مساله اتلاف وقت دانشجویان در دانشگاه‌های کشور مدت‌هاست که از سوی مسؤولان مختلف مطرح می‌شود و هربار بدون اینکه راهی به جایی ببرد و نقطه آغازی برای بسیاری از تغییر و تحولات باشد، مسکوت می‌ماند و به بوته فراموشی سپرده می‌شود. اما این بار رئیس نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌هاست که از عادی شدن اتلاف زمان دانشجویان در دانشگاه‌ها انتقاد می‌کند و خواستار حذف دروس اضافی و تغییر سرفصل‌های قدیمی دانشگاه‌ها می‌شود.
محمد محمدیان همچنین با انتقاد از عادی شدن شروع کلاس‌ها، جلسات و نشست‌ها با تاخیر می‌گوید: برخی استادان متاسفانه بدون اطلاع قبلی کلاس خود را تشکیل نمی‌دهند بنابراین ما در مصرف زمان بسیار مشکل داریم. سیستم آموزشی موجود به گونه‌ای است که وقت دانشجویان خیلی تلف می‌شود. دانشجویی که صبح ساعت 8 تا 10 و عصر ساعت 4 تا 6 کلاس دارد زمانی که مابین دو کلاس وجود دارد را چکار کند؟
وی با انتقاد از اینکه بیشترین زمان فراغت دانشجویان به جای استفاده از کتابخانه و مطالعه غیردرسی به قدم‌زدن و صحبت کردن سپری می‌شود، ادامه می‌دهد: بسیاری از افراد برای رفع این مشکل معتقدند که دانشجویان باید در اوقات فراغت به کتابخانه بروند و مطالعه کنند اما واقعیت غیر از این است زیرا کتابخانه‌های ما جذابیت لازم را برای استفاده دانشجویان ندارند. البته وی از اینکه معیارهای سنجش جذابیت در کتابخانه چه چیزهایی می‌تواند باشد سخنی به میان نمی‌آورد اما آنچه واضح است وجود خلأ فرهنگی در دانشگاه‌هاست که نداشتن فضا و امکانات مناسب برای مطالعه و انجام امور تحقیقاتی یا نبودن انگیزه کافی برای انجام این امور از مهم‌ترین دلایل آن به‌شمار می‌رود.
مجید سماواتی، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد در این باره معتقد است: مشکل امروز دانشگاه‌های ما نبود دغدغه ذهنی و علاقه قلبی است. فرد تا دغدغه‌ای در ذهنش نداشته باشد، به سراغ یک کتاب نمیرود. دغدغه، یعنی احساس نیاز به دانستن یک مطلب یا یک مساله، یعنی اگر ما همین طوری یک کتاب را به یک دانشجو بدهیم، می‌گوید، من برای چه باید این کتاب را بخوانم، اما وقتی به دنبال دانستن یک مساله باشد سراسر ایران را جست‌وجو می‌کند تا کتاب مربوط به آن را پیدا کند و بخواند. سماواتی ادامه می‌دهد: دانشگاه‌های ما بیشتر از اینکه به فکر ایجاد انگیزه میان دانشجویان برای انجام امور تحقیقی و پژوهشی باشند هرچه بیشتر آنها را به سمت مدرک‌گرایی سوق می‌دهند.
محسن طالب زاده، رئیس دانشگاه دولتی بجنورد نیز علت را در نبودن فضای مطالعاتی و تحقیقاتی در دانشگاه‌های کشور می‌داند. به گفته وی امکانات مناسب، خوابگاه، تراکم دانشجویی در خوابگاه، نبود فضای مطالعه و... نقش بسزایی در افت تحصیلی و کاهش انگیزه دانشجویان دارد. طالب‌زاده می‌افزاید: هر سال بدون توجه به تناسب تعداد دانشجو، امکانات موجود و... بر ظرفیت دانشگاه‌ها افزوده می‌شود اما آماده نبودن شرایط مناسب موجب بروز مشکلاتی از قبیل افت تحصیلی می‌شود. اگر کتابخانه‌های مناسب و فضای آموزشی- پژوهشی مناسب برای دانشجویان ایجاد شود به طور حتم در پیشرفت تحصیلی مؤثر است. هر سال که می‌گذرد برشمار دانشجویان اضافه می‌شود و هرچند وقت یکبار خبر خوشی روی سایت‌ها قرار می‌گیرد مبنی براینکه شمار پشت کنکوری‌ها در شرف به صفر رسیدن است و بزودی زود، دیگر هیچ فرد متقاضی بدون تحصیلات عالی رها نمی‌شود. اما آیا درکنار اینها توانسته‌ایم به کیفیت هم اندازه کمیت‌ها بها دهیم؟ آیا دانشجویانی که این روزها پشت نیمکت‌های دانشگاه‌ها نشسته‌اند واقعا کوچک‌ترین دغدغه‌ای برای باز کردن دریچه‌های علم دارند؟! زنگ خطر كاهش ميزان مطالعه ميان دانشجويان
مساله اتلاف وقت دانشجویان در دانشگاه‌های کشور مدت‌هاست که از سوی مسؤولان مختلف مطرح می‌شود و هربار بدون اینکه راهی به جایی ببرد و نقطه آغازی برای بسیاری از تغییر و تحولات باشد، مسکوت می‌ماند و به بوته فراموشی سپرده می‌شود. اما این بار رئیس نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌هاست که از عادی شدن اتلاف زمان دانشجویان در دانشگاه‌ها انتقاد می‌کند و خواستار حذف دروس اضافی و تغییر سرفصل‌های قدیمی دانشگاه‌ها می‌شود.
محمد محمدیان همچنین با انتقاد از عادی شدن شروع کلاس‌ها، جلسات و نشست‌ها با تاخیر می‌گوید: برخی استادان متاسفانه بدون اطلاع قبلی کلاس خود را تشکیل نمی‌دهند بنابراین ما در مصرف زمان بسیار مشکل داریم. سیستم آموزشی موجود به گونه‌ای است که وقت دانشجویان خیلی تلف می‌شود. دانشجویی که صبح ساعت 8 تا 10 و عصر ساعت 4 تا 6 کلاس دارد زمانی که مابین دو کلاس وجود دارد را چکار کند؟
وی با انتقاد از اینکه بیشترین زمان فراغت دانشجویان به جای استفاده از کتابخانه و مطالعه غیردرسی به قدم‌زدن و صحبت کردن سپری می‌شود، ادامه می‌دهد: بسیاری از افراد برای رفع این مشکل معتقدند که دانشجویان باید در اوقات فراغت به کتابخانه بروند و مطالعه کنند اما واقعیت غیر از این است زیرا کتابخانه‌های ما جذابیت لازم را برای استفاده دانشجویان ندارند. البته وی از اینکه معیارهای سنجش جذابیت در کتابخانه چه چیزهایی می‌تواند باشد سخنی به میان نمی‌آورد اما آنچه واضح است وجود خلأ فرهنگی در دانشگاه‌هاست که نداشتن فضا و امکانات مناسب برای مطالعه و انجام امور تحقیقاتی یا نبودن انگیزه کافی برای انجام این امور از مهم‌ترین دلایل آن به‌شمار می‌رود.
مجید سماواتی، عضو هیات علمی دانشگاه آزاد در این باره معتقد است: مشکل امروز دانشگاه‌های ما نبود دغدغه ذهنی و علاقه قلبی است. فرد تا دغدغه‌ای در ذهنش نداشته باشد، به سراغ یک کتاب نمیرود. دغدغه، یعنی احساس نیاز به دانستن یک مطلب یا یک مساله، یعنی اگر ما همین طوری یک کتاب را به یک دانشجو بدهیم، می‌گوید، من برای چه باید این کتاب را بخوانم، اما وقتی به دنبال دانستن یک مساله باشد سراسر ایران را جست‌وجو می‌کند تا کتاب مربوط به آن را پیدا کند و بخواند. سماواتی ادامه می‌دهد: دانشگاه‌های ما بیشتر از اینکه به فکر ایجاد انگیزه میان دانشجویان برای انجام امور تحقیقی و پژوهشی باشند هرچه بیشتر آنها را به سمت مدرک‌گرایی سوق می‌دهند.
محسن طالب زاده، رئیس دانشگاه دولتی بجنورد نیز علت را در نبودن فضای مطالعاتی و تحقیقاتی در دانشگاه‌های کشور می‌داند. به گفته وی امکانات مناسب، خوابگاه، تراکم دانشجویی در خوابگاه، نبود فضای مطالعه و... نقش بسزایی در افت تحصیلی و کاهش انگیزه دانشجویان دارد. طالب‌زاده می‌افزاید: هر سال بدون توجه به تناسب تعداد دانشجو، امکانات موجود و... بر ظرفیت دانشگاه‌ها افزوده می‌شود اما آماده نبودن شرایط مناسب موجب بروز مشکلاتی از قبیل افت تحصیلی می‌شود. اگر کتابخانه‌های مناسب و فضای آموزشی- پژوهشی مناسب برای دانشجویان ایجاد شود به طور حتم در پیشرفت تحصیلی مؤثر است. هر سال که می‌گذرد برشمار دانشجویان اضافه می‌شود و هرچند وقت یکبار خبر خوشی روی سایت‌ها قرار می‌گیرد مبنی براینکه شمار پشت کنکوری‌ها در شرف به صفر رسیدن است و بزودی زود، دیگر هیچ فرد متقاضی بدون تحصیلات عالی رها نمی‌شود. اما آیا درکنار اینها توانسته‌ایم به کیفیت هم اندازه کمیت‌ها بها دهیم؟ آیا دانشجویانی که این روزها پشت نیمکت‌های دانشگاه‌ها نشسته‌اند واقعا کوچک‌ترین دغدغه‌ای برای باز کردن دریچه‌های علم دارند؟! ارسال نظر
پربیننده