شهاب احمدی: مادرید با پیروزی خانگی برابر لاکرونیا علی‌الحساب نفس راحتی کشید. این نفس راحت در آستانه شروع مجدد لیگ قهرمانان برای آنچلوتی و هواداران رئال فوق‌العاده حیاتی محسوب می‌شد. این پیچ نفسگیر هفته سوم و بیست‌ودوم لالیگای 15-2014 نیز برای رئال‌مادرید تبدیل به حکایتی عجیب و غریب شده است. مادرید فصل جاری 2 بار در بحران قرار گرفته است و هر دوی این موارد مربوط به پس از بازی برابر اتلتیکومادرید می‌شود. چه در دور رفت که آنها پس از 4 تایی شدن در آنوئتا، در برنابئو به سیمئونه و شاگردانش باختند و چه در دور برگشت که یکی از تحقیرآمیز‌ترین شکست‌های چند سال اخیر خود را برابر اتلتیکو این بار در ویسنته کالدرون تجربه کردند. با این حال مادرید و هوادارانش بسیار خوشبخت بودند که پس از این پیچ نفسگیر، همیشه یک دپورتیوو لاکرونیای آماده برای شکست قرار داشته است. مردان ریازور پس از 8 تایی شدن در خانه این بار هم به‌خوبی توانستند مادرید را از بحران خارج کنند تا شاگردان آنچلوتی با صدرنشینی در لالیگا کار خود را در لیگ قهرمانان اروپا مجددا آغاز کنند. اگرچه بسیاری از هواداران مادرید پس از پیروزی‌های پیاپی و نزدیک شدن به رکورد کوریتیبا سر از پا نمی‌شناختند اما منطق و تجربه به خوبی حکم می‌کرد سرانجام این روند متوقف شود. چه عواملی رئال را از فرم خیره‌کننده نیم‌فصل اول دور کرده است؟ برای پاسخ به این سوال می‌توان مجموعه‌ای از عوامل را در نظر گرفت. از بحران بازیکن پست 8 در نبود مودریچ و افت روحی ـ روانی کریس رونالدو گرفته تا ناکامی آنچلوتی در پیدا کردن روش «آنتی سیمئونه» و افت فیزیکی بازیکنی تاثیرگذار همچون تونی کروس که پیش از این نیز در مطلبی تحت عنوان «لطفا تونی کروس را حمایت کن» در نیم‌فصل اول به آن پرداخته بودم. با این حال شاید در این مقطع حساس از فصل خیلی بازگشت به گذشته جایز نباشد. مادرید اگر می‌خواهد رویای تثبیت خودش به‌عنوان یکی از بهترین تیم‌های دوران را تبدیل به حقیقت کند، باید نگاهی رو به آینده داشته باشد. رئال چهارشنبه هفته جاری کار خود را در لیگ قهرمانان اروپا مجددا آغاز خواهد کرد. بسیاری از هواداران این تیم پس از قرعه‌کشی مرحله یک‌هشتم پایانی لیگ قهرمانان در ابرها سیر می‌کردند و به مرور خاطرات سلاخی کردن شالکه در گلزن کرشن می‌پرداختند اما مورد شالکه دی متئو می‌تواند متفاوت باشد.
دی متئو در قامت یک سرمربی پیش از این نشان داده توانایی‌های خوبی در رقابت‌های حذفی و بویژه سبک «کشتن» بازی دارد. کافی است به هنرنمایی او با چلسی بحران‌زده ویلاش بوآش با دقت بیشتری نگاه کنید. بلایی که او بر سر بارسای پپ آورد پس از هنرنمایی مورینیو در نوکمپ با اینتر، قطعا دومین خاطره تلخ گوآردیولا با بارسا محسوب می‌شود. البته ابزار فعلی
دی متئو به هیچ عنوان با چلسی قابل مقایسه نیست اما وجود فردی همچون دی متئو و نوع نگرشی که او در بازی مقابل مادرید دنبال خواهد کرد، قطعا به خودی خود موردی خطرناک محسوب می‌شود. دست‌کم گرفتن شالکه در این شرایط بدترین و خطرناک‌ترین اتفاق ممکن خواهد بود. اوضاع در لالیگا نیز رفته‌رفته وارد مراحل حساسی می‌شود. سوم شدن در فصل پیش زیر سایه فتح لیگ قهرمانان و شکستن طلسم معروف قهرمانی دهم قرار گرفت اما این فصل بسیاری از هواداران اسپانیایی و قدیمی رئال‌مادرید حاضر نخواهند شد اتفاقی مشابه را تجربه کنند. از آخرین قهرمانی رئال در لالیگا 2 فصل می‌گذرد و تصور اینکه به این عدد باز هم در پایان فصل جاری اضافه شود، به هیچ عنوان برای بسیاری از هواداران خوشایند نخواهد بود. فاصله یک امتیازی هرگز یک حاشیه امنیت قابل قبول محسوب نمی‌شود و این حقیقت که ال‌کلاسیکوی برگشت در نوکمپ برگزار می‌شود نیز مساله را برای مادرید دشوار‌تر می‌کند. آنچلوتی فصل گذشته در لالیگا اوضاع خوبی را سپری می‌کرد اما ال‌کلاسیکوی ماه مارس سرنوشت لالیگا را برای رئال مادرید تغییر داد و این فصل آنچلوتی بار دیگر باید ال‌کلاسیکوی برگشت را در ماه مارس تجربه کند. این تئوری که برنده این ال‌کلاسیکو می‌تواند قهرمان لالیگا شود اگرچه ممکن است کمی اغراق‌آمیز باشد اما بسیار قابل توجه به نظر می‌رسد. رئال‌مادرید در حساس‌ترین مقطع فصل قرار گرفته است. گذشته قابل بررسی است اما به نظر نمی‌رسد فعلا مجالی برای آن وجود داشته باشد. بارسا با MSN معروفش به خوبی بحران‌های نیم‌فصل اول را پشت سر گذاشته و اکنون در مرز شکوفایی قرار دارد و در اروپا نیز مونیخ، چلسی و صد البته یک دیگو سیمئونه آماده انتظار رئال را در مراحل پایانی می‌کشند. رئال رفته‌رفته وارد یک منطقه خطر واقعی خواهد شد، منطقه خطری که به خوبی می‌تواند بهترین قاضی در رابطه با «دوران» رئال آنچلوتی باشد.