بازگشت امام خمینی(ره) به ایران پس از سالها تبعید و آغاز دهه فجر (1357ش)
12 بهمن 1357 حضرت امام خمینی پس از نزدیک به 15 سال دوری و تبعید از وطن، در میان استقبال پرشور مردم قدم به خاک ایران اسلامی گذاشتند و بزرگ‌ترین استقبال تاریخ در تهران شکل گرفت. استقبال گسترده مردم آگاه و بیدار ایران از امام، چنان بینظیر بود که میتوان گفت در هیچ دورهای از تاریخ، مردم، از یک شخصیت محبوب خود، اینچنین استقبال نکردهاند. امام پس از یک سخنرانی کوتاه تشکرآمیز در فرودگاه، برای ادای احترام به شهیدان انقلاب اسلامی به مزار آنها در بهشت‌زهرا رفتند. در مسیر بهشت‌زهرا دریایی از انسانها موج میزد و اتومبیل امام با کندی میتوانست حرکت کند. ساعتها طول کشید تا این فاصله طی شد. اتومبیل حامل امام را دهها موتورسوار حفاظت میکردند. جمعیت استقبالکننده در طول 33 کیلومتر از فرودگاه مهرآباد تا بهشت زهرا را بین 5 تا 8 میلیون نفر یعنی بیش از جمعیت آن روز تهران تخمین زدند. صدها هزار نفر از شهرهای مختلف کشور به تهران آمده بودند تا در این مراسم باشکوه شرکت کنند. حرکت اتومبیل حامل امام، با آن جمعیت انبوه امکانپذیر نبود لذا از هلی‌کوپتر استفاده شد. امام در بهشت زهرا، در جایی که هزاران شهید گلگون‌کفن انقلاب آرمیده بودند و در میان انبوه جمعیت سخنان مهمی ایراد فرمودند. ایشان در این سخنرانی که در میان یکی از پرجمعیتترین اجتماعات تاریخ انجام شد، غیرقانونی بودن سلطنت پهلوی را با استدلال مطرح و خطوط آینده انقلاب و دولت اسلامی را ترسیم کردند.
شهادت حجت‌الاسلام میثمی، نماینده امام در قرارگاه خاتمالانبیاء (1365ش)
حجت‌الاسلام عبدالله میثمی در اصفهان دیده به جهان گشود. در نوجوانی جلسات تعلیم مسائل مذهبی و دینی برای کودکان تشکیل میداد و جوانان را به ورود به حوزه علمیه قم تشویق و ترغیب میکرد. وی خود نیز پس از ورود به حوزه، در مدرسه حقانی ادامه تحصیل داد. تبعیت شهید میثمی از احکام اسلام از بارزترین صفات او بود. شهید میثمی دارای اخلاق نیکویی بود و در اعطای وام قرضالحسنه برای نیازمندان و دستگیری از مستمندان تلاش میکرد. این شهید بزرگوار در طول جنگ رژیم بعث علیه نظام جمهوری اسلامی بیشتر وقت خود را در جبهه سپری نمود و به‌عنوان نماینده حضرت امام در قرارگاه خاتمالانبیاء فعالیت میکرد. حجت‌الاسلام عبدالله میثمی سرانجام در عملیات کربلای 5 به خیل شهیدان انقلاب اسلامی پیوست و به لقاءالله رفت.
تأسیس جمهوری متحده عربی بین سوریه و مصر (1958م)
پس از پایان جنگ سوئز و عقبنشینی نیروهای انگلیس، فرانسه و رژیم صهیونیستی از خاک مصر، جمال عبدالناصر به‌عنوان یک رهبر بینالمللی در جهان عرب مطرح شد و حیثیت و اعتباری ویژه کسب کرد. این وجهه که توسط رسانهها نیز به آن دامن زده میشد، مقوله رهبری جهان عرب و کشورهای جهان سوم بویژه در آفریقا را مطرح میکرد. در نتیجه در اول فوریه 1958م سوریه قرارداد اتحاد با مصر را امضا کرد و در جریان رفراندومی که در 22 فوریه 1958م برگزار شد، جمهوری متحد عربی با شرکت مصر و سوریه شکل رسمی به خود گرفت. آنچه مورد نظر بسیاری از تودهها و برخی نخبگان بود مساله وحدت و یکپارچگی در مقابل دشمنان مشترک بویژه صهیونیسم بود اما شکلگیری جمهوری عربی به سمت و سویى رفت که شائبه رهبری جمال عبدالناصر و سیادت مصر بر جهان عرب را دامن میزد. با این حال، پذیرش ایده اتحاد سبب شد تا در فوریه 1958م، یمن نیز به این اتحادیه بپیوندد و از 8 مارس 1958م، عنوان کشورهای متحده عربی رسمیت یابد. براساس موافقتنامه جدید قرار شد در مرحله نخست، سیاست دفاعی و سیاست خارجی واحد اتخاذ شود سپس بحث اشتراک در امور گمرکی و پولی مطرح شود اما عمر این اتحادیه دیری نپایید و به دلایل مختلف از قبیل عملکرد مصر در سوریه، خودکامگی و بدرفتاری افسران مصری، تصمیم ناصر مبنی بر بهبودی روابط با آمریکا و کودتای نظامی در 28 سپتامبر 1961م در سوریه، به خروج سوریه از این اتحادیه و انحلال آن انجامید.