زهرا حیدرزاده: اولین تجربه سینمایی راما قویدل در مقام کارگردانی و نویسندگی، فیلمی روان است. تجربه‌های تلویزیونی به او این فرصت را داده که رشته تحصیلی خود را بارها بیازماید و حالا بی‌لکنت حرفش را می‌زند. اما سینما بیش از کارگردانی است. فیلم سینمایی بر روح و جان مخاطب می‌نشیند و بیش از 100 دقیقه کنترل ذهن او را به دست می‌گیرد. قدما این اثرگذاری را با خطابه، داستان، شعر، موسیقی و در نهایت تئاتر انجام می‌دادند اما سینما چیز دیگری است، همه آنها هست و آن همه این نیستند. در این فیلم کشش نابجای یک مرد متاهل به نامزد دوستش چنان دراماتیزه می‌شود که بیننده دلش به حال خراب مرد می‌سوزد و حق را به او می‌دهد. مردی که داستان با رابطه خوب او با همسر و دخترش آغاز می‌شود و هیچ مشکلی بین آنها وجود ندارد. در ادامه فکر نادرستی ذهن او را مشغول می‌کند. چند باری که همسرش سعی می‌کند به او نزدیک شده از علت آشفتگی‌اش باخبر شود همکاری نمی‌کند و بدتر از همه بعد از این همه سال زندگی عشق را در وجود همسرش نیافته و به دنبال آن هم نیست که بیابد. در حالی که واضح است در یک خانواده سالم محبت حکمفرماست و نام احساس‌های بعد از آن نمی‌تواند «عشق» باشد. آنچه باعث این افکار نادرست می‌شود سبک زندگی اشتباه مردمان فیلم است که خوشبختانه با اینکه بسیار عادی جلوه داده می‌شود گویی جز این زندگی‌ای وجود ندارد اما در واقع اقلیتی کوچک‌اند که سعی در فرافکنی مشکلات خود دارند. در این سبک زندگی روابط بین زن و مرد صمیمی‌تر از عرف جامعه است. دوست کارگردان امیر که گریم و ظاهرش بشدت یادآور کارگردان خاصی است، با تمام موارد منفی اخلاقی که فیلم به آن اشاره می‌کند و دون ژوان‌وار با زنان روبه‌رو می‌شود، بسیار دوست‌داشتنی به تصویر کشیده شده است. دختری که در ابتدا دوست امیر اینگونه از او تعریف می‌کند که «اصول دارد برای خودش و با وجود زندگی سختش کار نباید نکرده است»، در ادامه بی‌ملاحظه وارد زندگی یک مرد متاهل می‌شود و توجهی به عواقب محبت بینشان نمی‌کند. سبک زندگی‌ای که خدا در آن جایگاهی ندارد و طبیعی است که دست هوای نفس در آن بسیار بازتر است و تنها چیزی که جلوی آن را می‌گیرد علاقه به دختر کوچکش گندم است. شاید اگر گندمی در کار نبود، تصمیم امیر متفاوت می‌شد البته رفتارهای مرد از جنس بوالهوسی‌های بدکاران فیلم‌ها نشان داده نمی‌شود. در اصل موضوع اصلی این نیست که آیا اساساً گناه و خطایی رخ داده است یا نه یا اینکه این گره چطور باز شده و داستان به پایان می‌رسد. بلکه مساله شریک شدن بیننده بی‌گناه در حسی است که به اشتباه نام «عشق» بر آن نهاده‌اند...
هرچند فیلم راوی اول شخص ندارد اما داستان از دیدگاه شخصیت اصلی، امیر روایت می‌شود. فیلم با نقطه نظر او در حین رانندگی شروع می‌شود و پایان می‌پذیرد. جز دو یا سه صحنه کوتاه در همه صحنه‌ها او حضور دارد و حتی گاهی دوربین از پشت سر او حرکت می‌کند. همراه با تغییر حس درونی او موسیقی عوض می‌شود، با اضطراب او صدای تپش قلب به گوش بیننده می‌رسد و کم‌کم با او همذات‌پنداری کامل می‌کند و خود را در تجربه‌های او شریک می‌داند. وقتی به نان خامه‌ای ناخنک می‌زند درکش می‌کند و وقتی برای بار چندم «همواره عشق بی‌خبر از راه می‌رسد...» را با صدای دختر می‌شنود حسش همراه موسیقی عوض می‌شود. از اینجاست که فیلم خطری برای روح پاک مخاطب می‌شود چراکه در وسوسه‌های نفسانی شخصیت اول شریک شده، شیرینی‌اش را تجربه می‌کند و حتی اگر تاکنون چنین وسوسه‌هایی به خانه دل بیننده راه پیدا نکرده باشد در تجربه او سهیم است. همانند شیرینی خوردن نان خامه‌ای بدون ترس از چاقی!
و یک نکته تکراری؛ سیگار چه چیز به شخصیت‌پردازی کاراکترها اضافه می‌کند که فیلمسازان این همه به آن علاقه دارند؟ و اگر یک خصوصیت کاراکتر خاصی است چرا دست تمام مردان اصلی فیلم دیده می‌شود، حتی چون دکتر در مطب با سیگار جور درنمی‌آمده، پیپ به دستش داده و به‌طور عجیبی برآتش آن زوم می‌کند.