مرتضی اسماعیل‌دوست: فیلم قانون شجاعت، دنباله‌رو همان آثاری است که از طریق تصویر به دنبال تفهیم نگره‌ای معجزه‌گرایانه برای آمریکا در پهنه دنیاست و از طریق توسل به داستان‌هایی ماجراجویانه درصدد جلب توده‌های مردمی است که از قاب سینما، رویایی واقعی رصد می‌کنند و از دنیای درام به باور جهانی از فردا می‌رسند. آنجا که هالیوود با تزریق صدا و تصویر درصدد نمایش جایگاهی منجی‌گرایانه برای آمریکاست و این مصداق همان سینمای سلطه‌ای است که به سردمداری صهیونیست‌ها سال‌ها در حال اجرا بوده و هرساله آثار بسیاری با خروجی‌هایی متمایز با اینگونه نگره رونمایی می‌شود که تازه‌ترین محصول آن فیلم «تک‌تیرانداز آمریکایی» بوده است. فیلم قانون شجاعت اما نه پروپاگاندای آثاری از دسته «شجاع‌دل» را دارد و نه به خوش‌ساختی آثار استراتژیک کاترین بیگلو است. این فیلم در واقع تلفیقی است از دنیای خیال‌پردازانه بازی‌های کامپیوتری با همان نماها و برداشت‌های تصویری با سکانس‌هایی اکشن که بیشتر به درد نوجوانان هیجان‌طلب می‌خورد. فیلم درباره گروهی از سربازان نیروی دریایی آمریکاست که درصدد نجات یکی از ماموران CIA درمی‌آیند و در این عملیات پی می‌برند که گروهی تروریست درصدد حمله به آمریکا بوده و تهدیدی برای کشورشان محسوب می‌شوند و دنباله مسیر هم کاملا هویداست که این سربازان قهرمان باید دست اجانب را دور کرده و نه‌تنها مام وطن بلکه جهانی را از شر درنده‌خویان نجات دهند! نام فیلم برگرفته از قانونی است که شجاعت، بخشی تفکیک‌ناپذیر از آن است و سازندگانی کم‌سابقه چون مایک مک کوی و اسکات واف با پیش داستانی از امکان حمله تروریست‌ها به آمریکا، سعی در تطهیر اقدام آمریکایی‌ها دارند. همان دسیسه‌ای که موجب لشکرکشی به افغانستان با نام «عملیات بلندمدت آزادی» و به بهانه نابودی طالبان بوده و سپس دلیلی از حمله به عراق بابت از میان برداشتن سلاح‌های دسته‌جمعی ساخته است تا شاید سرپوشی بر اقدامات وحشیانه آمریکایی‌ها باشد. روایت در فیلم قانون شجاعت از طریق اول شخص بوده و سازندگان سعی داشتند که با بازی گرفتن نیروهای یگان ویژه دریایی آمریکا به صحنه‌هایی واقع‌گرایانه دست یابند و نمی‌دانند تنها ثبت صحنه‌های اکشن و ماجراجویانه برای یک اثر کافی نبوده و مهم‌تر از آن رسیدن به باورمندی شخصیت‌ها و چرایی خلق صحنه‌ها و روایتگری خلاقانه بوده که فیلم قانون شجاعت به کل از این دست تکنیک‌های فیلمنامه‌نگارانه خالی است. ما در این فیلم از طریق روایتی گسسته و موقعیت‌هایی بی‌پشتوانه به طور متوالی وارد حادثه‌هایی می‌شویم که از منطقه جنوب شرقی آسیا تا قلب آفریقا را در بر دارد و در این میان مشخص نیست این همه سکانس‌های بی‌هویت و جلوه‌های ویژه به کار گرفته شده و افکت‌های صوتی فیلم برای چیست و این صحنه‌ها تا چه حد توان برقراری ارتباط را با جهان ذهنی پذیرا داراست؟ در این فیلم، نه خبری از نزدیکی به اسطوره‌ای خیالی بوده و نه می‌توان به روایتی همگون دست یافت و تنها سیل تصاویری اکشن است که از دامن آتش و مرگ به سمت بیننده سرازیر می‌شود. موسیقی فیلم هم به تقلید از آثاری سلحشورانه سعی دارد با کمک سازهایی از همان منطقه عملیات به دنبال القای فضایی بومی باشد و آهنگسازی جوان به نام ناتان فارست با استفاده از سازهایی زهی و کوبه‌ای، اتمسفری حماسه‌ای به داستان داده است. فیلم قانون شجاعت، دنباله‌رو نگاهی منجی‌گرایانه از آمریکاست و در این مسیر ابایی ندارد که به نمایش هرگونه شکنجه و خونریزی تن دهد. نگره کینه‌توزانه هالیوود با اسلام در فیلم قانون شجاعت نیز به توهین و بدطینتی خود با مسلمانان ادامه می‌دهد به‌طوری که در خلال نمایش وحشت از تروریست‌ها، صدای اذان به گوش می‌رسد و بخش اعظمی از هولناکی تروریسم به نگاه مسلمین پیوند می‌یابد! محوریت این نوع آثار در چالش موقعیتی ناخواسته برای غربی‌ها از سوی جنایتکارانی بنا می‌شود که لباس‌های عربی و پنداشتی اسلامی دارند و این نمایش کینه‌توزانه از سوی هالیوود با اسلام، چنان در لحنی خیرخواهانه از سوی سربازان آمریکایی روایت می‌شود که در کنار قالبی داستان‌پردازانه و شوق‌انگیزی تصاویری حادثه‌پردازانه به القای تمی واحد از موقعیت وحشت‌زای مسلمین می‌رسد! و این دیکته نوشته شده از سوی سران آمریکایی برای سازندگان فیلم‌های متوهم چنان زیرکانه ارائه می‌شود که در لایه‌های زیرین اثری به ظاهر سینمایی می‌توان ردپایی از ایدئولوژی سلطه‌گرایانه غرب را دریافت کرد.