مجتبی اصغری: هفته اخیر هر چند جای اخبار پروژه‌های عمرانی به ثمر رسیده، اقدامات انجام شده و سفرهای استانی مسؤولان به استان‌های محروم و کمتر توسعه‌یافته در ایام‌الله دهه فجر به منظور پرده‌برداری از خدمات جدید دولت جمهوری اسلامی به مردم خالی ماند اما خبر پرتاب «ماهواره فجر» در فضای ناامیدی حاصل از اخبار تکه‌تکه کردن سازمان برنامه فضایی کشور، امیدی در دل ملت ایران و علاقه‌مندان به پیشرفت‌های جمهوری اسلامی ایران در جهان ایجاد کرد.
شاید باورش سخت باشد اما صنایع فضایی از پتانسیل ثروت‌افزایی زیادی در عرصه جهانی برخوردار است و در شرایطی که هیچ‌یک از کشورهای منطقه ما از توانایی حداقلی در چنین عرصه تکنولوژیکی برخوردار نیستند، انتظار می‌رود با پیشرفت‌های روزافزون ایرانیان در حوزه فضایی، مشتریان ایران از کشورهای منطقه نیز فراتر روند. به گفته مجریان پروژه ماهواره بومی فجر، ارزش افزوده به وجود آمده در حوزه فناوری‌های فضایی جهان در سال 2014 حدود 350 میلیارد دلار بود و از این مقدار حدود 55 درصد به کاربردهای فضایی اختصاص دارد. نسبت ارزش افزوده سرمایه‌گذاری فضایی یک به 30 است! یعنی اگر یک دلار سرمایه‌گذاری کنیم 30 برابر برداشت خواهیم کرد! همچنین تا سال 2024 یعنی 10 سال آینده، گردش مالی در این حوزه به 700 میلیارد دلار خواهد رسید! این یعنی «ثروت‌افزایی ملی ایرانیان» در باشگاه فضایی‌ها، تضمین شده است.
فجر یا «پژوهش 4» چهارمین ماهواره ایرانی است که با موفقیت تمام در مدار زمین قرار گرفت و به همت متخصصان ایرانی در شرایط تحریم علمی و تجهیزاتی کشورمان به صورت کاملا بومی، ساخته شد. پرتاب ماهواره فجر پاسخ مناسبی از سوی دولت به روزنامه‌های آمریکایی همچون بوستون‌گلوب بود که با شعف مثال‌زدنی با استقبال از دستور اخیر رئیس‌جمهور درباره تغییرات وسیع ساختاری- سازمانی در برنامه فضایی ایران، تیتر زده بودند «ایران برنامه فضایی‌اش را کنسل کرد»!
اما این رفتار معقول دولت در بها دادن به دانش و تکنولوژی بومی از سوی آمریکایی‌ها که بارها ثابت کرده‌اند هدف آنها از تحریم و فشار ممانعت از رشد علمی و اقتصادی کشورمان و سنگ‌اندازی در مسیر خودکفایی ایرانیان است، با واکنش سردی مواجه شد.
جنیفر ساکی، سخنگوی وزارت خارجه آمریکا، در اظهاراتی که متاسفانه از سوی همتای ایرانی‌اش بی‌پاسخ ماند، برنامه موشکی ایران را تهدیدی برای منطقه عنوان کرد. وی همچنین در جملاتی مهم مدعی شد: «برنامه موشکی ایران و ساخت موشک با توانایی حمل کلاهک به عنوان بخشی از مذاکرات هسته‌ای ایران با 1+5 باقی می‌ماند». به‌رغم تاکید مکرر وزارت امور خارجه کشورمان بر غیرقابل مذاکره بودن «برنامه موشکی ایران»، آمریکا در مناسبت‌های مختلف از مطرح بودن 2 پرونده مهم طراحی شده ضد ایران در حیطه «حقوق بشر» و «توانمندی موشکی» در ذیل مذاکرات هسته‌ای، پرده برداشته است. اکنون سوال اصلی این است که اگر تیم ایرانی بر سر میز مذاکرات «مذاکره‌ناپذیری» موضوعات جدید را تفهیم کرده، چطور آمریکایی‌ها هر بار به قطعی بودن مسیر مذکور تاکید می‌ورزند و با پاسخ قاطعی از جانب مذاکره‌کنندگان ایرانی مواجه نمی‌شوند؟ چنین شرطی بدون شک اساس مذاکرات را با مشکلات اساسی مواجه خواهد ساخت، چرا که شرط ایران برای ادامه «مذاکرات هسته‌ای»، «لغو همه تحریم‌ها» عنوان شده و عدول از این خط قرمز با توجه به گره زدن قطعی آینده مذاکرات هسته‌ای به مذاکرات بی‌پایان خیالی بر سر پرونده‌های آتی، اصل موضوع را با خدشه‌ای بنیادین مواجه می‌کند و بدین ترتیب لغو هر بخش از تحریم‌ها به خلع سلاح در حوزه‌ای جدید گره زده خواهد شد!
این همان مساله‌ای است که بارها در بیانات رهبرانقلاب به عنوان ملاکی از «بی‌نتیجه بودن» مسیر مذاکره با غرب، مورد استناد واقع شده است. در یک مورد ایشان، 28 اسفند 92 در جمع مردم آذربایجان غربی آشکارا با اشاره به تأکید‌های مکرر قبلی خود مبنی بر اینکه موضوع هسته‌ای، بهانه‌ای بیش نیست، خاطرنشان کردند: «اگر روزی بر فرض محال هم، موضوع هسته‌ای مطابق خواسته آمریکا، حل شود، آمریکایی‌ها مسائل دیگر را پیش خواهند کشید و اکنون نیز همه شاهد هستند که سخنگویان دولت آمریکا از موضوعات حقوق بشر و توانایی موشکی و دفاعی ایران، سخن به میان می‌آورند».
استدلالات منطقی رهبری در برخورد با حوادث جهانی و اتخاذ مواضع صحیح فراملی، موجب شده در رسانه‌ها و اتاق‌های فکر غربی و شرقی، همواره از ایشان به‌عنوان «استراتژیستی بزرگ» یاد شود. این در حالی است که به قول تحلیلگران غربی آیت‌الله خامنه‌ای خود را «دیپلمات» نمی‌داند و برخلاف برخی دیپلمات‌های کشورمان که از آداب دیپلماتیک تنها بخش مرتبط با اقامت در هتل‌های درجه یک، پرواز با هواپیمای اختصاصی و استفاده از دکمه سردست مارک‌دار و برندهای آنچنانی تولیدکننده لباس سفارشی را آموخته‌اند، از «واقع‌بینی» و پرهیز از اتکا به نقطه‌های خیالی به عنوان محور تحلیل‌های ملی یاد می‌کنند. شکی نیست که ماهیت تحریم‌های وضع شده ضد کشورمان «ظالمانه» است و تلاش برای رفع «ظلم» تکلیفی شرعی و عقلایی است اما در مسیر تحقق چنین حق ملی، آیا می‌توان سایر حقوق مسلم یک جامعه را به مزایده و حتی بعضا مناقصه گذارد؟! شکوه‌گری انحرافی و آدرس غلط وزیر امور خارجه کشورمان درباره «عده‌ای که در داخل مخالف پایان تحریم‌ها هستند» در چنین فضایی چگونه تفسیر می‌شود؟ اولین و بدیهی‌ترین استدلال این است که وزیر امور خارجه کشورمان دروازه را در بازی جدی جهانی، اشتباهی یافته و به جای حمله به مواضع چندگانه و غیرقابل اتکای غرب پس از سال‌ها مذاکره در دولت‌های مختلف، هنوز از ارائه چند خط تحلیل مبتنی بر واقعیات درباره علت به نتیجه نرسیدن مذاکرات به‌رغم اجرای کامل سیاست «امتیازدهی یکجانبه خردگرا»(!) ناتوان است. مروری کوچک بر حمایت قاطع رهبری از قریب به 2 سال مذاکره توسط «تیم خصوصی ظریف» توأم با حمایت از «بچه‌های انقلاب» و اعتماد‌های مکرر مجلس شورای اسلامی به شخص وزیر خارجه به‌رغم نارضایتی‌های منطقی از روند مذاکرات در مراحلی خاص، به خوبی بیانگر این واقعیت است که دست‌کم در داخل ایران عزمی جدی و ملی برای «رفع تحریم‌ها» وجود داشته است.
حال که به دوره محاسبه نزدیک شده‌ایم چطور آقایان از پاسخدهی درباره علت برهم زدن میز بازی توسط آمریکایی‌ها در مسقط و وین و ژنو طفره می‌روند و توپ را به زمین «مخالفان داخلی» پرتاب می‌کنند؟! آمریکایی‌ها حتی حاضر نشدند نماینده رسمی دولت یازدهم را به دفتر سازمان ملل راه دهند و در چنین شرایطی مشخص نیست چطور وزیر خارجه کشورمان تا این اندازه در تحلیل روابط جهانی، عاجز است!
به نظر می‌رسد تنها گروهی که هم اکنون از «تداوم تحریم‌ها» سود می‌برند، حامیان «دوستی با آمریکا» حتی در وضعیت خصومت صددرصدی هستند! چراکه دوام مذاکرات به شکل فعلی به جز مانور «رفاقت با دشمن» در پیاده‌روی‌های کذایی با تکیه بر مولفه‌های «دیپلماسی توهمی» به نام «پرونده هسته‌ای» هیچ نفعی برای ملت به همراه نداشته است. ملت فراموش نمی‌کند عده‌ای پیش از این قول داده بودند با «تصحیح رفتار دیپلماتیک ایران» در دولت جدید(!) پرونده تحریم‌ها، ظرف مدت 3ماه حل و فصل خواهد شد! لطفا به ملت گزارش دهید کدام کارشکنی داخلی موجب شد جان کری در مسقط و وین و ژنو نمایندگان مسلط به زبان بین‌الملل ایرانی را ناکام گذارد؟