امین ابطحی: در حالی که فوتبال ملی در کشورهای فرانسه، انگلیس و آلمان از حضور بازیکنان خارجی و دورگه بهره‌مند است، در ایتالیا نه‌تنها از چنین پتانسیلی صرفنظر می‌شود بلکه نژادپرستی به یکی از مشکلات بزرگ و روزمره فوتبال این کشور تبدیل شده است.
«Squadra Bianca» یا تیم سفید اصطلاحی است که به شعار برخی هواداران نژادپرست در فوتبال ایتالیا تبدیل شده است. نژادپرستی که از مشکلات قدیمی فوتبال ایتالیا به شمار می‌رود، این روزها با اظهارنظر آریگو ساچی، سرمربی سابق تیم ملی ایتالیا و باشگاه میلان، ابعاد تازه‌ای پیدا کرده است: «ایتالیا موجودیت و افتخار خود را از دست داده است، هم‌اکنون در بیشتر تیم‌های ایتالیایی 16-15 بازیکن خارجی به چشم می‌خورد، حضور این تعداد بازیکن رنگین‌پوست توهینی به فوتبال ایتالیا است.» وی همچنین دور شدن فوتبال ایتالیا از روزهای اوج خود را نیز با حضور تعداد بالای بازیکنان خارجی در لیگ‌های این کشور مرتبط می‌داند: «حضور زیاد بازیکنان خارجی، سبب غروب فوتبال ملی و باشگاهی ایتالیا شده است.» آریگو ساچی با گفته‌های خود به نوعی صحبت‌های کارلو تاوچی، رئیس جدید فدراسیون فوتبال ایتالیا را تایید کرده است، تاوچی بعد از انتخاب شدن به چنین سمتی در گفت‌وگویی اعلام کرده بود: «در فوتبال ایتالیا شاهد حضور بازیکنانی نظیر اوپتی پوبا هستیم که پیش از این موز می‌خورده‌اند و حال از بازیکنان اصلی لاتزیو محسوب می‌شود.» البته برای تاوچی از سوی یوفا به دلیل چنین اظهارنظر توهین‌آمیز و نژادپرستانه‌ای جریمه‌ای در نظر گرفته شد. رئیس فدراسیون فوتبال ایتالیا با چنین صحبت‌هایی مایل بود به مشکلی در فوتبال ایتالیا اشاره کند که براساس آن استعدادهای این کشور به دلیل حضور زیاد بازیکنان خارجی برای رشد و پیشرفت با مشکل مواجه هستند. طبق محاسبات صورت گرفته، هزینه‌ای که باشگاه‌های فوتبال ایتالیا برای آموزش و پرورش یک استعداد ایتالیایی می‌پردازند، معادل 4 برابر هزینه‌ای است که این باشگاه‌ها برای 4 استعداد خارجی با همان کیفیت باید انجام دهند. برای نمونه آکادمی فوتبال جوانان باشگاه اودنیزه که در فوتبال ایتالیا از شهرت خوبی برخوردار است، مملو از بازیکنانی با ریشه آفریقایی است، طبق اعلام خود باشگاه اودنیزه، تنها
30-20 درصد این استعدادهای جوان از شانس حضور در فوتبال حرفه‌ای برخوردار می‌شوند که به‌ندرت بازیکنی ایتالیایی در بین آنها یافت می‌شود. چنین موضوعی برای سایر باشگاه‌های ایتالیایی نیز صادق است، برای نمونه باشگاه اینتر در سال 2015 موفق شده رقابت‌های قهرمانی نوجوانان این کشور را با استفاده از یک سنگربان 17 ساله رومانیایی، 2 مدافع 19 ساله از غنا و ساحل‌عاج یک هافبک 18 ساله ساحل‌عاجی که همگی در سن 16 سالگی به ایتالیا مهاجرت کرده‌اند، فتح کند. صحبت‌های آریگو ساچی البته با واکنش‌های منفی فراوانی در جهان فوتبال به همراه بوده است، سپ بلاتر، رئیس فیفا صحبت‌های ساچی را شوکه‌کننده خوانده و اعلام کرده «افتخار و غرور در فوتبال به رنگ‌پوست ارتباطی ندارد». گرانزیانو دلیرو از مسؤولان فوتبال ایتالیا نیز نسبت به صحبت‌های ساچی واکنش نشان داده است: «جمله آریگو ساچی اشتباه بزرگی بوده است، در واقع او واقعیت کشور ما را نادیده گرفته است.» گری لینیکر، ستاره سابق فوتبال انگلیس نیز ضمن انتقاد از ساچی گفته است: «در فوتبال ایتالیا مشکلات نژادپرستانه زیادی وجود دارد.» آریگو ساچی اما به سرعت از خود دفاع کرده و با اشاره به ستارگان رنگین‌پوست حاضر در میلان نظیر فرانک ریکارد و رود گولیت در زمان مربیگری او در این تیم اعلام کرد: «من فقط می‌خواستم تاکید کنم که وجود زیاد بازیکنان رنگین‌پوست سبب خواهد شد که ما افتخار و هویت ملی خود را از دست بدهیم.» صحبت‌های ساچی که بین سال‌های 2010 تا 2014 مسؤول و هماهنگ‌کننده فوتبال پایه در فوتبال ایتالیا بوده، در واقع حقیقت تلخ و ناراحت‌کننده‌ای است که باشگاه‌های فوتبال این کشور از پتانسیل بازیکنان جوان مهاجر استفاده نمی‌کنند، در حالی که خیابان‌های شهرهایی مثل رم، ناپل و میلان مملو از بازیکنان مهاجری از کشورهای نیجریه، غنا، چین، پاکستان، مراکش، تونس، آلبانی و اوکراین است. فرانسه با استفاده از نسل بازیکنان مهاجر خود به رهبری زین‌الدین زیدان موفق به ثبت رساندن دوره‌ای تاریخی در فوتبال خود شد، آلمان نیز با بهره‌گیری از نسل بازیکنان مهاجری نظیر اوزیل، خدیرا، کلوزه و بوآتنگ موفق به کسب جام‌جهانی 2014 شد اما در فوتبال ایتالیا همچنان از چنین ظرفیت و پتانسیلی صرفنظر می‌شود.