که جانشین مربیان کره‌ای شده، سعی کرده بازیکنان کره‌ای جام‌جهانی را غربال کند و آن دسته از بازیکنانی که در تیم‌های باشگاهی‌شان ذخیره هستند را با خود همراه نکرده است. او دارای یک خط هافبک قدرتمند است با مرکزیت «کی سئونگ یونگ» هافبک میانی سوآنزی و با حضور دو لژیونر بوندس‌لیگایی «پارک جوهو» و «کوجا چئول» که توانایی شکاف در عمق دفاع حریف را دارد. حضور «سون هیونگ مین» گلزن لورکوزن می‌تواند امیدبخش خوبی برای کره‌ای‌ها باشد که در خط حمله چندسالی است لنگ می‌زنند؛ هرچند «لی کئون هو» بهترین بازیکن آسیا سال در 2012 گهگاهی جرقه‌های امیدبخشی در تیم به‌وجود می‌آورد. در این بین بازیکنان جوانی همچون همین «لی جونگ هیوپ» که به استرالیا گل زد را فراموش نکنید و حتی از نقش «چادوری» هم در این جام غافل نشوید.