چشم‌پوشی مسؤولان نسبت به هدررفت آب و مشترکان پرمصرف و باز هم تاکید بر صرفه‌جویی 10 تا 20 درصدی، تنها معنی پاک کردن صورت مساله را نشان می‌دهد. سال 93، با تابستانی در تنش آبی گذشت و گویا قرار است تولد 15 سالگی خشکسالی را با آسمان کم‌باران و سدهای کم‌آب در سال آینده آغاز کنیم. امسال کلمه تنش و بی‌آبی بارها و بارها از زبان مسؤولان، مردم و... شنیده شد و شاید این طور بگوییم بهتر باشد؛ تابستانی که گذشت 517 شهر با تنش آبی روزها را شب کرده و بعضی شهرها هم همچون چراغ راهنمایی زرد و سبز و قرمز شدند و این بار نام 547 شهر در لیست تنش‌زاها قرار گرفت تا دوباره تن مشترکان بلرزد بابت جیره‌بندی آب که البته همواره از سوی مسؤولان رد اما در عمل اجرایی شده است. جیره‌بندی همان نام آشنایی است که در دهه 80 پایتخت‌نشینان را به طور آشکار و البته در سال‌های بعد به طور نامحسوس و یواشکی درگیر خود کرد البته هم آن روزها و هم این روزها شبکه آبرسانی لیتر لیتر آب شرب و تصفیه شده را هدر می‌داد و می‌دهد اما کسی نگاهش به شبکه فرسوده آب زیر زمینی نبوده و نیست و انگار مصرف مردم بیشتر به چشم می‌آید. بی‌انصافی در این باره نمی‌کنیم که سرانه مصرف آب در کشور بالاتر از حد متوسط است اما ای‌کاش دائم دم از صرفه‌جویی 10 تا 20 درصدی نمی‌زدیم و کمی هم به اصلاح شبکه آب می‌پرداختیم و در این بین صحبت کردن از مشترکان پرمصرفی که استخرهای‌شان را پرآب و زمین‌های چند هزار متری‌شان را هم آبیاری می‌کردند، جایز است؛ همان‌هایی که هنوز مجوز برخورد با آنها در گیر و دار بروکراسی‌های این اتاق و آن اتاق است. اما دوباره بازگردیم به وضعیت شبکه فرسوده آبرسانی؛ چند ماه گذشته بود که مدیرعامل شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور اعلام کرد، 24 درصد آب شرب مصرفی کشور درآمدزا نیست و سالانه مقدار زیادی از آب شرب کشور که با هزینه‌های زیادی تأمین می‌شود، هدر می‌رود.