
سیاوش رسولی: موضوع شناخت قبل از ازدواج در این سالها نسبت به سالهای گذشته موضوعی دشوارتر شده است بویژه اینکه با پیچیدهتر شدن روند ارتباطات اجتماعی و همچنین گسترش رسانهها و موج اطلاعات، شرایط شناخت دختر و پسر از دیگر همانند گذشته نیست. اگر تا پیش از این شناختها از طریق تحقیقات محلی یا خانوادگی حاصل میشد، امروز دیگر این اتفاق با چنین کارهای پیشپا افتادهای رخ نمیدهد. نتیجه این پیچیدهتر شدن شناخت، ثبت 18 طلاق در هر ساعت در کشور است اما به تازگی محمود گلزاری، معاون ساماندهی امور جوانان اظهارات قابلتوجهی در این باره بیان کرده است. وی چندی پیش آماری ارائه کرد مبنی بر اینکه 80 درصد افرادی که طلاق میگیرند در کشور زیر 30 سال هستند. این آمار تاملانگیز کافی بود تا دوباره حتی به صورت موقت هم که شده زنگ خطر را برای مدیران مربوط به صدا درآورد. اما معاون وزیر تنها به فاصله چند روز خبر از راهاندازی رسمی سایت همسریابی توسط وزارت ورزش و جوانان داد. پیش از این هم اعلام شده بود حدود صد و اندی سایت همسریابی با گردش مالی قابل توجه در فضای مجازی وجود دارد، سایتهایی که با دریافت مبالغ بیشتر گزینههای بیشتری را به مشتریان الکترونیکی خود ارائه میدهند. در این بین به نظر میرسد وزارت ورزش و جوانان قصد دارد به صورت مستقیم به این مساله ورود پیدا کند، ورودی که به باور برخی صاحبنظران نه برای این سازمان مناسب است و نه به طور کلی میتواند در افزایش ازدواج امروز و کاهش طلاق درآینده نقش مثبتی داشته باشد.
به واقع باید در این باره به چند موضوع توجه کرد:
1- در بیشتر مواقع آشنایی از طریق این سایتها تنها به سوءاستفاده یکی از دوطرف بویژه پسران از دختران و سپس فراموشی رابطه منجر میشود.
2- آشنایی از این طریق به طور قطع بیکیفیتتر از آشنایی به شیوههای قدیمی است و حتی اگر منجر به ازدواج هم شود بحرانهای گوناگونی را به جامعه اضافه خواهد کرد بویژه اینکه این نوع آشنایی به تعداد طلاقگرفتههای زیر 30 سالی که گلزاری برآن تاکید کرده میافزاید. حال این پرسش مطرح میشود که چرا معاون وزیر که قرار است به امور جوانان سامان دهد از یکسو آمار وحشتناکی درباره طلاق ارائه میدهد و از طرف دیگر خبر از اتفاقی میدهد که میتواند به آمار تاسفبار طلاق بیفزاید؟ به این پرسش باید این نکته را هم افزود که به باور بسیاری از جوانان، وزارت ورزش به جای پرداختن به چنین کارهایی میتواند به تسهیل امور زندگی و یافتن شغل برای جوانان کمک شایانی کند. به تعبیری دیگر اگر وزارت ورزش و جوانان به تسهیل و برداشتن موانع از جلوی پای جوانان اقدام کند، خود جوانان زوج خود را برای زندگی انتخاب میکنند. در واقع بهتر است به جای پاک کردن صورت مساله و دادن آدرس غلط به جوانان، وزارت ورزش و جوانان به دغدغههای اصلی این قشر توجه کند. امروز در دانشگاههای کشور بسیاری از پسرها مشکل را در یافتن زوج نمیدانند بلکه مساله اصلی را چالشهایی میدانند که بانی حل آنها طبق قانون وزارت ورزش و جوانان است. به واقع ایجاد فضایی برای رشد سایتهای همسریابی توسط وزارت ورزش و جوانان نهتنها گرهی از گرههای کور ازدواج جوانان باز نخواهد کرد بلکه تنها به این حرکت فزاینده بحرانزا مشروعیت میبخشد.