مخاطبان شبکه نمایش خانگی به مراتب بیشتر از مخاطبان سینما هستند اما مسؤولان سینمایی آنگونه که شایسته است این آثار را نظارت و ارزشیابی نمی‌کنند. به گزارش فارس، موسسه رسانه‌های تصویری در ابتدای فعالیت تلاش کرد با تدبیر و نیازسنجی درست، خوراک مناسبی برای نیاز مخاطب فراهم کند. با تبدیل شدن VHS به لوح فشرده بازار شبکه نمایش خانگی بیش از پیش رونق یافت. مسؤولان سینمایی هم با پیشرفت سینمای دیجیتال ترجیح دادند تا آثار سینمایی برای عرضه در شبکه نمایش خانگی تولید کنند و به همین منظور شورای پروانه ساخت شبکه نمایش خانگی و شورای پروانه نمایش راه‌اندازی شد. بیشتر کارهای سینمایی نیز پس از نمایش در تلویزیون به بازار شبکه نمایش خانگی عرضه می‌شود. این روند تا اواخر دهه 70 - زمانی که تلویزیون از خرید رایت‌های تلویزیونی فیلم‌های سینمایی، به دلیل عدم تطابق مضمون فیلم‌ها با افق رسانه ملی سر باز زد– ادامه داشت در این شرایط بازار شبکه نمایش خانگی برای عرضه فیلم‌های سینمایی داغ‌تر شد. در این مرحله توجه شورای پروانه ساخت و نمایش آثار ویدئویی باعث شد تا فیلم‌های انبوهی با سطح کیفی نازل و دور از انتظار مخاطب با مضامین سطحی کمدی تولید و روانه بازار شود و به دلیل گستره توزیع آن در سوپرمارکت‌ها و مراکز خرید عنوان شانه تخم‌مرغی به آنها اطلاق شد. تب فیلم‌های نازل از این دست در جامعه زود بالا گرفت اما عمر شوخی‌های سطحی، تکراری و خسته‌کننده به سر آمد. البته توجه وزارت ارشاد به شبکه نمایش خانگی پس از اعتراض رسانه‌ها، سینماگران و عدم توجه مخاطب به این دسته از فیلم‌ها بیشتر شد و برای مدتی شاهد تولید محدود این نوع آثار بودیم. اما چرا با وجود انتقادات تند علیه فیلم‌های بی‌کیفیت ویدئویی، تنور داغ ساخت آنها هیچگاه سرد نشد و امروز باز هم شاهد ارائه پروانه ساخت به آثاری از این دست و دوباره شاهد پوسترهای رنگارنگ محصولات شبکه نمایش خانگی هستیم. پوسترهایی که با حضور چهره‌های بازیگران مطرح سینما و تلویزیون مخاطب را جذب می‌کند اما کیفیت اثر نازل است. برخی پوسترها مربوط به سریال‌های این شبکه است که متاسفانه هیچ نظارتی روی پوسترها ازجمله پوسترهای «عشق تعطیل نیست» و «ابله» وجود ندارد از سوی دیگر هیچ نظارتی بر کیفیت این آثار هم دیده نمی‌شود. اکثر سریال‌های شبکه نمایش خانگی یا با اختلاف سازندگان اثر (تهیه‌کننده و کارگردان) به سرانجام نمی‌رسد یا سرمایه‌گذاران با عدم فروش اثر در شبکه نمایش خانگی مواجه شده و از ادامه آن صرفنظر می‌کنند که در این میان تنها «مخاطب» است که متضرر می‌شود. اگر نگاهی دقیق به ارائه پروانه ساخت‌ها در حوزه شبکه نمایش خانگی بیندازیم خواهیم دید دوباره پای سازندگان آثار متبذل به شبکه ویدئویی باز شده است و متاسفانه نظارتی که باید و توقع آن می‌رود در تولید و ارائه مجوز وجود ندارد. حال این سوال وجود دارد که چگونه سرمایه‌گذاران حاضر به تولید آثاری هستند که نمی‌تواند نظر مخاطب سختگیر امروزی ما را جلب کند؟