شرق آسیا مدتی است، منطقه‌ای بحران‌خیز می‌نماید و منازعات و مناقشات متعدد در نقاط مختلف در این بخش از آسیا فراگیر و اپیدمی شده است. این بحران‌ها مدت‌ها دامنگیر ژاپن بود و تنش میان دو کره هم که تاریخی دراز دارد. در سریلانکا نیز درگیری‌های شدیدی میان نیروهای دولتی و شورشیان ببرهای تامیل وجود داشت که در حال حاضر و پس از
قلع و قمع شدن ببرهای تامیل از شدت آنها کاسته شده است و زمزمه‌های برقراری آتش بس میان دو طرف شنیده می‌شود. پیش از آن هم درگیری کامبوج و میانمار در مرز مشترک دو کشور ناآرامی‌هایی را در این منطقه سبب شده بود.
در حال حاضر هم تایلند بشدت ناآرام است و درگیری‌های این کشور، چند ماه است که به صورت منقطع وجود دارد و شدت این بحران در برهه‌های زمانی مختلف کم و زیاد می‌شود. کار به جایی رسیده است که مردم این کشور به درگیری با نیروهای امنیتی و دیدن تانک‌های ارتش در خیابان‌های بانکوک عادت کرده‌اند.
اخیرا نیز بحران در تایلند دوباره اوج گرفت و هزاران تن از مردم خشمگین به خیابان‌های پایتخت ریختند و تظاهرات ضد دولتی برپا کردند، به نحوی که خیابان‌های بانکوک از سرخپوشان مخالف دولت مملو شده بود.
برپایی این تظاهرات در شرایطی که تنها حدود 4 ماه از نخست‌وزيري آبیسیت وجاجیوا می‌گذرد مقداری عجیب به نظر می‌رسد و این بحران تجربه دشواری را پیش روی نخست‌وزير 44 ساله و
کم تجربه تایلند قرار داده است.
شاید بتوان منشأ درگیری‌های کنونی در بانکوک را به دو سال پیش بازگرداند. تایلند کشوری است که تا دو سال پیش به صورت سلطنتی اداره می‌شد و استبداد سلطنتی نه تنها در بین نخبگان بلکه مردم این کشور ریشه دوانده است. گرچه از دوسال پیش نظام پارلمانی در این کشور حاکم شد و حزب پیروز در انتخابات مجلس مامور معرفی نخست‌وزیر شد اما با این حال یکسال پس از اینکه تاکسین شیناواترا (اولین نخست‌وزیر تایلند پس از مشروط شدن قدرت پادشاه) روی کار آمد مخالفان او با اشغال نهادهای مهم بانکوک اداره کشور را به دست گرفتند و نهایتاً دادگاه عالی تایلند رأی به برکناری شیناواترا و نخست‌وزیری آبیسیت وجاجیوا داد، از آن زمان تا کنون حامیان نخست‌وزیر مخلوع که طرفداران جنبش دموکراسی برای مبارزه با دیکتاتوری نامیده شده و به سرخپوشان معروفند، علیه دولت فعالیت دارند و مرتبا می‌کوشند تا دولت وجاجيوا را به چالش بکشند.
این در حالی است که طرفداران تاکسین شیناواترا را عموما طبقه فقیر جامعه تایلند تشکیل می‌دهند و تاکسین را نخست‌وزیری می‌دانند که برای رفاه حال اقشار کم‌درآمد جامعه تلاش می‌کرد. در طرف دیگر این بازی زرد جامگان قرار دارند که غالبا متشکل از افراد متوسط و بالای جامعه نظیر دانشگاهیان، خانواده سلطنتی و تاجران هستند. هر گاه شیناواترا یا وابستگانش در رأس قدرت قرار داشته‌اند زرد جامگان برای فروکشیدن وی از قدرت از هیچ اقدامی فروگذار نکرده‌اند. نمونه آن سال گذشته روی داد، هنگامی که مخالفان شیناواترا فرودگاه بین‌المللی بانکوک را تصرف و چندین روز صدها هزار مسافر خارجی را سردرگم در فرودگاه به حال خود رها کردند و به نوعی آنها را تبدیل به گروگان خود برای فشار بر دولت شیناواترا کرده بودند که در نهایت توانستند تاکسین را از قدرت ساقط کنند. اما در حال حاضر هواداران شیناواترا در صدد هستند تا همین معادله را درباره وجاجیوا به اجرا در آورند که تا حدی نیز موفق شدند و با ممانعت از برگزاری اجلاس آ.سه.آن
(Association of Southeast Asian Nations) حیثیت بین‌المللی آبیسیت وجاجیوا را به باد دادند. به واقع علت این ناآرامی‌ها را می‌توان بیش از هر چیز در ناتوانی نخست وزیر این کشور در رفع شکاف عمیق بین طبقه فقیر و نخبگان و طبقه بالای این کشور دانست.
این عوامل سبب شده است تظاهرکنندگان تایلندی در پاتایا اقدام به ممانعت از برگزاری نشست سران مجمع کشورهای جنوب شرق آسیا (آ.سه.آن) کنند؛ نشستی که قرار بود با حضور چندین نماینده سیاسی برجسته از کشورهای مختلف برگزار شود. این تظاهرکنندگان آبیسیت را مجبور به لغو این نشست کردند؛ مسأله‌ای که دیسیپلین تایلند را در مجامع بین‌المللی بشدت زیر سوال برد.
شاید وجاجیوا صحنه کابوس واری را که برای نجات رهبران خارجی حاضر در تایلند، ناچار شد از هلیکوپتر استفاده کند، هیچگاه از یاد نبرد.
هرچند نخست‌وزیر کنونی با کشیدن ارتش به خیابان‌ها و اعلام وضعیت فوق‌العاده تا حدی توانسته است از فشار مردم بکاهد و با سرخ کردن سنگفرش خیابان‌ها سرخپوشان را به خانه بفرستد، اما به نظر می‌آید این آرامش کاملا شکننده باشد و مجددا سرخپوشان به خیابان‌ها بریزند و برای تصرف کاخ نخست وزیری دست به کار شوند. این در حالی است که به نظر نمی‌رسد آبیسیت مهم‌ترین ابزار خود را دیگر در اختیار داشته باشد. وجاجیوا دیگر نمی‌تواند چندان به ارتش هم دلخوش کند چرا که حامیان شیناواترا در بدنه ارتش حضور دارند و احتمال عدم اطاعت آنها از دولت وجود دارد.
به هر حال به نظر می‌رسد که تاکسین شیناواترا، برخلاف وجاجیوا که به حکم دادگاه عالی تایلند نخست‌وزير شده است، به حکم دموکراسی زمام امور را در این کشور در دست داشته و از این نظر بر وجاجیوا ارجحیت دارد. از این رو شاید بتوان به سرخپوشان حق داد که نخست‌وزیری دموکرات را طلب کنند. پس از برکناری شیناواترا دولت فعلی آبیسیت که طبق قانون اساسی اعمال شده از سوی ارتش روی کار آمده، اقدام به تشکیل دولت به کمک خیانتکاران به دولت شیناواترا کرد. با این حال
پیراهن سرخ‌های این کشور، روی کار آمدن آبیسیت را یک دسیسه و توطئه چینی سیاسی می‌بینند که کشورهای خارجی نیز در آن دخالت داشته‌اند.
فارغ از آنکه نتیجه بحران تایلند چه باشد و زردپوشان یا سرخپوشان کدام یک برنده این بازی باشند، پیروزی آنها شکننده و تایلند کماکان آبستن بحران خواهد ماند. به هرحال آنارشیسم حزبی موجود در تایلند امنیت و منافع این کشور را به بازی گرفته و صنعت توریسم این کشور را که یکی از مهم‌ترین شریان‌های حیاتش محسوب می‌شود از کار انداخته است. این روند می‌تواند عواقب وخیمی برای تایلند داشته باشد. تاریخ تایلند پر است از کودتاهای مکرر که بارها سرنوشت مردم این کشور را در دست گرفته است و این موضوع یعنی کودتا خیز بودن تایلند سبب شده است که خوش‌بین‌ترین تحليلگران هم چندان به آینده این کشور امیدوار نباشند. رقابت سرخپوشان و زردپوشان را چه کسی می‌برد؟
شرق آسیا مدتی است، منطقه‌ای بحران‌خیز می‌نماید و منازعات و مناقشات متعدد در نقاط مختلف در این بخش از آسیا فراگیر و اپیدمی شده است. این بحران‌ها مدت‌ها دامنگیر ژاپن بود و تنش میان دو کره هم که تاریخی دراز دارد. در سریلانکا نیز درگیری‌های شدیدی میان نیروهای دولتی و شورشیان ببرهای تامیل وجود داشت که در حال حاضر و پس از
قلع و قمع شدن ببرهای تامیل از شدت آنها کاسته شده است و زمزمه‌های برقراری آتش بس میان دو طرف شنیده می‌شود. پیش از آن هم درگیری کامبوج و میانمار در مرز مشترک دو کشور ناآرامی‌هایی را در این منطقه سبب شده بود.
در حال حاضر هم تایلند بشدت ناآرام است و درگیری‌های این کشور، چند ماه است که به صورت منقطع وجود دارد و شدت این بحران در برهه‌های زمانی مختلف کم و زیاد می‌شود. کار به جایی رسیده است که مردم این کشور به درگیری با نیروهای امنیتی و دیدن تانک‌های ارتش در خیابان‌های بانکوک عادت کرده‌اند.
اخیرا نیز بحران در تایلند دوباره اوج گرفت و هزاران تن از مردم خشمگین به خیابان‌های پایتخت ریختند و تظاهرات ضد دولتی برپا کردند، به نحوی که خیابان‌های بانکوک از سرخپوشان مخالف دولت مملو شده بود.
برپایی این تظاهرات در شرایطی که تنها حدود 4 ماه از نخست‌وزيري آبیسیت وجاجیوا می‌گذرد مقداری عجیب به نظر می‌رسد و این بحران تجربه دشواری را پیش روی نخست‌وزير 44 ساله و
کم تجربه تایلند قرار داده است.
شاید بتوان منشأ درگیری‌های کنونی در بانکوک را به دو سال پیش بازگرداند. تایلند کشوری است که تا دو سال پیش به صورت سلطنتی اداره می‌شد و استبداد سلطنتی نه تنها در بین نخبگان بلکه مردم این کشور ریشه دوانده است. گرچه از دوسال پیش نظام پارلمانی در این کشور حاکم شد و حزب پیروز در انتخابات مجلس مامور معرفی نخست‌وزیر شد اما با این حال یکسال پس از اینکه تاکسین شیناواترا (اولین نخست‌وزیر تایلند پس از مشروط شدن قدرت پادشاه) روی کار آمد مخالفان او با اشغال نهادهای مهم بانکوک اداره کشور را به دست گرفتند و نهایتاً دادگاه عالی تایلند رأی به برکناری شیناواترا و نخست‌وزیری آبیسیت وجاجیوا داد، از آن زمان تا کنون حامیان نخست‌وزیر مخلوع که طرفداران جنبش دموکراسی برای مبارزه با دیکتاتوری نامیده شده و به سرخپوشان معروفند، علیه دولت فعالیت دارند و مرتبا می‌کوشند تا دولت وجاجيوا را به چالش بکشند.
این در حالی است که طرفداران تاکسین شیناواترا را عموما طبقه فقیر جامعه تایلند تشکیل می‌دهند و تاکسین را نخست‌وزیری می‌دانند که برای رفاه حال اقشار کم‌درآمد جامعه تلاش می‌کرد. در طرف دیگر این بازی زرد جامگان قرار دارند که غالبا متشکل از افراد متوسط و بالای جامعه نظیر دانشگاهیان، خانواده سلطنتی و تاجران هستند. هر گاه شیناواترا یا وابستگانش در رأس قدرت قرار داشته‌اند زرد جامگان برای فروکشیدن وی از قدرت از هیچ اقدامی فروگذار نکرده‌اند. نمونه آن سال گذشته روی داد، هنگامی که مخالفان شیناواترا فرودگاه بین‌المللی بانکوک را تصرف و چندین روز صدها هزار مسافر خارجی را سردرگم در فرودگاه به حال خود رها کردند و به نوعی آنها را تبدیل به گروگان خود برای فشار بر دولت شیناواترا کرده بودند که در نهایت توانستند تاکسین را از قدرت ساقط کنند. اما در حال حاضر هواداران شیناواترا در صدد هستند تا همین معادله را درباره وجاجیوا به اجرا در آورند که تا حدی نیز موفق شدند و با ممانعت از برگزاری اجلاس آ.سه.آن
(Association of Southeast Asian Nations) حیثیت بین‌المللی آبیسیت وجاجیوا را به باد دادند. به واقع علت این ناآرامی‌ها را می‌توان بیش از هر چیز در ناتوانی نخست وزیر این کشور در رفع شکاف عمیق بین طبقه فقیر و نخبگان و طبقه بالای این کشور دانست.
این عوامل سبب شده است تظاهرکنندگان تایلندی در پاتایا اقدام به ممانعت از برگزاری نشست سران مجمع کشورهای جنوب شرق آسیا (آ.سه.آن) کنند؛ نشستی که قرار بود با حضور چندین نماینده سیاسی برجسته از کشورهای مختلف برگزار شود. این تظاهرکنندگان آبیسیت را مجبور به لغو این نشست کردند؛ مسأله‌ای که دیسیپلین تایلند را در مجامع بین‌المللی بشدت زیر سوال برد.
شاید وجاجیوا صحنه کابوس واری را که برای نجات رهبران خارجی حاضر در تایلند، ناچار شد از هلیکوپتر استفاده کند، هیچگاه از یاد نبرد.
هرچند نخست‌وزیر کنونی با کشیدن ارتش به خیابان‌ها و اعلام وضعیت فوق‌العاده تا حدی توانسته است از فشار مردم بکاهد و با سرخ کردن سنگفرش خیابان‌ها سرخپوشان را به خانه بفرستد، اما به نظر می‌آید این آرامش کاملا شکننده باشد و مجددا سرخپوشان به خیابان‌ها بریزند و برای تصرف کاخ نخست وزیری دست به کار شوند. این در حالی است که به نظر نمی‌رسد آبیسیت مهم‌ترین ابزار خود را دیگر در اختیار داشته باشد. وجاجیوا دیگر نمی‌تواند چندان به ارتش هم دلخوش کند چرا که حامیان شیناواترا در بدنه ارتش حضور دارند و احتمال عدم اطاعت آنها از دولت وجود دارد.
به هر حال به نظر می‌رسد که تاکسین شیناواترا، برخلاف وجاجیوا که به حکم دادگاه عالی تایلند نخست‌وزير شده است، به حکم دموکراسی زمام امور را در این کشور در دست داشته و از این نظر بر وجاجیوا ارجحیت دارد. از این رو شاید بتوان به سرخپوشان حق داد که نخست‌وزیری دموکرات را طلب کنند. پس از برکناری شیناواترا دولت فعلی آبیسیت که طبق قانون اساسی اعمال شده از سوی ارتش روی کار آمده، اقدام به تشکیل دولت به کمک خیانتکاران به دولت شیناواترا کرد. با این حال
پیراهن سرخ‌های این کشور، روی کار آمدن آبیسیت را یک دسیسه و توطئه چینی سیاسی می‌بینند که کشورهای خارجی نیز در آن دخالت داشته‌اند.
فارغ از آنکه نتیجه بحران تایلند چه باشد و زردپوشان یا سرخپوشان کدام یک برنده این بازی باشند، پیروزی آنها شکننده و تایلند کماکان آبستن بحران خواهد ماند. به هرحال آنارشیسم حزبی موجود در تایلند امنیت و منافع این کشور را به بازی گرفته و صنعت توریسم این کشور را که یکی از مهم‌ترین شریان‌های حیاتش محسوب می‌شود از کار انداخته است. این روند می‌تواند عواقب وخیمی برای تایلند داشته باشد. تاریخ تایلند پر است از کودتاهای مکرر که بارها سرنوشت مردم این کشور را در دست گرفته است و این موضوع یعنی کودتا خیز بودن تایلند سبب شده است که خوش‌بین‌ترین تحليلگران هم چندان به آینده این کشور امیدوار نباشند. ارسال نظر
پربیننده