در دومین روز از خدمت من در ارتش اسرائیل به عنوان یک سرباز و در روزهایی که حتی رژه رفتن و اسلحه به دست گرفتن را بلد نبودم، به همراه همه سربازان ما را در سالن بزرگی جمع کردند تا در سخنرانی پرحرارت فرمانده پادگان آموزشی شرکت کنیم.
تمام تصورات ذهنی من از زندگی نظامی به فیلم‌های پر هیجان آمریکایی محدود می‌شد و بیشتر انتظار داشتم سخنانی از شجاعت، نترس بودن و دلاوری بشنوم اما در کمال تعجب آقای فرمانده در یک سخنرانی بلندمدت به تشریح اصول و مبادی اخلاق نظامی پرداخت.
او می‌گفت ارتش اسرائیل یا همان چیزی که خودشان نیروی دفاعی اسرائیل می‌نامند اخلاقی‌ترین ارتش جهان است، اما مانند همه ارتش‌های جهان شما سربازان حتما روزی خود را در شرایطی خواهید یافت که مجبور می‌شوید کارهای دشواری را انجام دهید، کارهایی که به مرگ انسان‌های بی‌گناه می‌انجامد، اما آنچه ارتش ما را از دیگر ارتش‌ها جدا می‌کند این نکته است که اسرائیل با چالش‌های بسیار حساس امنیتی مواجه است که فقط با تعهد به مفاهیمی چون عشق به وطن و صلح امکان مواجهه با آنها وجود دارد.
آن شب را خیلی راحت خوابیدم و هنوز نمی‌دانستم چه روزهای عجیبی در طول خدمت نظامی انتظارم را می‌کشد و خیال می‌کردم حال عضو تنها ارتشی در جهان هستم که دغدغه اخلاق و انسانیت دارد.
اما در سه سال بعد ایمان و باور من به این آرمان‌ها روز به روز کمتر شد و هر روز خود را در معرض تناقضی جدید‌تر می‌دیدم. هر روز بیشتر از سیاست اشغال کرانه باختری و نوار غزه به درد می‌آمدم و از گرفتار شدن تعداد زیادی از دوستان خود در روستاها و شهرهای فلسطینی و مقابله آنها با جمعیت متنفر و عذاب‌کشیده فلسطین بیشتر رنج می‌بردم و وقتی دولت اسرائیل پا را از این فراتر گذاشت و در حوادثی چون قانا در سال 1996 بیش از یکصد شهروند بی‌گناه لبنانی را کشت احساس انزجار و نفرت در من به بالاترین حد خود رسید، اما با همه اینها همواره فکر می‌کردم اسرائیلی‌ها برای یک آرمان مقدس یعنی نجات انسانیت می‌جنگند. حال به این یقین رسیده‌ام که سال‌ها در اشتباه بوده‌ام.
در دوماه گذشته مطالعه سطحی و اجمالی اخبار و تحلیل‌های مختلف از اقدامات اسرائیل در غزه تصویری کاملا متفاوت از ارتش این کشور پیش روی ما می‌گذارد؛ ارتشی خشن، طغیانگر و افراطی که حتی از روزهایی که من در آن بودم نیز بسیار تندتر شده و چهره‌ای به مراتب نفرت بار‌تر از خود در اذهان عمومی جهانی به جا گذاشته است.
در این روزها دانشکده‌های افسری در اسرائیل که با جمعی از جوانان تحریک شده این کشور پر شده صحنه حضور فرماندهانی است که خاطرات وحشتناک خود از حمله به منازل فلسطینیان و به تیر بستن آنها را با
آب و تاب فراوان تعریف کرده و تک تک آنها را افتخار ابدی خود می‌دانند. به شهادت یکی از دانشجویان که در یکی از این کلاس‌ها حضور داشته در یکی از این حملات افسری اسرائیلی با ورود به خانه‌ای فلسطینی اهالی خانه را در اتاقی زندانی کرده و چند نفر از آنها را اسیر می‌کند. چند روز بعد دستوری از فرمانده وی می‌رسد که زن و بچه‌های زندانی شده دراتاق را آزاد کند. او هم برای تبعیت از دستور اجازه می‌دهد آنها از خانه خارج شوند و به آنها می‌گوید از سمت راست از محل خانه دور شوند.
مادر خانواده فلسطینی به همراه دو کودک
کم سن‌و‌سالش که متوجه دستور نشده‌اند به اشتباه به سمت چپ می‌روند و همین کار کافی است که
تک تیراندازی که بالای سقف خانه ایستاده هر سه را به تیر ببندد تا آنها تنها برای چند دقیقه طعم آزادی از زندان خانه خود را درک کرده باشند. حال افسر اسرائیلی که فرماندهی این جریان را درآن لحظه بر عهده داشته با افتخار این داستان را برای دانشجویان خود در دانشکده نظامی تعریف کرده و تصمیمش را یک تصمیم کاملا اخلاقی می‌داند. او در توجیه این جنایت خطاب به دانشجویان خود می‌گوید که وقتی در چنین شرایطی قرار گرفتید بدانید که جان یک خانواده فلسطینی بسیار کم ارزش‌تر از شما و همرزمان شماست و شک نکنید که کار شما تماما توجیه پذیر و بلکه کاملا اخلاقی است.
این صحنه‌های بی‌رحمانه و حتی می‌توان گفت سبعانه این روزها حتی در درون اسرائیل نیز وجهه ارتش این کشور را از بین برده و هاآرتص نیز اخیرا در گزارشی مفصل به شواهدی از این دست پرداخته که نشان می‌دهد فرماندهان و سربازان اسرائیلی در جنگ غزه چه شاهکار‌هایی کرده و چه بازی اخلاقی‌اي به راه انداخته‌اند و اینها همه در شرایطی است که ایهود باراک كه در ماه گذشته همچنان وزارت دفاع اسرائیل را در اختیار داشت در پاسخ به این گزارش‌ها خطاب به مردم اسرائیل در مصاحبه‌ای گفت: «هنوز حتی ذره‌ای شک ندارم که ارتش اسرائیل اخلاقی‌ترین ارتش جهان است(!)».
اما حتی همین گفته‌ها نیز بلافاصله با گزارش‌های جدید‌تر از سوی مطبوعات اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت و این بار داستان تی‌شرت‌ها رو شد.
در دانشگاه‌های نظامی اسرائیل این یک سنت است که دانشجویان و سربازان پس از اتمام یک ترم تحصیلی یا بعد از اتمام یک جلسه تمرینی سخت کاریکاتور‌ها و تصاویری می‌کشند و بعد با جمع کردن پول از یکدیگر این تصاویر را برای چاپ روی تی‌شرت‌ها می‌فرستند تا برای سرگرم شدن و خلق یک خاطره آن را به تن کنند. من خود نیز چند تا از این تی شرت‌ها را دارم که از همان 10 سال پیش به جا مانده و خاطراتی هم با آن داشته‌ام، اما دانشجویان امروزی دانشکده‌های نظامی تصاویری صریح‌تر و بلکه قبیح‌تر را روی تی‌شرت‌های خود چاپ می‌کنند که عمق تفکر عقب مانده و
انزجار برانگیز آنها را نشان می‌دهد که نتیجه تحصیل در همین ارتش اخلاقی است. روی یکی از این تی‌شرت‌ها که جنجال زیادی به پا کرد و باراک نیز از واکنش نسبت به آن عاجز ماند تصویر یک زن مسلمان باردار در مقابل مگسک اسلحه سرباز اسرائیلی دیده می‌شود که زیر آن نوشته یک گلوله و دوکشته یا تصویر یک زن نگران عرب که زیرش نوشته: «ای ضعیفه! بدان که سرنوشت پسرت در دست من است» که تازه اینها نمونه‌هایی است که می‌توان آن را به قلم توضیح داد و الا نمونه‌هایی نیز در مطبوعات اسرائیل فاش شد که اوج وحشیگری سربازان اسرائیلی را نشان می‌داد. تازه همین جمله آخري خطاب به یک مادر عرب موج سنگینی از تنفر را در اذهان یهودیان اسرائیل ایجاد کرده چرا که بیش از هر چیز یاد آور این جمله از دیوید بن گوریون بنیانگذار اسرائیل است که می‌گوید:«هر مادر یهودی بداند که سرنوشت پسرش در دست فرماندهان با کفایت ارتش ماست». این جمله آن موقعی که ما در ارتش بودیم روی سردر پادگان «بهاد اربا» نقش بسته بود و حال نسل جدید سربازان اسرائیلی عمق درک و برداشت خود را از آن با چاپ چنین تی‌شرت‌هایی نشان می‌دهند!
پس حال می‌توان فهمید که چرا تمام این تلاش‌ها و اقدامات سیاسی برای تحقق سازش میان فلسطینیان و اسرائیلی‌ها عقیم می‌ماند و در شرایطی که سران اسرائیل گاهی در دیدارها و سفر ها، خود را علاقه‌مند به سازش نشان می‌دهند سربازان ارتش افراطی اسرائیل برای کشتن یک فلسطینی دیگر و مضحکه کردن آن لحظه‌شماری می‌کنند. تازه می‌فهمم چه روزهایی را در ارتش اسرائیل با شعار پوچ اخلاقیت به شب رسانده‌ام و مدت‌ها نیز آن را باور خود قرار داده بودم.
منبع: Nation
نویسنده: لیل لیبوویچ یک گلوله و 2 کشته
در دومین روز از خدمت من در ارتش اسرائیل به عنوان یک سرباز و در روزهایی که حتی رژه رفتن و اسلحه به دست گرفتن را بلد نبودم، به همراه همه سربازان ما را در سالن بزرگی جمع کردند تا در سخنرانی پرحرارت فرمانده پادگان آموزشی شرکت کنیم.
تمام تصورات ذهنی من از زندگی نظامی به فیلم‌های پر هیجان آمریکایی محدود می‌شد و بیشتر انتظار داشتم سخنانی از شجاعت، نترس بودن و دلاوری بشنوم اما در کمال تعجب آقای فرمانده در یک سخنرانی بلندمدت به تشریح اصول و مبادی اخلاق نظامی پرداخت.
او می‌گفت ارتش اسرائیل یا همان چیزی که خودشان نیروی دفاعی اسرائیل می‌نامند اخلاقی‌ترین ارتش جهان است، اما مانند همه ارتش‌های جهان شما سربازان حتما روزی خود را در شرایطی خواهید یافت که مجبور می‌شوید کارهای دشواری را انجام دهید، کارهایی که به مرگ انسان‌های بی‌گناه می‌انجامد، اما آنچه ارتش ما را از دیگر ارتش‌ها جدا می‌کند این نکته است که اسرائیل با چالش‌های بسیار حساس امنیتی مواجه است که فقط با تعهد به مفاهیمی چون عشق به وطن و صلح امکان مواجهه با آنها وجود دارد.
آن شب را خیلی راحت خوابیدم و هنوز نمی‌دانستم چه روزهای عجیبی در طول خدمت نظامی انتظارم را می‌کشد و خیال می‌کردم حال عضو تنها ارتشی در جهان هستم که دغدغه اخلاق و انسانیت دارد.
اما در سه سال بعد ایمان و باور من به این آرمان‌ها روز به روز کمتر شد و هر روز خود را در معرض تناقضی جدید‌تر می‌دیدم. هر روز بیشتر از سیاست اشغال کرانه باختری و نوار غزه به درد می‌آمدم و از گرفتار شدن تعداد زیادی از دوستان خود در روستاها و شهرهای فلسطینی و مقابله آنها با جمعیت متنفر و عذاب‌کشیده فلسطین بیشتر رنج می‌بردم و وقتی دولت اسرائیل پا را از این فراتر گذاشت و در حوادثی چون قانا در سال 1996 بیش از یکصد شهروند بی‌گناه لبنانی را کشت احساس انزجار و نفرت در من به بالاترین حد خود رسید، اما با همه اینها همواره فکر می‌کردم اسرائیلی‌ها برای یک آرمان مقدس یعنی نجات انسانیت می‌جنگند. حال به این یقین رسیده‌ام که سال‌ها در اشتباه بوده‌ام.
در دوماه گذشته مطالعه سطحی و اجمالی اخبار و تحلیل‌های مختلف از اقدامات اسرائیل در غزه تصویری کاملا متفاوت از ارتش این کشور پیش روی ما می‌گذارد؛ ارتشی خشن، طغیانگر و افراطی که حتی از روزهایی که من در آن بودم نیز بسیار تندتر شده و چهره‌ای به مراتب نفرت بار‌تر از خود در اذهان عمومی جهانی به جا گذاشته است.
در این روزها دانشکده‌های افسری در اسرائیل که با جمعی از جوانان تحریک شده این کشور پر شده صحنه حضور فرماندهانی است که خاطرات وحشتناک خود از حمله به منازل فلسطینیان و به تیر بستن آنها را با
آب و تاب فراوان تعریف کرده و تک تک آنها را افتخار ابدی خود می‌دانند. به شهادت یکی از دانشجویان که در یکی از این کلاس‌ها حضور داشته در یکی از این حملات افسری اسرائیلی با ورود به خانه‌ای فلسطینی اهالی خانه را در اتاقی زندانی کرده و چند نفر از آنها را اسیر می‌کند. چند روز بعد دستوری از فرمانده وی می‌رسد که زن و بچه‌های زندانی شده دراتاق را آزاد کند. او هم برای تبعیت از دستور اجازه می‌دهد آنها از خانه خارج شوند و به آنها می‌گوید از سمت راست از محل خانه دور شوند.
مادر خانواده فلسطینی به همراه دو کودک
کم سن‌و‌سالش که متوجه دستور نشده‌اند به اشتباه به سمت چپ می‌روند و همین کار کافی است که
تک تیراندازی که بالای سقف خانه ایستاده هر سه را به تیر ببندد تا آنها تنها برای چند دقیقه طعم آزادی از زندان خانه خود را درک کرده باشند. حال افسر اسرائیلی که فرماندهی این جریان را درآن لحظه بر عهده داشته با افتخار این داستان را برای دانشجویان خود در دانشکده نظامی تعریف کرده و تصمیمش را یک تصمیم کاملا اخلاقی می‌داند. او در توجیه این جنایت خطاب به دانشجویان خود می‌گوید که وقتی در چنین شرایطی قرار گرفتید بدانید که جان یک خانواده فلسطینی بسیار کم ارزش‌تر از شما و همرزمان شماست و شک نکنید که کار شما تماما توجیه پذیر و بلکه کاملا اخلاقی است.
این صحنه‌های بی‌رحمانه و حتی می‌توان گفت سبعانه این روزها حتی در درون اسرائیل نیز وجهه ارتش این کشور را از بین برده و هاآرتص نیز اخیرا در گزارشی مفصل به شواهدی از این دست پرداخته که نشان می‌دهد فرماندهان و سربازان اسرائیلی در جنگ غزه چه شاهکار‌هایی کرده و چه بازی اخلاقی‌اي به راه انداخته‌اند و اینها همه در شرایطی است که ایهود باراک كه در ماه گذشته همچنان وزارت دفاع اسرائیل را در اختیار داشت در پاسخ به این گزارش‌ها خطاب به مردم اسرائیل در مصاحبه‌ای گفت: «هنوز حتی ذره‌ای شک ندارم که ارتش اسرائیل اخلاقی‌ترین ارتش جهان است(!)».
اما حتی همین گفته‌ها نیز بلافاصله با گزارش‌های جدید‌تر از سوی مطبوعات اسرائیلی مورد حمله قرار گرفت و این بار داستان تی‌شرت‌ها رو شد.
در دانشگاه‌های نظامی اسرائیل این یک سنت است که دانشجویان و سربازان پس از اتمام یک ترم تحصیلی یا بعد از اتمام یک جلسه تمرینی سخت کاریکاتور‌ها و تصاویری می‌کشند و بعد با جمع کردن پول از یکدیگر این تصاویر را برای چاپ روی تی‌شرت‌ها می‌فرستند تا برای سرگرم شدن و خلق یک خاطره آن را به تن کنند. من خود نیز چند تا از این تی شرت‌ها را دارم که از همان 10 سال پیش به جا مانده و خاطراتی هم با آن داشته‌ام، اما دانشجویان امروزی دانشکده‌های نظامی تصاویری صریح‌تر و بلکه قبیح‌تر را روی تی‌شرت‌های خود چاپ می‌کنند که عمق تفکر عقب مانده و
انزجار برانگیز آنها را نشان می‌دهد که نتیجه تحصیل در همین ارتش اخلاقی است. روی یکی از این تی‌شرت‌ها که جنجال زیادی به پا کرد و باراک نیز از واکنش نسبت به آن عاجز ماند تصویر یک زن مسلمان باردار در مقابل مگسک اسلحه سرباز اسرائیلی دیده می‌شود که زیر آن نوشته یک گلوله و دوکشته یا تصویر یک زن نگران عرب که زیرش نوشته: «ای ضعیفه! بدان که سرنوشت پسرت در دست من است» که تازه اینها نمونه‌هایی است که می‌توان آن را به قلم توضیح داد و الا نمونه‌هایی نیز در مطبوعات اسرائیل فاش شد که اوج وحشیگری سربازان اسرائیلی را نشان می‌داد. تازه همین جمله آخري خطاب به یک مادر عرب موج سنگینی از تنفر را در اذهان یهودیان اسرائیل ایجاد کرده چرا که بیش از هر چیز یاد آور این جمله از دیوید بن گوریون بنیانگذار اسرائیل است که می‌گوید:«هر مادر یهودی بداند که سرنوشت پسرش در دست فرماندهان با کفایت ارتش ماست». این جمله آن موقعی که ما در ارتش بودیم روی سردر پادگان «بهاد اربا» نقش بسته بود و حال نسل جدید سربازان اسرائیلی عمق درک و برداشت خود را از آن با چاپ چنین تی‌شرت‌هایی نشان می‌دهند!
پس حال می‌توان فهمید که چرا تمام این تلاش‌ها و اقدامات سیاسی برای تحقق سازش میان فلسطینیان و اسرائیلی‌ها عقیم می‌ماند و در شرایطی که سران اسرائیل گاهی در دیدارها و سفر ها، خود را علاقه‌مند به سازش نشان می‌دهند سربازان ارتش افراطی اسرائیل برای کشتن یک فلسطینی دیگر و مضحکه کردن آن لحظه‌شماری می‌کنند. تازه می‌فهمم چه روزهایی را در ارتش اسرائیل با شعار پوچ اخلاقیت به شب رسانده‌ام و مدت‌ها نیز آن را باور خود قرار داده بودم.
منبع: Nation
نویسنده: لیل لیبوویچ ارسال نظر
پربیننده