شهاب احمدی : شکست ساوتهمپتون و پیروزی یونایتد برابر ساندرلند دست‌کم تا یک هفته حاشیه امنیتی آرامش‌بخش برای هواداران این تیم ایجاد کرده است. به‌رغم پیروزی قانع‌کننده مقابل ساندرلند اما یونایتد فان‌خال همچنان در راضی کردن هوادارانش ناکام به نظر می‌رسد. این مساله را به‌خوبی می‌شد در اواسط نیمه اول و صدای سوت هواداران حاضر در اولدترافورد دریافت. برای چندمین بار در طول فصل جاری مدافعان و هافبک دفاعی یونایتد در حالت عدم فشار و در شرایطی که از فضای کافی نیز برخوردار بودند، اقدام به دادن پاس رو به عقب در زمین خودی کردند. این مساله امسال بارها و بارها در همه بازی‌های یونایتد رخ داده است. می‌دانید تعدد این مساله چه چیزی را نشان می‌دهد؟ نوعی سردرگمی، پیچیدگی و صد البته بلاتکلیفی. یونایتد در طول فصل جاری همواره از داشتن ترکیبی سازماندهی‌شده، ثابت و «هارمونیک» به دور بوده است. «هارمونی» مهم‌ترین حلقه گمشده لوئیس فان‌خال در فصل جاری محسوب می‌شود. به ترکیب و سیستم یونایتد از بازی نخست تا همین بازی مقابل ساندرلند بار دیگر نگاه کنید. بدون اغراق لوئیس فان‌خال اکثر سیستم‌ها و ترکیب‌های موجود را در تیمش آزمایش کرده است. بازی با 3 مدافع، بازی با 4 مدافع، بازی با تک مهاجم، بازی با 2 مهاجم، قرار دادن بازیکنان در پست‌های مختلف و بسیاری از موارد دیگر. اینجاست که می‌گویم یونایتد فان‌خال از آن هارمونی لازم به دور است. سازماندهی، هماهنگی اجزا و هارمونی زمانی در تیم ایجاد می‌شود که شما به نوعی ثبات و نتیجه در رابطه با سیستم و بازیکنان مورد نظرتان دست یافته باشید. به تیم‌های قدرتمند لیگ‌های مختلف اروپایی نگاه کنید. بارسا، رئال، یووه، چلسی و بسیاری از تیم‌های دیگر همگی به نوعی ثبات و سازماندهی در رابطه با کلیت ترکیب و سیستم بازیشان دست پیدا کرده‌اند. سوءتفاهم نشود، هارمونی به این معنا نیست که شما همیشه با یک سیستم و با یک ترکیب وارد میدان شوید، بلکه به معنای رسیدن به کلیتی «قانع‌کننده» در رابطه با ترکیب و سیستم مورد نظر است. اشتباه نشود، قصد این را ندارم که لوئیس فان‌خال را مقصر این عدم هارمونیک‌بودن یونایتد جلوه دهم. البته که لوئیس فان‌خال را نیز می‌شود در بخشی از این ماجرا مقصر قلمداد کرد اما بسیار سطحی خواهد بود اگر بخواهیم بیش از اندازه لوئیس فان‌خال را مقصر بدانیم. تزریق هارمونی مجدد به تیمی همچون یونایتد که بیش 2 دهه با یک سرمربی کار کرده است برای فردی که برای اولین بار در لیگ جزیره مربیگری می‌کند، بسیار دشوار است و صد البته نیازمند زمان خواهد بود. ژوزه مورینیو با همه ژوزه مورینیو بودنش به یک سال زمان برای ساختن مجدد چلسی نیاز داشت، چه برسد به لوئیس فان‌خالی که برای اولین بار در حال تجربه فضای سوپر منحصر به فرد لیگ برتر انگلیس است. یونایتد با غلبه بر ساندرلند حاشیه امنیتی یک هفته‌ای برای خودش ایجاد کرد اما همچنان آنها از ارائه نمایش مورد انتظار هواداران عاجز هستند. این مساله ریشه در همان هارمونی گمشده دارد. لوئیس فان‌خال همچنان «آزمون و خطا» می‌کند و هنوز فاصله زیادی تا رسیدن به ترکیب و سیستمی قانع‌کننده دارد. این نکته را نیز باید در نظر گرفت که او حتی ترکیب کامل و بالانس شده‌ای را نیز در اختیار ندارد. یونایتد از داشتن 2 مدافع میانی مطمئن عاجز است، حتی یک مدافع راست تخصصی و قانع‌کننده در اختیار ندارد و بازیکنان غیرضروری زیادی نیز در ترکیب خود می‌بیند که بی‌دلیل رختکن تیم را اشغال کرده‌اند. این مسائل نیز به نتیجه رسیدن فان‌خال در رابطه با ترکیب و سیستم تیمش را طولانی‌تر کرده است. با همه این تفاسیر اما لوئیس فان‌خال باید ماموریت سال اولش را با موفقیت به اتمام برساند: کسب سهمیه لیگ قهرمانان و رسیدن به لیگ قهرمانان اروپا شرط لازم برای احیای یونایتد خواهد بود. این مساله چه از لحاظ روانی و چه از لحاظ مالی می‌تواند پروژه فان‌خال را سریع‌تر پیش ببرد. لوئیس فان‌خال برای ادامه راه به تمام کردن فصل در میان 4 تیم برتر نیاز دارد. آن گاه او شانس خوبی در تابستان برای پیدا کردن «هارمونی» مورد نظرش خواهد داشت. مرد هلندی تا زمانی که تکلیف خودش را در رابطه با سیستم تیم، بازیکنان و نحوه قرارگیری آنها در زمین روشن نکند، به موفقیتی معنادار نخواهد رسید... .