
امسال دومین سال بدون شما بود امیرخان! سالی که به قول آن شاعر از میان پوست و استخوانمان عبورکرد و دهلیزهایی دریده از خود برجا گذاشت. دو سال میشود که شما به جمع یاران رفته پیوستهاید. قصد نداریم« آرامش ملکوتی شما را در ملکوت آرامش» برهم بزنیم. میدانیم به قول بزرگی «یاران موافق آن طرف بیشترند». راستش داشتیم مقدمات قرار دورهمیمان را زیر سقف نماز فراهم میکردیم که یاد شما افتادیم. باز میخواهیم صاحبان قلم سرزمینمان را برای گرفتن جایزه از دست پدران شهید به سرزمین مقدس مسجد فرابخوانیم. باز میخواهیم به قول یکی از دوستان همراه کفشها را آماده کندن کنیم. میخواهیم بساط نام و یاد شهدا را به بهانه انتخاب کتاب سال در مسجد جوادالائمه(ع) برپا کنیم. به یاد حبیب عزیز و دیگر شهدایمان در همان مسجد قدیمی خودمان. جایی پر از پنجرههای آفتابی شهدا. به همان آه- که به تعبیر عارفی بزرگ، نامی از نامهای خداوند است– قسم، این سرزمین اولین نمازهای شهدای محل را به خود دیده است. این کم چیزی است؟ منبر این مسجد اگر زبان میداشت از سینهزنیها و روضههای فرزندان نینوا یادها میکرد. تمام نقش و نگارها و کاشیهای این مکان، پر از عطر سیب کربلا و زمزمه امن یجیب است. هنوز کارت امانت کتاب شهدا با ذکر نام کتابهایی که خواندهاند در کتابخانه این مسجد با اشک چشم مرور میشود. آنهایی که دنبال فهرست کتابهای مفید برای توصیه به بچههای این سرزمین هستند کجایند؟ دور نیست این نامها. ما مدرک داریم از شیوه زندگی و اندیشه شهدای مقدسمان. خشتخشت این مسجد و کتابخانه و در و بام، ورق به ورق، خاطرات عشقمندانی است که با یاد کربلا – این زخم تاریخی تاریخ زخمی شیعه-
« جگر تشنه برآتش و شن زدند/ به دریایی از غیر ممکن زدند».
سالی یک بار هم برای جمعشدن در آشیانه پرواز عقابهای عرش کافی است. یک پر باقیمانده در این آشیانه از هزار ورق زر برتر است برای نسل آینده ما. این سالی یک بار از سرمان هم زیاد است در این بیسر و سامانیهای روزگار فراموشکار. خیالت جمع باشد عزیز مهربان بچههای مسجد! چراغ قلم هنوز روشن است. هنوز نیلوفر کلمات قرآن از ریسمان باران به عرش رحمانی میرود. خدا را شکر. دیگر سینهتان سنگین نیست.کوه روی شانه دلتان نیست. بار امانتتان را پایین بگذارید. نمیگذاریم این بار گران روی زمین بماند. حالا میتوانید راضی و خشنود کنار شهدا به وجهالله نظر کنید. میتوانید...
کاش ما را هم دعا کنید.