مراسم رونمایی از کتاب «چادر وحدت» نوشته حمید داوودآبادی با حضور حبیب احمدزاده، مصطفی جمشیدی، محمدعلی گودینی و خانواده‌های شهدا کاظم‌زاده، بیوک میرزاپور و علی قرایی عصر روز گذشته در سازمان هنری ـ رسانه‌ای اوج برگزار شد. به گزارش نسیم، در ابتدای این مراسم، محمدرضا امینی، نویسنده، با اشاره به وضعیت تاریخ‌نگاری انقلاب گفت: یک معضلی در بحث تاریخ‌نگاری انقلابی در کشورمان داریم و قانون نانوشته‌ای وجود دارد که نخبگان سیاسی در تاریخ انقلاب فقط به مقولات سیاسی می‌پردازند و از تغییر و تحولات و مؤثرین دیگر در پیروزی انقلاب حرفی نمی‌زنند. نقطه برجسته این کتاب آن است که قالب سیاست را شکسته و تعلق به هیچ فرد و جناحی ندارد و از نگاه یک فرد عادی جامعه را به تصویر می‌کشد. نتیجه نگرش نخبگان سیاسی به تاریخ، حذف نقش رهبری انقلاب و مردم بوده است. نویسنده کتاب «سراب سیاست» افزود: فرهنگ مردم و جنگ دو مقوله‌ای است که در پیروزی انقلاب و سال‌های بعد از آن نقش داشته اما به‌طور اساسی به این مساله پرداخته نشده است. اطلاعاتی که داوودآبادی در این کتاب ارائه کرده به یک معنا می‌توان گفت یک گنجینه است. داوودآبادی در این کتاب به عمق بصیرت بچه‌های حزب‌اللهی اشاره کرده و سطح دغدغه‌های جوانان آن دوره را نشان می‌دهد. محمدرضا گودینی، نویسنده درباره «چادر وحدت» گفت: کتابی است که در تاریخ شفاهی ما ماندگار خواهد شد به این دلیل که هیچ کدام از گروه‌های سیاسی و سربازان آن را ننوشته و هیچ آلودگی در آن وجود نداشته و ندارد. نسل‌های بعدی وقتی به این کتاب مراجعه کنند قطعا از نکات آن استفاده‌های بسیاری خواهند برد چرا که این کتاب توسط کسانی که در عرصه سیاست پوست انداخته‌اند نوشته نشده است و هیچگاه تلاش نکرده که شخصیت و جریانی را تطهیر کرده باشد و دچار شعارزدگی نشده است. کتاب چادر وحدت، یک مستند واقعی از وقایع سال‌های انقلاب است و نشان داده که چطور انقلاب اسلامی از بحران‌سازی فرصت‌طلبان و سیاسی‌کاری‌ها محفوظ مانده است. مصطفی جمشیدی، نویسنده و رمان‌نویس نیز در این مراسم خاطرنشان کرد: داوودآبادی در این کتاب مسامحه نکرده و دروغ نگفته است اگر مجاهدت‌های افرادی چون داوودآبادی نبود قطعا ما دچار مشکلات فراوانی می‌شدیم. شجاعت بزرگ‌ترین ویژگی این کتاب است و آیینی که نویسنده به آن اعتقاد داشته، در متن کتاب دیده می‌شود. این کتاب می‌تواند منظری برای شناخت آن دوره باشد؛ داوودآبادی در این کتاب صراحت دارد و با کسی تعارف نمی‌کند. من در برابر سونامی معنویت‌زدایی که امروز در کشور نفوذ کرده هشدار می‌دهم و فداکاری‌های بچه‌های حزب‌اللهی مانع رقم خوردن این اتفاق می‌شود. در این کتاب به فساد احزاب سیاسی ابتدای انقلاب و گروهک‌ها نیز اشاره شده و داستان‌نویسان باید نسبت به کتاب‌هایی از این جنس توجه کنند تا بتوانند از آنها برای خلق داستان‌هایشان سود ببرند. سال‌های 55 تا 60 دوره طلایی تاریخ انقلاب است که داوودآبادی در «چادر وحدت» دو سال از آن را روایت کرده است. حمید داوودآبادی، نویسنده «چادر وحدت» در این مراسم گفت: همه در مواجه شدن با من می‌پرسند چه شد که چادر وحدت را نوشتی و کسی نمی‌پرسد اگر چادر وحدت را نمی‌نوشتی، چه می‌شد؟ هیچ کس نمی‌پرسد که اگر من این کتاب را نمی‌نوشتم چه کسی خاطرات بیوک میرزایی را می‌نوشت. بیوک میرزایی همان کسی است که هر وقت من به بهشت زهرا(س) می‌روم اولین بار بر سر قبر او زانو می‌زنم و سنگ مزارش را می‌بوسم. اگر زحمت‌های این شهدا نبود من داوودآبادی نیز امروز در این مسیر و اینجا نبودم. من این کتاب را نوشتم تا تاریخ دروغ نشود و دیگران آن را برای ما ننویسند. من این کتاب را نوشتم تا نشان دهم نهال نوپای انقلاب چه بلاهایی را از سر گذرانده است، نوشتم از بهمن 57 تا خرداد 60 چه گرگ‌هایی انقلاب را می‌دریدند، این کتاب را نوشته‌ام تا نسل‌های جوان بدانند که منافقین تمام اطراف ما را بحرانی کرده بودند تا این انقلاب را زمین بزنند و امثال این شهدا سینه سپر کردند تا جلوی زمین خوردن این انقلاب را بگیرند. منافقین تلاش کردند تمام نقاط مرزی این انقلاب مانند سیستان، کردستان و گلستان را به اغتشاش بکشانند. وی تاکید کرد: همان اتفاقی که این روزها در سوریه و عراق می‌بینیم 35 سال پیش در خیابان‌های تهران می‌دیدیم و اگر ما به اینها اشاره نکنیم که چه کسی جلوی این گروه‌ها سینه سپر کردند تا انقلاب حفظ شود، قطعا این مسائل رو به فراموشی خواهد رفت. وی گفت: انقلاب ما سفارشی نبود، ما خودمان انقلاب کردیم، مردم بودند که شاه را سرنگون کردند و به‌خاطر همین انقلاب مردم حاضرند هزینه بدهند تا انقلاب اسلامی حفظ بشود. وی ادامه داد: وقتی نسل ما این را نمی‌داند که گروهک منافقین در قلب تهران تظاهرات مسلحانه به راه می‌اندازند متوجه می‌شویم که چه بلایی می‌خواستند بر سر ما در این 35 سال بیاورند. چادر وحدت چادری بود که من کوچک‌ترین عضو آن بودم. وقتی ما را 10 بهمن 58 دستگیر و در سرویس بهداشتی دانشگاه تهران بازداشت کردند و مسعود رجوی شخصا دوستان ما را بازجویی کرده و سیلی می‌زد که من هیچوقت یادم نمی‌رود، آن را می‌نویسم تا دیگران بدانند چطور عده‌ای بدون حق ماموریت پیرو امام و ولایت بودند و در مقابل منافقین ایستادند. وی گفت: من هر زمان که دچار غرور می‌شوم، یادی از مادر شهیدان ولی‌زاده می‌کنم که فرزندان خود را برای انقلاب داده است. ما امروز به خودمان مغرور شده‌ایم و فکر می‌کنیم خیلی برای انقلاب کتک خورده‌ایم اما هیچ‌کس نگفت مادری که 3 فرزند خود را داده، چه شده است. این کتاب را نوشتم تا شهدا گم نشوند و اگر آن را نمی‌نوشتم، مدیون شهدا بودم. باید حقم را نسبت به شهدا ادا می‌کردم که اگر ادا نکنم بدهکارم. علی اکبری، مدیر نشر یازهرا(س) نیز در بخشی از این مراسم با اشاره به این کتاب و ویژگی‌های آن گفت: یک کتاب خوب و فاخر دیگر نیز از آقای داوودآبادی تا 10 روز آینده منتشر خواهد شد.