ما ایرانیها همه خجالت می‌کشیم!
«سرمایه هر کسی، به اندازه حرف‌هایی است که برای نگفتن دارد...» (دکتر علی شریعتی)
در میان ما ایرانیها، تنها یک نکته است که درباره آن اتفاق نظر داریم، «مستوری و راز نگفتن». این شاید، به فرهنگ دینی ما بازگردد که اعتراف در آن ممنوع است و تنها اعتراف اصلی باید در برابر خداوند انجام پذیرد اما اعتراف نکردن و راز نگفتن، در همه موارد نشانه خوبی نیست. خیلی وقت‌ها ما نیاز داریم که مکنونات قلب و ذهن خود را بیان و با کسی مشورت کنیم، مشورت و شورا در زمان پیامبر اسلام (ص) بسیار تشویق می‌شده است، اما متاسفانه بیشترین کلماتی که ما ایرانیها برای ارتباط از آن استفاده می‌کنیم، کلمات خنثی و بیهوده‌ای هستند که در روانشناسی به آن «کلمه‌های بدون پاسخ» می‌گویند. مثل اینکه «هوا گرم است»، «هوا آلوده است»، «هوا دوباره سرد شد»، «سلام برسانید» و «خسته نباشید» و ... حتی هنرمندان ما به کلمات چیزی را می‌سپارند که هرگز منظور واقعی‌شان را بیان نمی‌کند. مثلا وقتی می‌خواهیم به کسی بگوییم «دوستت دارم» به جای اصطلاح مصطلح خارجی‌ها
«I Love you» که به پدر، مادر، فرزندان و حتی اشیا هم می‌گویند، ما جملاتی را به کار می‌بریم که بسیار موضوع را پیچیده می‌کند و در نهایت معنی «دوستت دارم» را هم نمی‌رساند. طبق تحقیقی روانشناسی، هر فرهنگی به تناسب تعداد رفتارها و اصطلاحات متنوع که میان مردم کوچه و بازار رد و بدل می‌شود، پیشرفت خود را نشان می‌دهد و متاسفانه طبق آمار روانشناسان ما ایرانیها
30 تا 40 رفتار اجتماعی بیرونی، بیشتر نداریم و گنجینه لغات بسیار محدودی در طول روز استفاده می‌کنیم. یک لحظه به صداهای اطراف خود گوش بسپارید. چه می‌شنوید؟ «سلام»، «خوبی؟»، «خدا قوت»، «خسته‌ام» و ... و هرگز تاثیر ادبیات سنگین و فاخر این مرز و بوم را در محاورات روزمره مردم نمی‌بینیم. منظورم این نیست که مردم با شعر حافظ با هم سخن بگویند، بلکه منظورم صراحت بیشتر و سرعت انتقال در پیدا کردن مفاهیم، کلمات و رفتارهای جدید است. برای همین، انگار در طول روز تا شب همه از هم خجالت می‌کشیم و حرفی را که باید بزنیم، نمی‌زنیم. ترس از «نه» شنیدن یا مورد تمسخر واقع شدن یکی از دلایل این پنهان‌کاری رفتار ایرانی است. برای همین آدم‌هایی که قدرت پرداخت آثار طنز در ایران را دارند، چه در مقوله ادبیات و سینما و چه در مقوله سینما و رسانه همیشه در مظان اتهام قرار دارند. این روزها هر صفحه‌ای از روزنامه‌ها را که ورق بزنی، یک نفر یا یک صنف از طنازی برخی برنامه‌های تلویزیونی شاکی هستند و آن را توهین مستقیم به خود قلمداد می‌کنند در حالی که به قول چارلی چاپلین نترسید از اینکه بگویید «دوستت دارم» و طرف شما بگوید «نه!»، بترسید که هرگز به او نگویید که «دوستش دارید» و هر دو از این ناآگاهی بمیرید. همه اینها را گفتم که بگویم، ایرانیها نسبت به گذشته سخت‌تر مي‌خندند و کار طنزپردازها را هم مشکل کرده‌اند. اگر چارلی می‌توانست با خیال راحت، روی همه ضعف‌های بشری و نابسامانی‌های اجتماعی و ناهنجاری‌های اخلاقی جامعه غرب دست بگذارد برای این بود که می‌دانست مردم به او می‌خندند ولی در دل برای وضعیت خود دل می‌سوزانند، اما ما ایرانیها خجالت می‌کشیم که حتی واقع‌بینانه به خود نگاه کنیم و اگر یک کارگردان طنز مثل حسن فتحی، مهران مدیری و جبلی و طهماسب به خود جرأت می‌دهند که ایرادهای عمومی جامعه ما را به رخ‌مان بکشند، این به آن معنا نیست که خود را از آن ایرادها مبرا می‌دانند، آنها فقط جسارت و صراحت بیشتری در بیان ناهنجاری‌های اجتماعی دارند. بهتر است ما هم کمی امتحان کنیم، به جای ایراد گرفتن از سریال‌های طنز کمی این روحیه طنازی را در خود پرورش دهیم. به قول یک روانشناس، آدم‌های خلاق، شوخ‌طبع هستند و شوخ‌طبعی یعنی اینکه به سادگی یک گل وحشی از خاک بیرون بیایی، به خورشید بگویی دوستت دارم و همان شب با پایان لبخند خورشید بمیری. حرف‌هایمان را در دل پنهان نکنیم، اگر نمی‌توانیم نامه بنویسیم با پیامک ارسال کنیم. هرچه هست دنیا کوتاه است و کلی حرف ناگفته داریم. با دوستت دارم شروع کنیم و بقیه را بگذاریم برای روی سنگ قبرمان که هرچه دوست دارند بنویسند...
گراميداشت منوچهر احترامي
در جشنواره «تحفه طهرون»
ياد و خاطره منوچهر احترامي در دومين جشنواره طنز كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان با عنوان «تحفه طهرون» گرامي داشته مي‌شود. اين جشنواره كه سال گذشته با عنوان «تخم‌مرغ» برگزار شد، امسال با بررسي بيش از 400 اثر ادبي كودكان و نوجوانان از سراسر كشور، گسترده‌تر برپا مي‌شود. جشنواره طنز تحفه طهرون از ساعت 15 تا 18 روز دوشنبه
31 فروردين در مجتمع آفرينش كانون استان تهران، بين فلكه سوم و چهارم تهران‌پارس، نبش كوچه
212 شرقي پذيراي علاقه‌مندان به هنر طنز است.
نمایش «بیست» در فرهنگسرای هنر
فیلم سینمایی «بیست» ساخته عبدالرضا کاهانی یکشنبه 30 فروردین ساعت 18 در کانون فیلم فرهنگسرای هنر به نمایش درمی‌آید. این فیلم از سوی باشگاه فیلم تهران به عنوان نخستین برنامه کانون فیلم فرهنگسرا به نمایش درآمده و با حضور کارگردان، علیرضا خمسه و مهتاب کرامتی بازیگران و سودابه مرادیان منتقد سینما، اعضای باشگاه و نمایندگان رسانه‌ها مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.«بیست» سومین فیلم کاهانی پس از «آدم» و «آن‌جا» است. داستان این فیلم درباره یک تالار پذیرایی است که تعدادی کارگر در آن مشغول به کار هستند و وابستگی عاطفی و کاری به تالار دارند. تالار قرار است 20 روز دیگر تعطیل شود و آنها در روزهای باقیمانده باید تلاش کنند این اتفاق نیفتد. یادداشت
ما ایرانیها همه خجالت می‌کشیم!
«سرمایه هر کسی، به اندازه حرف‌هایی است که برای نگفتن دارد...» (دکتر علی شریعتی)
در میان ما ایرانیها، تنها یک نکته است که درباره آن اتفاق نظر داریم، «مستوری و راز نگفتن». این شاید، به فرهنگ دینی ما بازگردد که اعتراف در آن ممنوع است و تنها اعتراف اصلی باید در برابر خداوند انجام پذیرد اما اعتراف نکردن و راز نگفتن، در همه موارد نشانه خوبی نیست. خیلی وقت‌ها ما نیاز داریم که مکنونات قلب و ذهن خود را بیان و با کسی مشورت کنیم، مشورت و شورا در زمان پیامبر اسلام (ص) بسیار تشویق می‌شده است، اما متاسفانه بیشترین کلماتی که ما ایرانیها برای ارتباط از آن استفاده می‌کنیم، کلمات خنثی و بیهوده‌ای هستند که در روانشناسی به آن «کلمه‌های بدون پاسخ» می‌گویند. مثل اینکه «هوا گرم است»، «هوا آلوده است»، «هوا دوباره سرد شد»، «سلام برسانید» و «خسته نباشید» و ... حتی هنرمندان ما به کلمات چیزی را می‌سپارند که هرگز منظور واقعی‌شان را بیان نمی‌کند. مثلا وقتی می‌خواهیم به کسی بگوییم «دوستت دارم» به جای اصطلاح مصطلح خارجی‌ها
«I Love you» که به پدر، مادر، فرزندان و حتی اشیا هم می‌گویند، ما جملاتی را به کار می‌بریم که بسیار موضوع را پیچیده می‌کند و در نهایت معنی «دوستت دارم» را هم نمی‌رساند. طبق تحقیقی روانشناسی، هر فرهنگی به تناسب تعداد رفتارها و اصطلاحات متنوع که میان مردم کوچه و بازار رد و بدل می‌شود، پیشرفت خود را نشان می‌دهد و متاسفانه طبق آمار روانشناسان ما ایرانیها
30 تا 40 رفتار اجتماعی بیرونی، بیشتر نداریم و گنجینه لغات بسیار محدودی در طول روز استفاده می‌کنیم. یک لحظه به صداهای اطراف خود گوش بسپارید. چه می‌شنوید؟ «سلام»، «خوبی؟»، «خدا قوت»، «خسته‌ام» و ... و هرگز تاثیر ادبیات سنگین و فاخر این مرز و بوم را در محاورات روزمره مردم نمی‌بینیم. منظورم این نیست که مردم با شعر حافظ با هم سخن بگویند، بلکه منظورم صراحت بیشتر و سرعت انتقال در پیدا کردن مفاهیم، کلمات و رفتارهای جدید است. برای همین، انگار در طول روز تا شب همه از هم خجالت می‌کشیم و حرفی را که باید بزنیم، نمی‌زنیم. ترس از «نه» شنیدن یا مورد تمسخر واقع شدن یکی از دلایل این پنهان‌کاری رفتار ایرانی است. برای همین آدم‌هایی که قدرت پرداخت آثار طنز در ایران را دارند، چه در مقوله ادبیات و سینما و چه در مقوله سینما و رسانه همیشه در مظان اتهام قرار دارند. این روزها هر صفحه‌ای از روزنامه‌ها را که ورق بزنی، یک نفر یا یک صنف از طنازی برخی برنامه‌های تلویزیونی شاکی هستند و آن را توهین مستقیم به خود قلمداد می‌کنند در حالی که به قول چارلی چاپلین نترسید از اینکه بگویید «دوستت دارم» و طرف شما بگوید «نه!»، بترسید که هرگز به او نگویید که «دوستش دارید» و هر دو از این ناآگاهی بمیرید. همه اینها را گفتم که بگویم، ایرانیها نسبت به گذشته سخت‌تر مي‌خندند و کار طنزپردازها را هم مشکل کرده‌اند. اگر چارلی می‌توانست با خیال راحت، روی همه ضعف‌های بشری و نابسامانی‌های اجتماعی و ناهنجاری‌های اخلاقی جامعه غرب دست بگذارد برای این بود که می‌دانست مردم به او می‌خندند ولی در دل برای وضعیت خود دل می‌سوزانند، اما ما ایرانیها خجالت می‌کشیم که حتی واقع‌بینانه به خود نگاه کنیم و اگر یک کارگردان طنز مثل حسن فتحی، مهران مدیری و جبلی و طهماسب به خود جرأت می‌دهند که ایرادهای عمومی جامعه ما را به رخ‌مان بکشند، این به آن معنا نیست که خود را از آن ایرادها مبرا می‌دانند، آنها فقط جسارت و صراحت بیشتری در بیان ناهنجاری‌های اجتماعی دارند. بهتر است ما هم کمی امتحان کنیم، به جای ایراد گرفتن از سریال‌های طنز کمی این روحیه طنازی را در خود پرورش دهیم. به قول یک روانشناس، آدم‌های خلاق، شوخ‌طبع هستند و شوخ‌طبعی یعنی اینکه به سادگی یک گل وحشی از خاک بیرون بیایی، به خورشید بگویی دوستت دارم و همان شب با پایان لبخند خورشید بمیری. حرف‌هایمان را در دل پنهان نکنیم، اگر نمی‌توانیم نامه بنویسیم با پیامک ارسال کنیم. هرچه هست دنیا کوتاه است و کلی حرف ناگفته داریم. با دوستت دارم شروع کنیم و بقیه را بگذاریم برای روی سنگ قبرمان که هرچه دوست دارند بنویسند...
گراميداشت منوچهر احترامي
در جشنواره «تحفه طهرون»
ياد و خاطره منوچهر احترامي در دومين جشنواره طنز كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان با عنوان «تحفه طهرون» گرامي داشته مي‌شود. اين جشنواره كه سال گذشته با عنوان «تخم‌مرغ» برگزار شد، امسال با بررسي بيش از 400 اثر ادبي كودكان و نوجوانان از سراسر كشور، گسترده‌تر برپا مي‌شود. جشنواره طنز تحفه طهرون از ساعت 15 تا 18 روز دوشنبه
31 فروردين در مجتمع آفرينش كانون استان تهران، بين فلكه سوم و چهارم تهران‌پارس، نبش كوچه
212 شرقي پذيراي علاقه‌مندان به هنر طنز است.
نمایش «بیست» در فرهنگسرای هنر
فیلم سینمایی «بیست» ساخته عبدالرضا کاهانی یکشنبه 30 فروردین ساعت 18 در کانون فیلم فرهنگسرای هنر به نمایش درمی‌آید. این فیلم از سوی باشگاه فیلم تهران به عنوان نخستین برنامه کانون فیلم فرهنگسرا به نمایش درآمده و با حضور کارگردان، علیرضا خمسه و مهتاب کرامتی بازیگران و سودابه مرادیان منتقد سینما، اعضای باشگاه و نمایندگان رسانه‌ها مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.«بیست» سومین فیلم کاهانی پس از «آدم» و «آن‌جا» است. داستان این فیلم درباره یک تالار پذیرایی است که تعدادی کارگر در آن مشغول به کار هستند و وابستگی عاطفی و کاری به تالار دارند. تالار قرار است 20 روز دیگر تعطیل شود و آنها در روزهای باقیمانده باید تلاش کنند این اتفاق نیفتد. ارسال نظر
پربیننده