آزاده صالحی: پرویز کلانتری یکی از هنرمندان پیشکسوت است که در سال 1310 متولد شد. او از دوران نوجوانی با نقاشی همنشین بود و به گفته خودش در دوران تحصیل در دانشکده هنرهای زیبا با شیوه امپرسیونیستی و دیگر مکاتب قرن بیستم آشنا شد. او علاوه بر فعالیت طولانی در زمینه نقاشی به نگارش داستان هم روی آورد که حاصل آن کتاب‌هایی چون «نیچه نگو، بگو مش‌اسماعیل»، «سر این خط را بگیر و بیا» و ... است. با او گپی زده‌ایم که در پی می‌آید.
در گفت‌وگویی که سال گذشته با هم داشتیم از حضور هشت تابلو در چهارمین نشست دفتر اسکان بشر وابسته به سازمان ملل در پکن گفتید. اگر ممکن است درباره این رویداد توضیح بیشتری دهید.
همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، این برنامه از سوم تا هفتم نوامبر 2008 در چین برگزار شد و در ارتباط با طراحی و توسعه شهری بویژه در مناطق جنگ‌زده مثل افغانستان و عراق به موضوعاتی از جمله جنگ، خشونت، مهاجرت و ناامنی پرداخت.
قصد نمایش این هشت اثر را در کشور خودمان هم دارید؟
بله، این آثار در نمایشگاهی در سازمان ایرانی مجامع بین‌المللی در ساختمان وزارت امور خارجه در خیابان نیاوران از تاریخ 7 تا 10 اردیبهشت‌ماه به تماشا گذاشته می‌شود. البته این را هم اضافه کنم که این نمایشگاه در چارچوب یک جشنواره با همکاری دفتر هماهنگی امور انسان‌دوستانه سازمان ملل متحد(اوچا) و نگارخانه سام برگزار می‌شود.
انتخاب این مکان برای نمایش آثار با شما بود؟
نه، از این دفتر با من تماس گرفتند و خواستند برای این جشنواره چند اثر به آنها بدهم. در نهایت کارهای مرا دیدند و خوششان آمد بویژه اینکه موضوع این هشت اثر کاملا مطابق با برنامه‌سازمان ملل(اوچا) بود.
چرا مساله جنگ برای شما پررنگ است و واکنش شما به‌عنوان یک هنرمند نسبت به این مقوله، در سال‌های اخیر با این آثار نمود یافته است؟
شاید به این خاطر که من از سن 9 سالگی شاهد جنگ جهانی دوم، اشغال ایران از سوی متفقین، قحطی و هزار گرفتاری دیگر بودم. همچنین در جنگ ایران و عراق تجارب ناراحت‌کننده‌ای کسب کردم و به طور کلی از جنگ وحشت دارم.
شما در 12 دسامبر 1993 در ساختن یادمان بین‌المللی «صلح» به همراه دیگر نقاشانی از کشورهای مختلف با هنرمندی به‌نام«بومن» همکاری کردید، درباره این همکاری بگویید.
درست است. او از تمام نقاشان جهان درخواست کرد تا برای مشارکت در ساخت این اثر یک مشت خاک و مقداری کاه از سرزمین خود بیاورند. من در نامه‌ای به او نوشتم مشتی از خاک سرزمین پهناور در ایران را برایتان می‌فرستم؛ خاک سرزمینی که اگرچه قرن‌ها در معرض تاخت و تاز بیگانگان بوده است ولی شعر و ادبیاتش، آکنده از دوستی و مهر میان انسان‌هاست و همچنین کیسه کاهی همراهش می‌کنم. کاهی از گندمزارهایی که هشت سال در آتش جنگی ناخواسته سوخت. در واقع با ارسال این نامه قصد داشتم به این نقاش سوئدی بگویم، نگاه شاعرانه ایرانی به خاک همواره به این نکته اشاره دارد که فرصت زندگی را پیش از آنکه خاک شوی، غنیمت شمار. نمایش 8 تابلو از هفتم تا دهم اردیبهشت
آزاده صالحی: پرویز کلانتری یکی از هنرمندان پیشکسوت است که در سال 1310 متولد شد. او از دوران نوجوانی با نقاشی همنشین بود و به گفته خودش در دوران تحصیل در دانشکده هنرهای زیبا با شیوه امپرسیونیستی و دیگر مکاتب قرن بیستم آشنا شد. او علاوه بر فعالیت طولانی در زمینه نقاشی به نگارش داستان هم روی آورد که حاصل آن کتاب‌هایی چون «نیچه نگو، بگو مش‌اسماعیل»، «سر این خط را بگیر و بیا» و ... است. با او گپی زده‌ایم که در پی می‌آید.
در گفت‌وگویی که سال گذشته با هم داشتیم از حضور هشت تابلو در چهارمین نشست دفتر اسکان بشر وابسته به سازمان ملل در پکن گفتید. اگر ممکن است درباره این رویداد توضیح بیشتری دهید.
همان‌طور که خودتان هم اشاره کردید، این برنامه از سوم تا هفتم نوامبر 2008 در چین برگزار شد و در ارتباط با طراحی و توسعه شهری بویژه در مناطق جنگ‌زده مثل افغانستان و عراق به موضوعاتی از جمله جنگ، خشونت، مهاجرت و ناامنی پرداخت.
قصد نمایش این هشت اثر را در کشور خودمان هم دارید؟
بله، این آثار در نمایشگاهی در سازمان ایرانی مجامع بین‌المللی در ساختمان وزارت امور خارجه در خیابان نیاوران از تاریخ 7 تا 10 اردیبهشت‌ماه به تماشا گذاشته می‌شود. البته این را هم اضافه کنم که این نمایشگاه در چارچوب یک جشنواره با همکاری دفتر هماهنگی امور انسان‌دوستانه سازمان ملل متحد(اوچا) و نگارخانه سام برگزار می‌شود.
انتخاب این مکان برای نمایش آثار با شما بود؟
نه، از این دفتر با من تماس گرفتند و خواستند برای این جشنواره چند اثر به آنها بدهم. در نهایت کارهای مرا دیدند و خوششان آمد بویژه اینکه موضوع این هشت اثر کاملا مطابق با برنامه‌سازمان ملل(اوچا) بود.
چرا مساله جنگ برای شما پررنگ است و واکنش شما به‌عنوان یک هنرمند نسبت به این مقوله، در سال‌های اخیر با این آثار نمود یافته است؟
شاید به این خاطر که من از سن 9 سالگی شاهد جنگ جهانی دوم، اشغال ایران از سوی متفقین، قحطی و هزار گرفتاری دیگر بودم. همچنین در جنگ ایران و عراق تجارب ناراحت‌کننده‌ای کسب کردم و به طور کلی از جنگ وحشت دارم.
شما در 12 دسامبر 1993 در ساختن یادمان بین‌المللی «صلح» به همراه دیگر نقاشانی از کشورهای مختلف با هنرمندی به‌نام«بومن» همکاری کردید، درباره این همکاری بگویید.
درست است. او از تمام نقاشان جهان درخواست کرد تا برای مشارکت در ساخت این اثر یک مشت خاک و مقداری کاه از سرزمین خود بیاورند. من در نامه‌ای به او نوشتم مشتی از خاک سرزمین پهناور در ایران را برایتان می‌فرستم؛ خاک سرزمینی که اگرچه قرن‌ها در معرض تاخت و تاز بیگانگان بوده است ولی شعر و ادبیاتش، آکنده از دوستی و مهر میان انسان‌هاست و همچنین کیسه کاهی همراهش می‌کنم. کاهی از گندمزارهایی که هشت سال در آتش جنگی ناخواسته سوخت. در واقع با ارسال این نامه قصد داشتم به این نقاش سوئدی بگویم، نگاه شاعرانه ایرانی به خاک همواره به این نکته اشاره دارد که فرصت زندگی را پیش از آنکه خاک شوی، غنیمت شمار. ارسال نظر
پربیننده