از ورودتان به دنیای هنر بگویید؟
بعد از اینکه در دانشگاه در رشته ادبیات نمایشی فارغ‌التحصیل شدم، فعالیت هنری‌ام را با سریال «بچه‌های شب» شروع کردم و بعد از آن بیشتر در روند تولید کارهای سینمایی و تلویزیونی فعالیتم را ادامه دادم.
با چه کارگردان‌هایی کار کردید؟
با کارگردان‌هایی از جمله بهمن قبادی، ضیاءالدین دری، حسن فتحی، سیروس مقدم و ... همکاری کرده‌ام.
از چه زمانی و چطور روی صندلی کارگردانی نشستید؟
سریال اغماء (سیروس مقدم) آخرین کار من به عنوان دستیار کارگردان بود. بعد از آن برای نخستین‌بار تله‌فیلم «بگو که رویا نیست»را به تهیه‌کنندگی داریوش باباییان ساختم که تجربه خوبی برای هر دوی ما بود. سپس سریال «پلیس» را در 7 قسمت به مناسبت هفته نیروی انتظامی کارگردانی کردم. بعد از آن و در اردیبهشت
87 تله‌فیلم «نقطه رهایی»را کار کردم و همین‌طور تله‌فیلم «شاهد عینی» که زمستان 87 به پایان رسید. در کل ساخت این تله‌فیلم‌ها موجب شد که کارگردانی را بهتر و ملموس‌تر درک کنم.
به دنیای هنر وارد شدید چون می‌خواستید تجربه کنید یا فقط یک وسوسه برایتان بود؟
خیلی سال پیش وقتی تازه کارم را در این زمینه آغاز کرده بودم، پدرم اصرار داشتند که بازیگر شوم. اما من دوست داشتم به واقعیت و فرقی که بین کارگردان و بازیگر وجود دارد، پی ببرم. بنابراین تمرکزم را روی کارگردانی گذاشتم و در واقع انگیزه اصلی‌ام برای ورود به این دنیا بود. به نظرم کارگردان خالق یک اثر است و مسؤولیت کمی و کیفی ماجرا با اوست. اما بازیگر، مغلوب کارگردان و ابزاری برای رساندن پیغام اوست.
فکر می‌کنید به آن چیزی که می‌خواستید، رسیده‌اید؟
تلاش خودم را می‌کنم. به هر حال خیلی هم دور نیستم.
با توجه به اینکه در رشته ادبیات نمایشی تحصیل کرده‌اید، چرا فیلمنامه‌هایتان را خودتان نمی‌نویسید؟
راستش هیچ‌وقت آنقدر در خودم قدرت نمی‌دیدم که فیلمنامه بنویسم و حالا که تازه این کار را شروع کرده‌ام می‌بينم که چقدر کار سختی است. متأسفانه در حال حاضر فیلمنامه‌نویسان ما کمتر ظرافت به خرج می‌دهند و بیشتر به تولید فکر می‌کنند تا قصه. خیلی به تولید فیلمنامه فکر نمی‌کنم اما دغدغه اصلی‌ام بوده و هست.
با توجه به اینکه کارگردانی را با ساخت تله‌فیلم آغاز کردید، این پدیده تازه را در تلویزیون چطور ارزیابی می‌کنید؟
اگر بگویم مخالف آن هستم، راست نگفتم. چون تله‌فیلم، سکوی پرتاب خودم بوده است. اما خیلی هم راضی نیستم، چون متأسفانه نظارتی که باید روی تولید این فیلم‌ها باشد وجود ندارد که این مساله ممکن است جبران‌ناپذیر باشد.
برای انتخاب کارهایتان چه معیاری دارید؟
به نظرم فیلمنامه خیلی مهم است. مخاطب ما اگر در دقیقه اول فیلم درگیر آن نشود، خیلی راحت می‌گذرد. پس قصه خیلی مهم است.
گاهی می‌بینیم که خیلی از بازیگران همزمان در چند تله‌فیلم بازی می‌کنند. این مساله ضربه‌ای به کارگردان و بازیگر نمی‌زند؟
قطعا ضربه می‌زند و هماهنگی بین چند گروه کار را دشوار می‌کند. البته به لحاظ مالی به نفع بازیگران است و در هر صورت این کارگردان و عوامل تولید هستند که باید کوتاه بیایند چون بازیگران ویترین کار ما هستند و مجبوریم که خودمان را با این شرایط وفق بدهیم.
در زمینه سینما کاری در دست ساخت دارید؟
چرا، در حال حاضر با چند تهیه‌کننده سینما وارد مذاکره شده‌ام که امیدوارم به نتیجه برسیم. دوست داشتم کارگردانی را تجربه کنم
از ورودتان به دنیای هنر بگویید؟
بعد از اینکه در دانشگاه در رشته ادبیات نمایشی فارغ‌التحصیل شدم، فعالیت هنری‌ام را با سریال «بچه‌های شب» شروع کردم و بعد از آن بیشتر در روند تولید کارهای سینمایی و تلویزیونی فعالیتم را ادامه دادم.
با چه کارگردان‌هایی کار کردید؟
با کارگردان‌هایی از جمله بهمن قبادی، ضیاءالدین دری، حسن فتحی، سیروس مقدم و ... همکاری کرده‌ام.
از چه زمانی و چطور روی صندلی کارگردانی نشستید؟
سریال اغماء (سیروس مقدم) آخرین کار من به عنوان دستیار کارگردان بود. بعد از آن برای نخستین‌بار تله‌فیلم «بگو که رویا نیست»را به تهیه‌کنندگی داریوش باباییان ساختم که تجربه خوبی برای هر دوی ما بود. سپس سریال «پلیس» را در 7 قسمت به مناسبت هفته نیروی انتظامی کارگردانی کردم. بعد از آن و در اردیبهشت
87 تله‌فیلم «نقطه رهایی»را کار کردم و همین‌طور تله‌فیلم «شاهد عینی» که زمستان 87 به پایان رسید. در کل ساخت این تله‌فیلم‌ها موجب شد که کارگردانی را بهتر و ملموس‌تر درک کنم.
به دنیای هنر وارد شدید چون می‌خواستید تجربه کنید یا فقط یک وسوسه برایتان بود؟
خیلی سال پیش وقتی تازه کارم را در این زمینه آغاز کرده بودم، پدرم اصرار داشتند که بازیگر شوم. اما من دوست داشتم به واقعیت و فرقی که بین کارگردان و بازیگر وجود دارد، پی ببرم. بنابراین تمرکزم را روی کارگردانی گذاشتم و در واقع انگیزه اصلی‌ام برای ورود به این دنیا بود. به نظرم کارگردان خالق یک اثر است و مسؤولیت کمی و کیفی ماجرا با اوست. اما بازیگر، مغلوب کارگردان و ابزاری برای رساندن پیغام اوست.
فکر می‌کنید به آن چیزی که می‌خواستید، رسیده‌اید؟
تلاش خودم را می‌کنم. به هر حال خیلی هم دور نیستم.
با توجه به اینکه در رشته ادبیات نمایشی تحصیل کرده‌اید، چرا فیلمنامه‌هایتان را خودتان نمی‌نویسید؟
راستش هیچ‌وقت آنقدر در خودم قدرت نمی‌دیدم که فیلمنامه بنویسم و حالا که تازه این کار را شروع کرده‌ام می‌بينم که چقدر کار سختی است. متأسفانه در حال حاضر فیلمنامه‌نویسان ما کمتر ظرافت به خرج می‌دهند و بیشتر به تولید فکر می‌کنند تا قصه. خیلی به تولید فیلمنامه فکر نمی‌کنم اما دغدغه اصلی‌ام بوده و هست.
با توجه به اینکه کارگردانی را با ساخت تله‌فیلم آغاز کردید، این پدیده تازه را در تلویزیون چطور ارزیابی می‌کنید؟
اگر بگویم مخالف آن هستم، راست نگفتم. چون تله‌فیلم، سکوی پرتاب خودم بوده است. اما خیلی هم راضی نیستم، چون متأسفانه نظارتی که باید روی تولید این فیلم‌ها باشد وجود ندارد که این مساله ممکن است جبران‌ناپذیر باشد.
برای انتخاب کارهایتان چه معیاری دارید؟
به نظرم فیلمنامه خیلی مهم است. مخاطب ما اگر در دقیقه اول فیلم درگیر آن نشود، خیلی راحت می‌گذرد. پس قصه خیلی مهم است.
گاهی می‌بینیم که خیلی از بازیگران همزمان در چند تله‌فیلم بازی می‌کنند. این مساله ضربه‌ای به کارگردان و بازیگر نمی‌زند؟
قطعا ضربه می‌زند و هماهنگی بین چند گروه کار را دشوار می‌کند. البته به لحاظ مالی به نفع بازیگران است و در هر صورت این کارگردان و عوامل تولید هستند که باید کوتاه بیایند چون بازیگران ویترین کار ما هستند و مجبوریم که خودمان را با این شرایط وفق بدهیم.
در زمینه سینما کاری در دست ساخت دارید؟
چرا، در حال حاضر با چند تهیه‌کننده سینما وارد مذاکره شده‌ام که امیدوارم به نتیجه برسیم. ارسال نظر
پربیننده