انتشار روزنامه صوراسرافیل در صدر مشروطیت(1325 ق)
مجله هفتگی صوراسرافیل که به مدیریت میرزاجهانگیرخان شیرازی و با همکاری میرزاقاسم‌خان تبریزی و علی‌اکبر دهخدا منتشر میشد یکی از برجستهترین نشریههای دوران مشروطه بود. در دوره انتشار روزنامه صوراسرافیل، این روزنامه به مشکلاتی دچار شد. از جمله آنکه چندین بار نویسنده او را تکفیر کردند و بساط روزنامه را برچیدند. میرزاجهانگیرخان شیرازی، این روزنامه را در تکمیل معنی مشروطیت و حمایت از مجلسِ شورای ملی و یاری روستاییان، ضعفا، فقرا و مظلومان انتشار میداد. این روزنامه سرانجام پس از کشته شدن میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل به دستور محمدعلی شاه قاجار تعطیل شد. پس از آن در سال 1337ق دوباره 3 شماره به همت علامه دهخدا در سوییس انتشار یافت سپس برای همیشه تعطیل شد. تا آن وقت، ادبیات و انشای ایرانی عموماً و روزنامهها بویژه به طرز نگارش قدیم، حاوی الفاظ مُسَجَّع، بیحقیقت، بدون معنی و خالی از سود و اثر بود اما روزنامه صوراسرافیل به زبان مردم همان زمان نوشته میشد و حتی از آوردن اصطلاحات و لغات عامیانه ابا نداشت. از این رو در سبک نثر فارسی معاصر تأثیر بسزا داشت. مهم‌ترین مقالات این روزنامه، مقالات علی‌اکبر دهخدا بود که تحت عنوان «چرند و پرند» منتشر میشد.
مرگ شاه‌حسین اردنی (1999م)
شاه‌حسین بن طلال پادشاه پیشین اردن در 4 نوامبر سال 1935م در اردن به دنیا آمد و تحصیلات خود را در دانشگاه نظامی انگلیس به پایان برد. وی به دنبال ترور پدربزرگش ملک عبدالله و حکومت چند ماهه پدر خود، امیر طلال در سال 1953م در 18 سالگی به سلطنت رسید. وی در ابتدا با جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور وقت مصر مبارزه سیاسی میکرد ولی پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1967م ناچار شد به همراه عبدالناصر جبهه واحد علیه رژیم صهیونیستی تشکیل دهد. در پی این جنگ، خیل عظیم آوارگان فلسطینی راهی اردن شدند و انبوه فلسطینیان مسلح و غیرمسلح در این کشور، بزرگ‌ترین مشکل ملک‌حسین به شمار میرفت. او برای سرکوب و تضعیف فلسطینیان ساکن اردن، کشتار وسیعی را در 17 سپتامبر 1970م آغاز کرد و نزدیک به 15 هزار فلسطینی را قتلعام کرد. با این حال، وی به درخواست جمال عبدالناصر که روزهای پایانی عمر خود را میگذراند پیمان همزیستی با یاسر عرفات را به امضا رساند. ملک حسین در ابتدا در جنگهای ضدصهیونیستی شرکت میکرد ولی کم‌کم از مقابله و رویارویی با این رژیم پرهیز کرد و علاوه بر شرکت نکردن در جنگ چهارم اعراب و اسرائیل، حتی روابط خود را با مصر و سوریه که در تضاد با صهیونیسم قرار داشتند کاهش داد. شاه حسین از این پس، همواره از ضرورت به رسمیت شناختن اسرائیل حمایت میکرد، به طوری که در دنیای عرب به‌عنوان رهبری محافظهکار و طرفدار نظریه همزیستی مسالمتآمیز با رژیم صهیونیستی شناخته شد. وی در کودتای سال 1979م صدام، همراه و متحد سیاسی و نظامی او بود و از رژیم بعثی عراق در طول جنگ تحمیلی علیه جمهوری اسلامی ایران، حمایت گستردهای به عمل آورد. وی در شرایط سیاسی خاص پس از این جنگ، برای خروج از تنگناهای سیاسی و اقتصادی خویش، تز همزیستی مسالمتآمیز خود با رژیم صهیونیستی را عینیت بخشید و در 25 ژوئیه 1994م از ادعای ارضی خود علیه صهیونیستها چشمپوشی کرد و رسماً اسرائیل را به رسمیت شناخت. این امر خشم مسلمانان و دولتهای اسلامی را برانگیخت و حسین اردنی را بیشتر از قبل منفور کرد. شاه‌حسین مدت کوتاهی قبل از مرگ، برادرش حسنبن طلال را که سالها ولیعهد وی بود، از این سمت برکنار کرد و فرزند ارشدش، عبدالله دوم را به ولیعهدی برگزید. ملک حسین بن طلال سرانجام در 7 فوریه 1999م پس از 46 سال سلطنت در 64 سالگی پس از یک دوره بیماری، به کام مرگ فرو افتاد.