ابطحی: تساوی یک-یک مقابل شالکه برای بایرن‌مونیخ را چگونه باید توصیف کرد، آیا بایرن‌مونیخ دچار بحران شده یا این تساوی با وجود 10 نفره شدن مونیخی‌ها نتیجه خوبی بوده است؟ شاید هم بایرن مونیخ هنوز در خواب زمستانی باقی مانده است. زنگ‌های هشدار در مونیخ به صدا درآمده‌اند اما با وجود شکست
4 بر یک مقابل وولفسبورگ و تساوی یک- یک مقابل شالکه به نظر هنوز مونیخی‌ها از خواب زمستانی بیدار نشده‌اند. ماتیاس سامر همیشه بهانه‌جو و پپ گوآردیولا بعد از شکست مقابل وولفسبورگ اعلام کرده بودند تیم در بازی دوم مقابل شالکه واکنشی مناسب نشان خواهد داد. بعد از بازی مقابل شالکه اما سران مونیخی متوجه شدند مجبور هستند نشان دادن واکنشی مناسب را به تعویق بیندازند. بازی سه‌شنبه‌شب مقابل شالکه تحت تاثیر اخراج زودهنگام ژروم بوآتنگ در دقیقه 17 بازی بود. در واقع 10 نفره شدن مونیخی‌ها بدترین اتفاق ممکن در این دیدار بود و اثرات ناخوشایندی نیز بر زیبایی این دیدار داشته است چون از قدرت مونیخی‌ها در فاز تهاجمی بشدت کاسته شد و شالکه نیز تمایلی برای حمله روی دروازه تیم میزبان نداشت. شالکه دیدار را طبق فلسفه کاری دی‌ماتئو با چیدمان بسیار دفاعی 2-3-5 آغاز کرد و سعی بر این داشت که با تعدد بازیکن در میانه زمین، فضا را از مونیخی‌ها برای بازیسازی بگیرد و وجود 3 بازیکن در پست شماره 6 و 2 مهاجم دونده، سبب شد مونیخی‌ها حملات خود را با بهره‌گیری از چیدمان‌های 3-2-5 و 3-4-3 به کناره‌های زمین منتقل کنند. در مقایسه با دیدار مقابل وولفسبورگ، بایرن‌مونیخ در بازیسازی بسیار روان‌تر عمل کرد و بیشتر توپ‌ها در کناره‌های زمین به ماریو گوتسه یا آرین روبن که در آن منطقه حضور داشتند، ختم می‌شد و مونیخی‌ها سعی داشتند از کناره‌ها و با استفاده از قدرت تکنیکی گوتسه و روبن به دروازه شالکه نزدیک شوند. اخراج بوآتنگ از زمین شروع تهاجمی بایرن مونیخ در این دیدار را به پایان رساند و گوآردیولا مجبور شد با اضافه کردن دانته به تیم، ماریو گوتسه را قربانی کند. پپ گوآردیولا به این ترتیب همچنان به زنجیره 5 نفره خود در خط میانی وفادار ماند و باز هم مایل بود از کناره‌ها حمله‌های تیم خود را طرح‌ریزی کند. البته با توجه به یک بازیکن کمتر در خط حمله، مونیخی‌ها مجبور بودند در فاز تهاجمی پاسکاری رو به عقب بیشتری داشته باشند. و شالکه؟ بعد از اخراج بوآتنگ تغییری در روند بازی آبی‌های پادشاهی دیده نشد. آنها همچنان مترصد توپ‌ربایی و انجام ضدحملات سریع بودند و استراتژی دی‌ماتئو در این زمینه تا حدودی جوابگو بود. مدافعان شالکه بعد از تصاحب توپ با ارسال چند پاس عرضی سریع، فشار پرسینگ مونیخی‌ها را کاهش می‌دادند و بعد با ارسال توپ‌های بلند برای 2 مهاجم خود، قصد بر ایجاد خطر روی دروازه مانوئل نویر داشتند. چنین برنامه‌ای تنها یک مرتبه در طول بازی به کمک شاگردان دی‌ماتئو آمد و برای آنها در صحنه‌ای که منجر به اخراج ژروم بوآتنگ شد، یک ضربه پنالتی به ارمغان آورد. جوپو موتینگ موفق به ثمر رساندن این ضربه نشد و بازیکنان شالکه نیز در واقع بعد از 10 نفره شدن مونیخی‌ها، از جاه‌طلبی لازم برخوردار نبودند و برنامه خاصی برای استفاده از این برتری عددی در زمین نداشتند و بی‌تردید به کسب یک امتیاز از این بازی خارج از خانه راضی بودند چون به همان ارسال توپ‌های بلند برای مهاجمان خود ادامه دادند، در حالی که سیدنی سام و جوپو موتینگ 2 مهاجم تیم از قدرت بدنی لازم برای گذر از خط دفاعی بایرن مونیخ برخوردار نبودند.در ادامه دیدار شالکه همچنان به دفاع کردن مشغول بود و بایرن‌مونیخ با یک بازیکن کمتر، بازی ریسک‌پذیری را از خود به نمایش می‌گذاشت با این وجود صحنه خطرناکی روی دروازه 2 تیم ایجاد نشد. در دقیقه 55 دیدار، پپ گوآردیولا، لواندوفسکی را به جای مولر به زمین فرستاد و تیم خود را اندکی تهاجمی‌تر کرد. با اضافه شدن لواندوفسکی، چهارضلعی لوزی شکلی در تیم تشکیل شد که این مهاجم لهستانی در راس آن، شوآین اشتایگر و روبن را در پشت خود می‌دید و ژابی آلونسو در نقطه انتهایی این چهارضلعی لوزی شکل در پست شماره 6 قرار گرفته بود. این بازیکنان با کمک مدافعان نفوذی کناری فشار را روی دروازه شالکه افزایش دادند تا اینکه سرانجام در دقیقه 67، آرین روبن موفق به ثمر رساندن گل برتری تیم شد. بعد از دریافت گل، شالکه ناگهان چیدمانی تهاجمی و رو به جلو به خود گرفت، کوین پرینس بوآتنگ برای بازیسازی کمی به عقب‌تر متمایل شد و مدافعان کناری نیز اجازه نفوذ بیشتری یافتند.