گروه اجتماعی: اجلاس پکن+20 اواخر اسفند ماه سال جاری در نیویورک برگزار می‌شود و قرار است مولاوردی، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده در این اجلاس گزارشی از وضعیت زنان کشورمان ارائه دهد، اما مجلسی‌ها و کارشناسان نسبت به ارائه تصویر سیاهی از زنان ایران در این اجلاس همچون دوران اصلاحات ابراز نگرانی می‌کنند. چهارمین کنفرانس جهانی زن در سال 1995 برگزار و در آن کنفرانس اعلامیه و کارپایه عمل پکن مصوب شد و دولت‌هایی که در اجلاس ویژه مجمع عمومی گرد هم آمدند، بر تعهد خود نسبت به اهداف و مقاصد موجود در اعلامیه و کارپایه عمل به نحو مندرج در گزارش کنفرانس تأکید کردند.
چند پرسش بنیادین
به گزارش فارس، هدف کارپایه عمل که با اهداف و اصول منشور ملل متحد و حقوق بین‌الملل مطابقت دارد، توانمندسازی همه زنان است که تحقق کامل حقوق بشر و آزادی‌های بنیادین، امری ضروری برای توانمندسازی آنهاست. اما این سوال مطرح است که کارپایه عمل پکن براساس کدام حقوق بشر تعریف و تدوین شده است و حقوق بشر تعریف شده از زبان آنها برای زن در دنیای کنونی چه جایگاهی را متصور است؟ از سوی دیگر آیا باید به اجلاس‌های جهانی با محوریت زنان و حضور کشور ما به عنوان یک کشور اسلامی در این کنفرانس، به عنوان یک تهدید نگاه کرد یا باید به عنوان فرصت آن را غنیمت شمرد؟ از آنجایی که کشورهای غربی و وابسته به سازمان ملل نشان داده‌اند که نمی‌توانند مشکل جوامع بشری را حل کنند و در تصمیمات اصل بی‌طرفی را رعایت نمی‌کنند، آیا بهتر نیست در صورت حضور نماینده ایران در این کنفرانس آسیب‌های موجود در حوزه زنان بزرگنمایی نشود؟ اما سوال دیگری که باید به آن پاسخ داده شود این است که نماینده ایران چه گزارشی را و با چه رویکردی در این کنفرانس ارائه خواهد داد و تاکنون چه اقداماتی برای تهیه گزارش انجام شده است؟
تهیه گزارش براساس دستورالعمل خاص
بر این اساس معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری از تمام دستگاه‌ها و نهادهای مرتبط با حوزه زنان درخواست کرده تا گزارش عملکرد خود را بر مبنای فرمت ارائه شده از سوی سازمان ملل متحد تهیه و برای آنها ارسال کنند و این گزارش‌ها در کمیته تدوین سند که در این معاونت راه‌اندازی شده است مورد بررسی قرار گیرد تا نتایج به‌دست آمده از این گزارش‌ها به‌عنوان گزارش ایران در کنفرانس پکن+20 مطرح شود. نکته جالب توجه این است گزارشی که از سوی دستگاه‌ها توسط کشورهای گوناگون تهیه می‌شود باید براساس فرم‌های خاصی باشد که از سوی برگزارکنندگان این کنفرانس تهیه و در اختیار کشورها قرار گرفته است.
هشدار درباره تکرار سیاهنمایی دوران اصلاحات
این در حالی است که زهرا سجادی، کارشناس امور زنان نیز با اشاره به فعالیت‌های انجام شده در دوران اصلاحات در امور زنان و خانواده گفته است: در دوره اصلاحات، برخی NGOها تشکیل شدند که در سیستان‌وبلوچستان، کردستان و مناطقی که مشکلات بیشتر شده بود، فعالیت می‌کردند و بودجه‌هایی را نیز دریافت می‌کردند تا مطالب و گزارش‌هایی را جمع‌آوری کنند و به سازمان ملل بفرستند. وی بیان داشت: نتیجه فعالیت این
NGOها گزارشی شد که همزمان با اجلاس پکن +20 به سازمان ملل فرستاده شد و آنقدر در آن گزارش، وضعیت زنان ایران سیاهنمایی شده بود که مجلس دستور تحقیق و تفحص صادر کرد؛ آن گزارش توسط معاون فعلی رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده تهیه شده بود. سجادی ادامه داد: پایبندی برخی مدیران به 12 بند مطرح شده در کنوانسیون به گونه‌ای بود که گویی این بندها وحی‌منزل است و اگر ما به قوانین الهی نیز تا این اندازه توجه می‌کردیم مشکلی در جامعه وجود نداشت. این 12 بند هر سال مورد تأکید و توجه عده‌ای قرار می‌گیرد در حالی که به احکام مسلم الهی بی‌توجهی می‌شود.
انتقاد از موضع انفعالی مدیران
سجادی با انتقاد از موضع منفعلانه مدیران امور زنان در اجلاس‌های جهانی گفت: چرا نباید در این محافل از زنان بحرینی و فلسطینی دفاع کنیم؟ این همه مخاصمات در کل جهان صورت می‌گیرد و اگر قرار است مخاصمات مسلحانه محکوم شود، چه کسی باید پیگیر آن باشد؟ اگر ایران به عنوان منشأ حکومت اسلامی این کار را انجام ندهد، هیچ دولتی به دنبال آن نخواهد رفت. وی یادآور شد: ما انتظار داریم اگر مدیران حوزه زنان در این اجلاس‌ها حضور پیدا می‌کنند به این مسائل اشاره کنند که چرا باید این زنان تحت تأثیر مخاصمات مسلحانه باشند و برای تأمین مایحتاج زندگی خود نیز باید با مشکلات زیادی مواجه شوند، اموال آنها به دست عده‌ای غارت می‌شود و زنان در فقر و گرسنگی می‌میرند. به گفته سجادی، با کمال تأسف، کشور ما حقوق اسلامی، غذای اسلامی و فرهنگ اسلامی دارد، اما به دنبال غرب می‌رود. مدیران نباید گمان کنند که غرب در امور زنان پیشرو است، بلکه ما سردمدار فرهنگ اسلام هستیم و به عنوان پیشرفته‌ترین فرهنگ جهان باید آن را به جهان ارائه دهیم و حتی از سایر کشورها بخواهیم که حقوق اسلامی زنان را مطالعه کنند و از آن استفاده کنند. وی گفت: پیشنهاد من به مدیران امور زنان این است که اگر قرار است در این اجلاس حضور پیدا کنند، در مقابل غرب طلبکارانه برخورد کنند و حقوق اسلامی زن را برای آنها به‌عنوان یک هدیه ببرند. حال سوال اینجاست که آیا ارائه گزارش براساس فرم‌های از پیش‌طراحی شده توسط سازمان‌های بین‌المللی می‌تواند تصویر درستی از جامعه اسلامی ما ارائه دهد و مدیران در گزارش خود تا چه اندازه چهره اسلامی جامعه و جایگاه زنان در کشور را حفظ خواهند کرد و دور از هرگونه بزرگنمایی و دور از هرگونه انفعال و ضعف، قاطعانه و طلبکارانه مواضع کشور را در اجلاس ارائه می‌کنند؟