محسن جندقی: «اعترافات ذهن خطرناک من» یک اتفاق در جشنواره فیلم فجر محسوب می‌شود. اصولا فیلمی که بتواند منتقدان مخالف و موافق را مجبور کند که درباره آن واکنش نشان دهند، یک اتفاق ویژه محسوب می‌شود؛ اتفاقی که در جشنواره امسال کمتر شاهد آن بودیم. «اعترافات ذهن خطرناک من» مانند اسمش عجیب و غریب است و مخاطب را از همان ابتدا با سوالات فراوانی مواجه می‌کند؛ اینکه چرا فرهاد (شخصیت اصلی داستان) چنین قیافه وحشتناکی دارد؟ چرا وسط یک بیابان رها شده؟ چرا چیزی یادش نمی‌آید؟ چه اتفاقاتی برایش افتاده؟ چرا همه‌اش فرار می‌کند؟ چرا اطرافیانش با او دشمن هستند؟ هومن سیدی اگر می‌خواست مانند شخصیت اصلی قصه در اوهام بماند و یک فیلم بی‌سر و ته بسازد قطعا یکی از بدترین کارگردانان جشنواره نام می‌گرفت اما او باهوش‌تر از آن است که در حد یک کارگردان تجربی ظاهر شود. وی یک کارگردان مشورت‌پذیر است و حتی در نشست خبری وقتی یکی از خبرنگاران درباره راکورد (هماهنگی صحنه‌های فیلم) اشتباه فیلم به سیدی تذکر داد، او گفت می‌پذیرد اما باید بازبینی کند تا مطمئن شود. نگاه هومن سیدی در سینما از فرم معمول سینمای ایران جلوتر است و اصلا واهمه‌ای ندارد که فرم‌های جدیدی را تجربه کند. وی با خلق فیلم‌های «آفریقا» و «سیزده» تهرانی‌ترین فیلم‌های ایران را ساخت اما رگه‌هایی از رویدادهای فراواقعی یا کم‌سابقه در آنها وجود داشت. بسیاری از ما تصور می‌کنیم یک پسر 13 ساله نمی‌تواند در قتل کسی شریک شود یا در ایران مافیای مواد مخدر هالیوودی یا قاتل‌های حرفه‌ای وجود ندارد و این خبرها فقط در حوادث است اما واقعیت چیز دیگری است؛ در کشور ما امنیت وجود دارد اما باندهای مخوف مواد مخدر که برای رسیدن به اهداف خود دست به هر کاری می‌زنند هم وجود دارند. وجود باندهای سازمان‌دهی شده در کشورمان با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران - که بین تولیدکننده و مصرف‌کننده بین‌المللی قرار دارد - امری طبیعی محسوب می‌شود. در کشور ما از ده‌ها سال قبل آسیب اعتیاد گریبان خانواده‌ها را گرفته و با وجود برنامه‌ریزی فراوان و هزینه‌های سرسام‌آور و کنترل شدید هنوز خیلی‌ها درگیر آن هستند و با توجه به آمدن مواد مخدر جدید چهره کریه معتادان ما هر روز وحشتناک‌تر از سابق می‌شود. کسانی که معتادان نوین را که مصرف‌کننده مواد مخدر جدید هستند دیده‌اند اصلا از گریم سیامک صفری، بازیگر توانای کشورمان در «اعترافات ذهن خطرناک من» تعجب نکردند. هومن سیدی به درستی حقیقت را با نوآوری و قصه‌ای خوب ترکیب کرده تا یکی از خاص‌ترین فیلم‌های ایرانی را در جشنواره فجر ببینیم. اکثر قریب به اتفاق فیلم‌های ایرانی بازسازی یک داستان واقعی هستند و همه سینما، این نیست. کسانی که «اعترافات ذهن خطرناک من» را به علت نوع فرم و نوع روایت آن نمی‌پسندند قطعا نباید بسیاری از فیلم‌های مطرح جهان را هم بپسندند. ما هر روز در هالیوود شاهد نوآوری در روایت هستیم و آن را تحسین می‌کنیم اما وقتی کارگردانی در ایران با جسارت فرم جدیدی را ارائه می‌دهد مقابل آن موضع می‌گیریم. فیلم جدید هومن سیدی تمام ویژگی‌های یک فیلم خوب را داشت؛ قصه خوب، بازی عالی و متفاوت بازیگران، فیلمبرداری و کارگردانی خوب، طراحی صحنه ویژه و... اما تنها چیزی که برخی منتقدان را ناراضی کرده نوع روایت غیرمعمول آن بوده و مدعی هستند هومن سیدی نتوانسته از پس آن برآید. به نظر نگارنده فرم و نوع روایت «اعترافات ذهن خطرناک من» اتفاقا یکی از محاسن فیلم هومن سیدی محسوب می‌شود و قطعا مخاطبان و تماشاگران عام هم می‌توانند از دیدن یک فیلم سینمایی واقعی – و نه فیلمی شبیه سینما حقیقت – لذت ببرند. امیدواریم «اعترافات ذهن خطرناک من» یک جرقه در ایران باشد تا کمتر فیلم‌های تکراری و کلیشه‌ای ببینیم؛ فیلم‌هایی که موضوعات فوق تکراری مثل مثلث عشقی، صیغه، خیانت، طلاق، سرد شدن روابط زناشویی، تقابل دو نسل و... دارند و تماشاگران ایرانی را خسته کرده‌اند.