گروه فرهنگ و هنر: به گزارش شبکه ایران، بیست و پنجم فروردین ماه در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان کتابی با نام «ساعت 25 »رونمایی شد و جایزه انجمن فرهنگی- ادبی باکو را از آن خود کرد. در این کتاب که محمدرضا اسدزاده نویسنده آن است، گفت‌وگویی منتشر نشده با قیصر امین پور چاپ شده است. به گزارش «شبکه ایران»، نویسنده در مقدمه آورده است: «اجازه داد تا حرف هایش را ضبط کنم. اگرچه خواست تا در رسانهها منعکس نشود. گفت‌و‌گوی کوتاهی بود. نکات پر مغز و اشارات ظریف استاد، مرا بر آن داشته تا این متن منتشر نشده را برای آغازی نیکو در این دفتر بگنجانم. روحش شاد ویادش گرامی باد».
استاد! مخاطب مجموعه شعر را چگونه می‌توان شناخت؟
شعر مخاطب خودش را پیدا می‌کند. تعداد مخاطبان را نمی‌توان مشخصا دریافت ولی می‌توان با توجه به شمارگان کتاب‌ها تا حدودی به این مطلب پی برد که چه تعداد کتاب به دست مخاطبان می‌رسد.
کارهای زیاد جوان‌ها را که در زمینه انتشار مجموعه‌های شعر انجام می‌شود چگونه می‌بینید؟
فعالیت‌های خوبی در حال انجام است. هرچند مرحله گذار را طی می‌کنیم و نباید انتظار زیادی داشت و به دنبال آثار پخته بود. شتاب تحولات رو به فزونی است و با تغییر نسل‌ها و سبک‌ها، با تغییرات زیادی روبه‌رو هستیم که نمی‌توان در کوتاه مدت نتیجه این تحولات را دید.
با توجه به اینکه ما غول‌های ادبیاتی بزرگی نظیر حافظ و سعدی و مولانا و... داریم، فکر نمی‌کنید متوقع بودن از آثار جدید
امری بدیهی است؟
همه کسانی که وارد عرصه فرهنگی و ادبی می‌شوند باید امکان تجربه و آزمون و خطا را داشته باشند. نباید فریب بخوریم و عجله کنیم و انتظار شاهکارهای هنری را در کوتاه مدت داشته باشیم. درست است، ما بزرگانی داریم که هر کدام‌شان برای یک ملت کافی است اما باید توجه کنیم که با گذشت چهار الی پنج قرن، کارهای اساسی در این عرصه صورت گرفت. بزرگانی نظیر سعدی، حافظ و مولانا و غیره در قرن شش و هفت و هشت هجری ظهور کردند. کارهای این نسل هم شاید در آینده نتیجه درخشانی داشته باشد که نسل‌های بعد ببینند.
به نظر می‌رسد با وجود انتشار آثار خوب در دهه‌های گذشته، ادبیات ما با بحران مخاطب روبه‌روست. به نظر شما چه دلیلی دارد؟
در این روزگار مخاطب زیادی برای آثار خوب پیدا نمی‌شود. می‌گویند در کتاب و ادبیات و فرهنگ ما مشکل کم خوانی داریم اما به نظرم مشکل فرهنگ ما کم‌خونی است.
شما چرا اینقدر در حرف زدن وسواس دارید و در این سال‌ها از ابراز نظر خودداری کرده‌اید؟
راستش در این سالیان یاد گرفته‌‌ام که درباره چیزهایی که نمی‌دانم حرف نزنم، درباره چیزهایی که کم می‌دانم، کم حرف بزنم و درباره چیزهایی که فکر می‌کنم می‌دانم، گزیده گویی کنم.
فکر نمی‌کنید کنار کشیدن امثال شما از عرصه مدیریت فرهنگی به نوعی صدمه به نسل نو بود؟
من کنار نکشیدم، سکوت کردم و در این سکوت همه این سال‌ها در مجله سروش نوجوان حاضر بودم و حالا خوشحالم که این همه از جوان‌ها و نوجوان‌ها، همان جا پرورش یافتند.
چرا سکوت کردید؟
لازم بود. گاهی سکوت از سخن موثرتر است.
خودتان خواستید یا نگذاشتند؟ سال‌های دهه 60 شما در متن بودید. چه شد به حاشیه رفتید؟
بگذریم. گفتنش دردی را دوا نمی‌کند.
استاد! تقاضا دارم گزیده بفرمایید.
گزیده‌اش این است که نه خواستند و نه گذاشتند. هر چه هم که توانستند چوب لای چرخ کارهای ما کردند. اما شما نسل جدید خوب می‌فهمید، همه چیز را و این برای آینده مفید است. دیگر از این بحث‌ها بگذریم... . بخشی از گفت‌وگویی منتشر نشده با قیصر امین‌پور
گروه فرهنگ و هنر: به گزارش شبکه ایران، بیست و پنجم فروردین ماه در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان کتابی با نام «ساعت 25 »رونمایی شد و جایزه انجمن فرهنگی- ادبی باکو را از آن خود کرد. در این کتاب که محمدرضا اسدزاده نویسنده آن است، گفت‌وگویی منتشر نشده با قیصر امین پور چاپ شده است. به گزارش «شبکه ایران»، نویسنده در مقدمه آورده است: «اجازه داد تا حرف هایش را ضبط کنم. اگرچه خواست تا در رسانهها منعکس نشود. گفت‌و‌گوی کوتاهی بود. نکات پر مغز و اشارات ظریف استاد، مرا بر آن داشته تا این متن منتشر نشده را برای آغازی نیکو در این دفتر بگنجانم. روحش شاد ویادش گرامی باد».
استاد! مخاطب مجموعه شعر را چگونه می‌توان شناخت؟
شعر مخاطب خودش را پیدا می‌کند. تعداد مخاطبان را نمی‌توان مشخصا دریافت ولی می‌توان با توجه به شمارگان کتاب‌ها تا حدودی به این مطلب پی برد که چه تعداد کتاب به دست مخاطبان می‌رسد.
کارهای زیاد جوان‌ها را که در زمینه انتشار مجموعه‌های شعر انجام می‌شود چگونه می‌بینید؟
فعالیت‌های خوبی در حال انجام است. هرچند مرحله گذار را طی می‌کنیم و نباید انتظار زیادی داشت و به دنبال آثار پخته بود. شتاب تحولات رو به فزونی است و با تغییر نسل‌ها و سبک‌ها، با تغییرات زیادی روبه‌رو هستیم که نمی‌توان در کوتاه مدت نتیجه این تحولات را دید.
با توجه به اینکه ما غول‌های ادبیاتی بزرگی نظیر حافظ و سعدی و مولانا و... داریم، فکر نمی‌کنید متوقع بودن از آثار جدید
امری بدیهی است؟
همه کسانی که وارد عرصه فرهنگی و ادبی می‌شوند باید امکان تجربه و آزمون و خطا را داشته باشند. نباید فریب بخوریم و عجله کنیم و انتظار شاهکارهای هنری را در کوتاه مدت داشته باشیم. درست است، ما بزرگانی داریم که هر کدام‌شان برای یک ملت کافی است اما باید توجه کنیم که با گذشت چهار الی پنج قرن، کارهای اساسی در این عرصه صورت گرفت. بزرگانی نظیر سعدی، حافظ و مولانا و غیره در قرن شش و هفت و هشت هجری ظهور کردند. کارهای این نسل هم شاید در آینده نتیجه درخشانی داشته باشد که نسل‌های بعد ببینند.
به نظر می‌رسد با وجود انتشار آثار خوب در دهه‌های گذشته، ادبیات ما با بحران مخاطب روبه‌روست. به نظر شما چه دلیلی دارد؟
در این روزگار مخاطب زیادی برای آثار خوب پیدا نمی‌شود. می‌گویند در کتاب و ادبیات و فرهنگ ما مشکل کم خوانی داریم اما به نظرم مشکل فرهنگ ما کم‌خونی است.
شما چرا اینقدر در حرف زدن وسواس دارید و در این سال‌ها از ابراز نظر خودداری کرده‌اید؟
راستش در این سالیان یاد گرفته‌‌ام که درباره چیزهایی که نمی‌دانم حرف نزنم، درباره چیزهایی که کم می‌دانم، کم حرف بزنم و درباره چیزهایی که فکر می‌کنم می‌دانم، گزیده گویی کنم.
فکر نمی‌کنید کنار کشیدن امثال شما از عرصه مدیریت فرهنگی به نوعی صدمه به نسل نو بود؟
من کنار نکشیدم، سکوت کردم و در این سکوت همه این سال‌ها در مجله سروش نوجوان حاضر بودم و حالا خوشحالم که این همه از جوان‌ها و نوجوان‌ها، همان جا پرورش یافتند.
چرا سکوت کردید؟
لازم بود. گاهی سکوت از سخن موثرتر است.
خودتان خواستید یا نگذاشتند؟ سال‌های دهه 60 شما در متن بودید. چه شد به حاشیه رفتید؟
بگذریم. گفتنش دردی را دوا نمی‌کند.
استاد! تقاضا دارم گزیده بفرمایید.
گزیده‌اش این است که نه خواستند و نه گذاشتند. هر چه هم که توانستند چوب لای چرخ کارهای ما کردند. اما شما نسل جدید خوب می‌فهمید، همه چیز را و این برای آینده مفید است. دیگر از این بحث‌ها بگذریم... . ارسال نظر
پربیننده