گروه بین‌الملل: شهید جهاد عماد مغنیه، روز دوشنبه گذشته، فردای شهادتش به همراه 5 همرزم حزب‌الله لبنان در منطقه القنیطره در جولان سوریه «جهاد مغنیه» پس از تشییعی با شکوه بر دوش هزاران تن از مردم ضاحیه جنوبی بیروت در گلزار شهدای «روضه الشهیدین» و در مزار پدرش «عماد مغنیه» به امانت گذاشته شد. جهاد که فرمانده حزب‌الله در جولان محسوب می‌شد در هنگام شهادت بر اثر حمله موشکی صهیونیست‌ها کمتر از 25 سال داشت. مقتدا صدر که خود را از عراق به مراسم تشییع او رسانده بود، عنوان «شیربچه» را روی رعنای حزب‌الله گذاشت، «شیربچه»ای که خون او دامن صهیونیست‌ها را می‌گیرد. در مقابل رسانه‌های اسرائیل از شکار یک برند بزرگ حرف می‌زدند.
مادر شهید عماد مغنیه و مادربزرگ جهاد پس از تدفین نوه‌اش نقل کرده است که او پیشگویی ضمنی از شهادتش داشته است. ماجرا از آنجا آغاز شد که یازدهم ژانویه، یکشنبه هفته قبل، خانواده شهید عماد مغنیه به یک میهمانی خانوادگی بزرگ دعوت بودند. محل میهمانی در منطقه الغبیری بود در نزدیکی «روضه الشهیدین»، در منزل پدر همسر شهید مغنیه. همه بچه‌ها و نوه‌ها به مناسبت ولادت حضرت رسول دور هم جمع بودند. از همه نوه‌ها درخواست شده بود برای این جلسه صحبتی کوتاه آماده کنند و طی چند کلمه بگویند که برای سال جدید میلادی چه برنامه‌ای دارند. همه نوه‌ها صحبت کردند تا اینکه نوبت رسید به جهاد مغنیه. جهاد فقط گفت: «طرحم برای سال بعد را هفته آینده می‌گویم.» همه نوه‌ها و اعضای خانواده شروع به اعتراض کردند، می‌گفتند جهاد دارد شرطی که برای همه گذاشته شده را نقض می‌کند. بعضی‌ها می‌گفتند کارش را آماده نکرده است. وسط خنده و اینکه هرکسی به شوخی چیزی می‌گفت، جهاد از حرفش کوتاه نیامد، اصرار داشت که طرحش برای سال آینده را هفته بعد به همه می‌گوید. درست یک هفته بعد دوباره خانواده دور هم جمع شدند ولی این بار در بین خیل گسترده کسانی که برای تسلیت شهادت جهاد آمده بودند. بله طرح جهاد، شهادت خودش بود! به گزارش مشرق، این روایت را مادربزرگ جهاد، ام عدنان و خاله‌اش و چند نفری از خانواده‌اش تعریف می‌کنند. موقع صحبتی که مدام به خاطر گریه قطع می‌شود، می‌توانی رد حسرتی عمیق را ببینی. خانواده شهید، خیلی سریع مسیر خودشان را تعیین می‌کنند: «به خاطر از دست دادن نوه جوان خانواده گریه می‌کنیم، ولی به خاطر راهی که انتخاب کرده بود خوشحالیم.» در سالنی که پر است از تسلیت‌گویندگان، آرامش مادر شهید [همسر شهید عماد مغنیه] خیلی جلب توجه می‌کند. لبخندی که هیچ‌وقت از صورتش محو نمی‌شود باز هم با اوست. صبر عجیبی دارد که هر کس وارد مجلس می‌شود، مادر شهید اصرار دارد حتما برای احترام از جایش بلند شود.
یکی از خانم‌هایی که با مادر شهید رابطه نزدیکی دارد، می‌گوید: «این اواخر مادر جهاد خیلی دعا می‌کرد که جهاد به چیزی که خودش دوست دارد و از مادرش دعا برای آن را می‌خواهد برسد، یعنی طوری شهید شود که قدر و ارزشش بالا برود و به محضر پدرش مشرفش کند. به همین خاطر وقتی خبر شهادت جهاد را به مادرش دادند گفت: ناراحت نیستم، خوشحال هم هستم که پسرم به چیزی که می‌خواست رسید.»
یک درس تا لیسانس مدیریت
اما این آرزوی جهاد که آن را چند سال پیش و در روز تشییع پیکر پدرش هم به زبان آورده بود مانع آن نمی‌شد که زندگی‌اش را مثل یک جوان برنای 24 ساله پی نگیرد. تحصیلات عالیه را در رشته مدیریت دانشگاه آمریکایی بیروت [یکی از بهترین دانشگاه‌های خاورمیانه] پی‌گرفت. تنها یک درس باقی مانده بود تا مدرکش را بگیرد. یکی از نزدیکان خانوادگی‌شان در توصیفش می‌گوید که جهاد بیش از همه به پدر شهیدش شبیه بود، بویژه آرامش و تیزهوشی‌اش: «خیلی خوب به حرف‌های دیگران گوش می‌کرد، در زندگی اجتماعی‌اش خیلی جدی بود، برعکس روحیه شوخ و نرمش در خانواده. برادرش مصفی و خواهرش فاطمه هر دو ازدواج کرده بودند و او فرزند آخر خانواده بود که هنوز همسر اختیار نکرده بود.» مادربزرگش [با لحن و لهجه لبنانی] می‌خواند: «عزیز دلم تاتا» و بعد از درددلی سوزناک با نوه‌اش می‌گوید: «زود رفتی» ولی سریع ادامه می‌دهد: «الحمدلله. این خاندان، سرنوشتش شهادت است. شهادت هم هدیه‌ای است که خدا به اولیای خاصش می‌بخشد.»
در اینجا مجموعه‌ای از تصاویر منتشر نشده از جهاد شهید جهاد، تشییع او و در نهایت تصویر نخستین شب آرمیدنش در کنار پدرش را ملاحظه می‌کنید.