واگذاری 2 باشگاه استقلال و پرسپولیس به بخش خصوصی درحالی در اولین گام شکست خورد که به نظر می‌رسد فوتبال ایران برای رفتن به این سمت نیاز به الگوبرداری از کشورهایی دارد که قبلا این راه را تجربه کرده‌اند. به نظر می‌رسد سازمان خصوصی‌سازی برای فروش استقلال و پرسپولیس با مشکلاتی مواجه شده و نمی‌تواند این دو باشگاه را به فروش برساند و در واقع با چنین وضعیتی که امروز دیده می‌شود کسی برای خرید این دو باشگاه وارد گود نمی‌شود و البته این مورد تا جایی پیش رفته که شایعه انحلال 2 باشگاه در صورت فروش نرفتن تا مردادماه هم به گوش می‌رسد که البته بیشتر به شوخی می‌ماند تا واقعیت، چرا که این دو باشگاه اگر برای بخش خصوصی سودآوری نداشته باشد برای صداوسیمای دولتی بسیار درآمدزا بوده است. شاید از نظر سازمان خصوصی‌سازی محبوبیت این دو باشگاه برای فروش برند از دید مسؤولان خصوصی‌سازی کافی به نظر می‌رسید اما واقعیت این است که سرمایه‌گذار همیشه باید به منافع خودش فکر کند و اصالتا چنین نگرشی است که اقتصاد را تشکیل می‌دهد و اگر سرمایه‌گذارها بتوانند در امور خود در یک کشور سود ببرند، اصطلاحا می‌گویند آن کشور اقتصاد خوبی دارد و در غیر این صورت آن اقتصاد ورشکسته است.
حمایت از خصوصی‌سازی در ترکیه
خصوصی‌سازی در فوتبال هم خارج از دایره دیگر خصوصی‌سازی‌ها نیست و اگر سودآور نباشد، با شکست مواجه می‌شود. در ترکیه این پروسه موفق شد اما وقتی به سازوکار آن موفقیت نگاه می‌کنیم، تفاوت‌های بسیاری با خصوصی‌سازی فوتبال در کشور خودمان می‌یابیم که شاید دلیل عدم توفیق در فروش 2 باشگاه بزرگ آسیا را باید در همین تفاوت‌ها بیابیم. در ترکیه اول حق پخش تلویزیونی برای فوتبال مصوب شد. در مرحله بعد وام‌های کلان کم‌سود و دیربازده برای مالکان باشگاه‌ها در نظر گرفته شد، ورزشگاه‌ها هم در قالب اجاره‌های بسیار کم و نمادین در اختیار مالکان باشگاه‌ها قرار گرفت تا باشگاه‌ها بکوشند و روی پای خود بایستند و البته باشگاه‌ها تا ۱۰ سال از سوی دولت حمایت شدند و پس از آن باشگاه‌ها که راه درآمدزایی را پیدا و البته کمربند خود را محکم کرده بودند به آرامی به حال خود رها شدند تا خودشان ورزشگاه بسازند و رشد کنند و فوتبال را به سرانجام برسانند.