حسین جوادی: این پرسپولیس را نمی‌توان دوست داشت،این جمله نه برای زمان حال است و نه برای یک دهه پیش. تقریبا تبدیل به یک جمله استمراری شده که از دوره افشین پیروانی، علی دایی، حمید استیلی و حمید درخشان می‌شد با حس شنوایی درک کرد. بوی آن فوتبال همیشگی به مشام نمی‌رسد. هر کدام از این کهنه سرباز‌های دیروز که با ادعا نیمکت پرسپولیس را ارثیه پیشکسوت شدن در باشگاه می‌دانند چنان بلایی بر سر تیم آورده‌اند که شعار تکراری هواداران روی سکوها به یک سمفونی همیشگی بدل شده است. بدون شک تنها دوره کوتاهی که می‌شود از آن به خوبی یاد کرد، حضور کوتاه یحیی گل‌محمدی است که آن هم به لطف سوء‌مدیریت آن زمان محمد رویانیان مثل پرپر شدن گل سرخ عمرش کوتاه بود و تند مزاجی مدیران وقت اجازه نداد تا یحیی در آرامش به کارش ادامه دهد. اصلا می‌توان گفت یک سر کلاف سردرگم این شعارهای از جنس «حیا کن رها کن» به مدیران باشگاه باز می‌گردد. آنهایی که دو دسته‌اند، دسته اول سعی می‌کنند حلقه اطراف و نزدیکان خود را روی نیمکت تیم قرار دهند و دسته دومی که به دنبال مربیان پر سر و صدا هستند تا یک ساختار همیشه موفق. حالا که آن روزهای تلخ را نبش قبر می‌کنیم تازه می‌فهمیم راه رسیدن استیلی، دایی و امثالهم روی نیمکت پرسپولیس از کدام فرش قرمز گذشته است! قصه حضور حمید درخشان هم از همان شاهکارهای مدیریتی است که باعث و بانی‌اش سر از زندان اوین در‌آورده، اگر قبل‌تر می‌نوشتیم هواداران به مرز دلزدگی رسیده‌اند این بار باید بگوییم پای آنها از خط قرمز دلزدگی نیز عبور کرده و برایشان فرقی نمی‌کند حمید درخشان ستاره روزهای دهه 60 باعث سیاه‌روزی تیم شده یا علی دایی. هوادار تقصیری ندارد وقتی نزدیک به 90 روز است پرسپولیس در ورزشگاه آزادی رنگ سه امتیاز را ندیده پس همان شعار حیا کن رها کن را با غلظت هر چه تمام‌تر سر می‌دهد. این تنشی است که مدیران «نتیجه محور» به سکوها انتقال داده‌اند؛ آنهایی که دوست دارند مدیر بمانند حتی اگر تیم نتیجه نگیرد. حتی نژادفلاح که حالا خودش را مدیرعامل تیم می‌داند در عرض چند روز جنس حرف‌هایش را تغییر می‌دهد، او خوب می‌داند با آمدن قطبی یا برانکو خیلی زود از مرکز توجهات رسانه‌ای دور می‌شود پس برای همین درخشان را با دست پس می‌زند و با پا پیش می‌کشد، حتی خود درخشان نیز در آخرین تمرین پرسپولیس قبل از بازی با صبا در بین خبرنگاران گفته بود اگر اخراج شوم حرف‌هایی هست که می‌آیم و می‌زنم! خب آقای درخشان اگر شما پرسپولیس را دوست دارید و ادعای قدیمی بودن دارید همین حالا مصلحت‌اندیشی را کنار گذاشته و حقایق را رو کنید تا پیکان شعار هواداران به سمت و سوی دیگر برود. اینکه او می‌گوید پرسپولیس مثل کودک سر راهی است کمی تاسف‌برانگیز است! این درست است که پرسپولیس تهاجمی بازی می‌کند ولی با این مساله بازیکنان توان گل زدن و قدرت پیروز شدن در میدان را ندارند، اینکه بازیکنان از لحاظ روانی تخلیه شده و عاجز از یک پیروزی ساده در ورزشگاه خانگی شده‌اند تقصیر هواداران است؟ درخشان می‌گوید تغییر مکرر مدیران‌عامل سرخپوشان در فصل گذشته سبب فشار زیادی به بازیکنانش شده است. درخشان پرسپولیس خودش را با بارسا مقایسه می‌کند! آقای درخشان پرسپولیس از 21 بازی 20 گل به ثمر رسانده و بارسا از 23 بازی 67 گل! این چه قیاسی است که مربی پرسپولیس می‌کند؟ خط حمله سرخ‌ها با بدترین خط حمله لیگ تنها 5 گل تفاوت دارد! او می‌گوید «پرسپولیس مانند یک بچه سرراهی شده که هر وقت هر کسی 20 روز تا یک ماه می‌آید آن را می‌گیرد و بعد می‌رود.» سوال اینجاست که آن روزی که شما از در پشتی وارد زمین تمرین شدید و قدم‌زنان مثل یک فاتح در کنار حمیدرضا سیاسی یاد ایام قدیم می‌کردید آن طرف‌تر یکی مثل شما به نام علی دایی همین حرف‌ها را می‌زد. این پرسپولیس کودک سر راهی نیست. این پرسپولیس لقمه بزرگی است که برای هر مربی وسوسه‌کننده است ولی آیا مربی‌ای پیدا می‌شود که این لقمه سمی را ناگهان و بدون برنامه‌ریزی ببلعد؟ درخشان چرا صدای هواداران را نمی‌شنود ؟ آنها به وضوح می‌گویند «حیا کن رها کن». این پرسپولیس را نمی‌توان دوست داشت چون از دوم آذر 93 تا همین جمعه گذشته طعم پیروزی در ورزشگاه آزادی را نچشیده است.