
محسن جندقی: «خداحافظی طولانی» به کارگردانی فرزاد موتمن یک فیلم ساده و سهل نیست. موتمن با «شبهای روشن» نشان داد که در ساخت آثار درونگرا مهارت دارد و میتواند شاهکار خلق کند اما 12 سال بعد از آن فیلم، شاهکاری هم خلق نمیشود. نمیتوان «خداحافظی طولانی» را یکی از بهترین آثار موتمن دانست اما این فیلم در دایره فیلمهای محترم قرار میگیرد. فیلم در پایینشهر و درخانه فقرا ساخته شده و به طبقه پایین میپردازد و قرار است قهرمان داستان هم درونگرا شود؛ مانند شبهای روشن اما این نقش بسیار سختتر از فیلم سابق موتمن است و این کارگردان این بار نمیتواند از پس کار به خوبی برآید. در شبهای روشن قهرمان داستان یک استاد دانشگاه بود و اینبار قهرمان داستان یک کارگر ساده و کمسواد است و گیر داستان همینجاست. قرار است این کارگر ساده به یک نقطه خیره شود، فکر کند و با خیال خود زندگی کند و قصه را جلو ببرد همان کاری که استاد دانشگاه در شبهای روشن انجام میداد اما در «خداحافظی طولانی» این نقش نمیتواند موفقیت سابق را برای موتمن به ارمغان بیاورد. «خداحافظی طولانی» درباره کارگری است که متهم به قتل همسر خود است اما روح و روان وی نمیتواند مرگ وی را باور کند در ادامه نیز سیر تغییر رویکرد این کارگر ساده را میبینیم. بعد از ایجاد موج نقل مکان بازیگران کمدی به فیلمهای اجتماعی و جدی (مانند رضا عطاران در دهلیز و رامبد جوان در گناهکاران) این بار قرعه به نام «سعید آقاخانی» بازیگر و کارگردان آثار کمدی افتاده تا خودی نشان دهد و نقش اصلی خداحافظی طولانی را بر عهده بگیرد. آقاخانی با گریم فوقالعاده میتواند از پس نقش برآید اما ضعف کارگردان مانع اجرای خوب در برخی از صحنهها مانند دعواها میشود. این دعواها آنقدر تصنعی است که به فیلم ضربه اساسی میزند و تماشاگر را اذیت میکند. فیلم در بسیاری از صحنهها کش میآید و مخاطب خسته میشود اما ناگهان در مسیر تغییر رویه نقش اصلی فیلم، ریتم تند میشود و گرههای داستان به سرعت باز میشود و اتفاقا این عجله باز هم به روند فیلم ضربه میزند. مهمترین نقطه قوت «خداحافظی طولانی» قصه آن است؛ این فیلم برخلاف بسیاری از فیلمها داستان دارد و با پایانی باز به اتمام نمیرسد. با این وجود باز هم در کشور فیلمی ساخته شده که بهراحتی میتوان پیشبینی کرد اصلا در گیشه موفق نمیشود تا همچنان منتظر خلق شاهکاری دیگر از فرزاد موتمن باشیم.