برای خودم هم دیگر کار نمایش جذاب شده است. البته من چون در فضای اجرای شعر حضور داشته‌ام، خیلی علاقه‌مند بودم تا در اجرای صحنه‌ای با استفاده از حرکات، جان دوباره‌ای به شعر بدهم و بتوانم با مخاطب از نوع دیگری مواجه شوم، البته اصلا فکر نمی‌کردم که این استقبال از کار پیش بیاید. حقیقتش را بخواهید من اصلا اهل تئاتر نبودم و تا حالا نمایشی هم ندیده بودم. البته یک کار تئاتری برای حضرت صدیقه‌کبری(س) با سیدجواد هاشمی کار کرده بودیم که اختیار کار با من بود و این اصطلاحات هنری مانند میزانسن را در آن نداشتم. اما در نمایش غبار من در خدمت تئاتر بودم و باید نور و حرکت و نوع قرارگیری و میزانسن را به‌درستی رعایت می‌کردم و این مساله برای من تازگی داشت. مساله دیگر این بود که دوستان از من خواستند تا دیالوگ‌های مشخص‌شده‌ای را به زبان شعر دربیاورم. شعر من باید با زنجیره مشخصی به بازیگرهای دیگر منتقل می‌شد. گروه بسیار حساس بود که من در جلسات دورخوانی شرکت داشته باشم و این جلسات پیوستگی بیان دیالوگ‌ها را دربرداشت. ما همیشه به این واقعه تاریخی از بیرون خانه حضرت فاطمه زهرا(س) نظر داشتیم و نمایش غبار سعی کرد تا از زبان امام حسن مجتبی(ع) به شرح وقایع بپردازد که من این نقش را بازی می‌کنم و به توصیف آن شرایط مدینه تا تشییع نمادین پیکر حضرت صدیقه‌کبری(س) می‌پردازم. بعد هم دیالوگی پایانی از زبان امیرالمومنین(ع) دارم که برای حضرت فاطمه زهرا(س) است. دوستان سعی کردند با زبان شعر که مانوس‌تر با مردم است به شرح این واقعه بپردازند. من از آقای الماسی شنیدم که پایه تئاتر با زبان شعر در باستان بوده است و به‌تدریج به دیالوگ تبدیل شده است.