مهدی طاهرخانی: چشم‌انداز فوتبال ایران در سال 1393 اگر نگوییم فاجعه‌بار بوده، دست‌کم جای امیدواری چندانی نداشت. شکست‌های سریالی که از نوجوانان آغاز شد و به جوانان و امید تعمیم پیدا کرد اما درباره تیم بزرگسالان اما و اگرهایی وجود دارد و عده‌ای آن را مثبت و عده دیگری منفی قلمدادش می‌کنند. با این وجود تیم‌ملی بزرگسالان با هدایت کارلوس کی‌روش می‌توانست به یک موفقیت تاریخی دست پیدا کند که متاسفانه هرگز شانس و اقبال میانه خوبی با این تیم نداشت. علی کفاشیان که در ادامه به رکوردشکنی ویژه او در فوتبال ایران می‌پردازیم، یک شعار همیشگی را در فدراسیون فوتبال ایران، سرلوحه کارهایش قرار داده بود؛ موفقیت در تیم‌های پایه. او که مردی از جنس دوومیدانی است به خوبی درک کرده بود، اگر به زیرساخت‌ها اهمیت دهیم آن وقت به‌صورت خودکار در آینده موفقیت پیش روی ما قرار می‌گیرد. اما در سال 93 در رده‌های پایه ما روزهای سیاهی را پشت سر گذاشتیم. تیم‌های نوجوانان زیر نظر قنبرپور و جوانان با هدایت علی دوستی‌مهر حذف شدند و تیم امید ضعیف‌ترین نتیجه تاریخش را در بازی‌های آسیایی اینچئون با وینگادا گرفت. برخلاف کاروان ورزش ایران که در کره‌جنوبی به‌خوبی درخشید تیم فوتبال امید با یک شکست عجیب و تاریخی مقابل ویتنام همه را شگفت‌زده کرد. ماحصل این شکست‌های سه‌گانه در تیم‌های پایه برکناری قنبرپور از تیم نوجوانان، علی دوستی‌مهر از جوانان و نلو وینگادا از تیم امید بود و به ترتیب حمید علیدوستی، امیرحسین پیروانی و محمد خاکپور جانشین مربیان شکست‌خورده شدند. از این رو با سند و مدرک می‌شود عنوان کرد؛ فوتبال ایران دست‌کم روی شعارهایی که کفاشیان همواره روی آن تاکید کرده بود، شکست خورد. حالا تنها امید باقیمانده به تیم امید است که رئیس فدراسیون فوتبال به‌صورت تمام و کمال اختیارات آن را به حبیب کاشانی سپرده و انتظار دارد طلسم 4 دهه‌ای عدم صعود فوتبال ایران به المپیک سرانجام توسط این گروه بشکند اما شواهد امر و سطح متوسط توانایی بازیکنان تیم امید می‌گوید شاید شکستن این طلسم این بار هم شدنی نباشد. در فروردین‌ماه سال پیش‌رو بازی‌های مقدماتی به‌صورت فشرده در تهران برگزار می‌شود و سپس تنها یک تیم از گروه ایران که عربستان، فلسطین، افغانستان و نپال در آن حضور دارند به مرحله بعد صعود می‌کنند و تازه جنگ اصلی آنجا آغاز خواهد شد.
آیا سال 93 برای کی‌روش و تیمش خوب بود؟
لحظه سال تحویل را به یاد بیاورید؛ لحظه‌ای که قرار بود از سال 92 به 93 نقل مکان کنیم. بدون شک بزرگ‌ترین خواسته و مطالبه اهالی فوتبال در پای سفره هفت‌سین، موفقیت تیم‌ملی فوتبال در جام جهانی 2014 برزیل بود که 3 ماه بعد از آن شروع می‌شد. از لحاظ آماری تیم ما همانقدر امتیاز گرفت که در دوره قبل در سال 2006 آلمان موفق به صیدش شده بود؛ تنها یک امتیاز. اما اگر داور صرب کمی تنها کمی با فوتبال ما مهربان بود یا درخشش خیره‌کننده گلر آرژانتین روی ضربه سر اشکان دژاگه نبود، شاید آرزوی مردم ایران پای سفره هفت‌سین برآورده می‌شد اما نه تنها
خوش شانس نبودیم که حتی در واپسین لحظات بازی، همان تساوی را هم با باخت تاخت زدیم. همین اتفاق کمرشکن موجب شد در بازی سوم لشکر خسته و مغموم ایران با 3 گل مغلوب بوسنی شود و تمام. اما مطالبه اصلی مردم پس از پایان جام‌جهانی، حفظ کی‌روش بود که فدراسیون فوتبال ایران به‌رغم سنگ‌اندازی‌های آشکار و نهان وزارت ورزش و جوانان، سرانجام به‌رغم بی‌پولی، کی‌روش را حفظ کرد به رویای موفقیت در جام ملت‌های آسیا. بدون شک شیرین‌ترین دهه فوتبالی تمام روزهای سال 93 مربوط به مرحله گروهی جام ملت‌های آسیا بود. روزهایی که تیم کی‌روش از سد هر 3 تیم عربی گروه گذشت. شکست بحرین، امارات و قطر اتفاقی نبود که قبل از آن کسی به‌سادگی روی آن شرط‌بندی کند. همین شروع خیره‌کننده همه را امیدوار کرد تا به سادگی از سد عراق بگذریم. نیمه نخست مقابل همسایه پردردسر را با موفقیت پشت سر گذاشتیم. با پیروزی یک بر صفر، بدون آنکه عراقی‌ها حتی یک‌بار علیرضا حقیقی را از نزدیک مشاهده کنند یا دروازه‌اش را تهدید اما لحظه لعنتی وقتی فرار سید که داور استرالیایی، پولادی را اخراج کرد. این پایان رویای ما بود. اگر چه در طول 120 دقیقه به‌رغم یک نفر یار کمتر پا پس نکشیدیم و پس از هر چکی که خوردیم یکی محکم‌ترش را زدیم اما امان از ضربات پنالتی در مرحله یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا. تاریخ را ورق بزنید؛ شگفت‌آور است؛ هر بار، توجه کنید، هربار در این مرحله یا مرحله بعدش کار ما به ضربات پنالتی کشیده است همیشه بازنده بودیم! حضور ما در فینال می‌توانست دست‌کم کارنامه فوتبال در سال 93 را تا حدودی رضایتبخش کند اما حذف شدیم و این پایان یک رویا بود. مردم استقبال خوبی از کی‌روش و پسرانش در فرودگاه کردند اما باید قبول کرد این تاثیری در نمره منفی فدراسیون در سال گذشته ندارد.
میزبانی جام ملت‌های آسیا هم پرید
یکی از اتفاقاتی که وقوع آن دست کم می‌توانست کمی از تلخی‌های اتفاقات فوتبالی در سال 93 را بکاهد، رسیدن میزبانی جام ملت‌های 2019 آسیا بود اما فوتبال ما به‌خاطر بسیاری از مسائل در رقابت با امارات بازنده شد. رئیس فدراسیون اعتقاد دارد، عدم ورود زنان به ورزشگاه‌ها دلیل اصلی شکست ما نیست، چرا که ایران متعهد شده بود زنان خارجی بدون مشکل وارد ورزشگاه‌ها شوند اما مقاله سپ بلاتر در مجله فیفا که نسبت به عدم ورود زنان به ورزشگاه‌های ایران واکنش منفی نشان داده بود، واقعیتی برخلاف ادعای کفاشیان را نشان می‌دهد. در هر صورت چه به‌خاطر ورود زنان چه مساله حق پخش تلویزیونی و اسپانسرشیپ، ما میزبانی را به امارات واگذار کردیم و این یکی دیگر از نمرات منفی ما در سال 93 بود.
کسب کرسی نایب‌رئیسی کنفدراسیون فوتبال آسیا
اما مهم‌ترین اتفاقی که در سال 93 رخ داد و فوتبال ما می‌تواند نسبت به آن خوشبین باشد، نایب‌رئیسی علی کفاشیان در کنفدراسیون فوتبال آسیا بود. هنوز چند ماه تا انتخابات باقی مانده اما از (کفاشیان در بخش نایب رئیسی رقیبی ندارد و از قبل انتخاب شده) آنجا که از منطقه آسیای میانه، تنها کفاشیان نامزد شده است از همین حالا می‌شود او را برنده این رقابت تک‌نفره دانست و اینک پس از سال‌ها فوتبال ما صاحب یک کرسی ارزشمند در فوتبال آسیا شده است. این اتفاق درست در سالی رخ داد که کفاشیان رکورد حضور در فدراسیون فوتبال ایران را شکست. پس از سال‌ها هرگز هیچ رئیسی نتوانسته بود 7 سال بر صندلی ریاست باقی بماند که کفاشیان این رکورد را از آن خود کرد و شاید حضور او در پست مهم نایب‌رئیسی کنفدراسیون فوتبال آسیا، موجب شود او برای 4 ساله سوم هم در انتخابات فدراسیون فوتبال ایران شرکت کرده و مهم‌تر از همه پیروز شود.