شهید حبیب غنی‌پور در سال ۱۳۴۳ به دنیا آمد و در سال ۱۳۶۵ با توسن شهادت از دنیا رفت. 22 سال با خاکیان زیست و تا ابد با کروبیان خواهد بود. حبیب غنی‌پور با نان حلال و اشک عشق به اهل بیت محمد(ص) زیر سایه بلند مسجد روبه‌روی خانه‌شان بزرگ شد. 14 ساله بود که بهمن ۵۷ را درک کرد، امام خویش را شناخت و با وی بیعتی عاشقانه بست. در همان سنین از اعضای فعال کتابخانه مسجد جوالائمه(ع) بود. بنیانگذاران کتابخانه، جوانان پاک و مؤمن و مبارزی بودند که تعداد کثیری از آنان هنر را وسیله مبارزه با طاغوت درون و بیرون ساخته بودند. اولین جلسه قصه‌نویسی مسجد جوادالائمه(ع) در سال ۱۳۵۸ مملو از نوجوانان محل بود و حبیب با جسارت در صف اول نشسته بود و به قصه‌ای که یکی از آن جوانان میخواند گوش سپرده بود. کتاب «سوره، بچه‌های مسجد» اولین محصول ادبی و هنری آن جمع بود که قصه انشا از حبیب غنی‌پور در آن چاپ شده بود. این کتاب که به نام انتشارات مسجد جوادالائمه در سطح کشور منتشر شد، در واقع نقطه شروع ادبیات دینی نوجوانان در کل تاریخ ادبیات نوجوانان اسلامی کشور ما بود. حبیب به‌تدریج به سمت نویسندگی حرفه‌ای قدم برمی‌داشت اما بوی باروت جنگ که از سال ۵۹ تمام فضای کشور را در برگرفته بود عشق را به مصاف میخواند و حبیب عاشق به جنگ سیاهی‌ها رفت. در سال ۶۱ در عملیات مسلم بن‌عقیل از ناحیه پا مجروح شد. شهید غنی‌پور بیشتر داستان‌هایش را در همین سال‌ها نوشته است. مجموعه داستان «گل خاکی» برای جوانان و «عمو سبدی» برای نوجوانان، پس از شهادتش منتشر شد ولی تعداد زیادی تحقیق و داستان همچنان ناتمام و منتشر نشده از او باقی مانده است. آثاری همچون: داستان زال و رودابه، نگاهی به زندگی جلال آل‌احمد، تحقیقی درباره شهر تبریز، حدود 10 داستان منتشرنشده کوتاه، طرح چند رمان، یک رمان نیمه‌تمام جنگی، طرح دو داستان مصور (کمیک استریپ) از حکایات قدیمی، بازنویسی چند داستان از کلیله و دمنه، چند داستان برای کودکان و تعداد زیادی گزارش از مناطق جنگی. علاوه بر اینها تعداد زیادی مطلب در مجله کیهان بچه‌ها از او به چاپ رسیده است. شهید حبیب غنی‌پور در سال ۶۵ در دو عملیات کربلای یک و 5 شرکت کرد. در عملیات اخیر، عشق در او به اوج خود رسیده بود آنچنانکه دیگر آرام و قراری نمانده بود، عاقبت در شب 10 اسفندماه سال ۶۵ در ادامه عملیات کربلای 5 و در واقع در مراحل پایانی آن با چهره‌ای متین و تنی خون‌آلود بر خاک شلمچه افتاد و خدای خویش را ملاقات کرد.